Είναι κάποιες παραστάσεις που δεν τελειώνουν όταν πέσει η αυλαία αλλά συνεχίζουν να συνομιλούν με τον θεατή πολύ μετά το τελευταίο χειροκρότημα. Το «Τα κορίτσια δεν πρέπει να παίζουν ποδόσφαιρο» ανήκει σε αυτή την κατηγορία, καθώς πίσω από τον τίτλο του βρίσκονται στερεότυπα, οικογενειακά μυστικά, σχέσεις που δοκιμάζονται και κυρίως όλα εκείνα που οι άνθρωποι δεν κατάφεραν ή δεν τόλμησαν να πουν. Η ηθοποιός Ιωάννα Ανεμογιάννη συνομιλεί με τη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για το περιοδικό «πατρινόραμα hellenic» και μιλά για έναν ρόλο που την οδηγεί πέρα από τη σκηνή, στην ίδια την καθημερινότητα και στις αλήθειες που συχνά μένουν κρυμμένες. Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού στην Αθήνα, η παράσταση έρχεται στην Πάτρα, στο Θέατρο «Επίκεντρο», στις 9 και 10 Οκτωβρίου στις 21:00.
Στο θέατρο ξερεις ότι παρακολουθείς μια πλαστή ιστορία που όμως είναι εμπνευσμένη από την καθημερινότητα και που εξελισετε ζωντανά μπροστα στα ματια σου. Το πιο δύσκολο είναι το γεγονός ότι ερχομαστε αντιμέτωποι με τέτοιες αντιλήψεις και στην πραγματική ζωή. Με λίγα λόγια θελω να πω πως η πρόκληση είναι να υπηρετείς την ζωή σου στην σημερινή καθημερινότητα κι όχι τόσο στο θέατρο που έχεις τον χρόνο να μελετήσεις τον ρόλο και που γνωρίζεις την εξέλιξη του.
Στην παράσταση οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με αλήθειες που για χρόνια έμεναν κρυμμένες. Υπάρχει άραγε κάτι πιο επώδυνο από ένα ψέμα και αυτό είναι η σιωπή που προηγείται ή ακολουθεί;
Νομίζω πως πολλές φορές η σιωπή είναι ακόμη πιο επώδυνη από το ίδιο το ψέμα. Το ψέμα, όσο σκληρό κι αν είναι, κάποια στιγμή αποκαλύπτεται , τι αντιμετωπίζεις και κάποια στιγμή λυτρώνεσαι. Η σιωπή, όμως, δεν ξέρεις τι κρύβει. Μπορεί να κρατήσει χρόνια. Μπορεί να δημιουργήσει αποστάσεις και πληγές που μεγαλώνουν χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει.
Και πόσο προσωπικά σας επηρεάζει, ως Ιωάννα, αυτή η διαρκής αναζήτηση της αλήθειας πάνω στη σκηνή;
Νομίζω ότι η σκηνή σε καλεί να αφήσεις στην άκρη ό,τι είναι επιφανειακό και να ψάξεις αυτό που είναι πραγματικό. Και αυτό, αναπόφευκτα, σε επηρεάζει και ως άνθρωπο. Με κάνει να παρατηρώ περισσότερο, να αμφισβητώ, να ακούω και να προσπαθώ να καταλαβαίνω βαθύτερα τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους.
Ένα τροχαίο γίνεται η αφορμή για να αποκαλυφθούν οικογενειακά μυστικά, πληγές και σχέσεις που δοκιμάζονται. Αν η σκηνή λειτουργεί σαν καθρέφτης της πραγματικής ζωής, τι θα θέλατε να αναγνωρίσει ο θεατής στον εαυτό του όταν φύγει από το θέατρο;
Θα ήθελα, πάνω απ’ όλα, να αναγνωρίσει κάτι αληθινό δικό του. Μια σχέση, μια σιωπή, ένα απωθημένο, έναν άνθρωπο που ίσως έχει αφήσει πίσω του ή κάτι που δεν έχει τολμήσει ακόμη να πει. Η παράσταση είναι αφιερωμένη «σε όσα έπρεπε να ειπωθούν και δεν ειπώθηκαν ποτέ».
Υπάρχουν λόγια που, όταν δεν βρίσκουν ποτέ τον δρόμο προς τα έξω, μπορούν να αλλάξουν για πάντα τη ζωή ενός ανθρώπου;
Ναι, πιστεύω ότι υπάρχουν λόγια που, όταν μένουν μέσα μας για πολύ καιρό, μπορούν να αλλάξουν όχι μόνο μια σχέση, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μια συγγνώμη, ένα «σ’ αγαπώ», ένα «σε χρειάζομαι», αλλά ακόμη και ένας θυμός ή ένα παράπονο που δεν βρήκε ποτέ χώρο να εκφραστεί.
Και πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να δίνει φωνή σε αυτά τα ανείπωτα;
Είναι δύσκολο, γιατί για να δώσεις φωνή σε κάτι ανείπωτο, πρέπει πρώτα να το πλησιάσεις πραγματικά. Και ποιος από εμας δεν είχε ποτέ δευτερες σκεψεις να τον τρωνε και να σκέφτεται πόσα πραγματα θα μπορουσε να είχε πει αλλιώς μετα από μια συζητηση ; Μου δίνει μεγάλη δύναμη που σε αυτήν την παράσταση έχω την ευκαιρία να διεκδικήσω όλα αυτά που θα μπορούσα να έχω πει αλλιως ή δεν τα είπα ποτέ.
Μετά την θερμή ανταπόκριση του κοινού στην Αθήνα, έρχεστε στην Πάτρα για δύο παραστάσεις στο Θέατρο «Επίκεντρο» 9 και 10 Οκτωβρίου στις 21:00. Τι θα θέλατε να κρατήσει ο θεατής από τη δική σας ερμηνεία, αλλά και ποιο συναίσθημα θα θέλατε να πάρει ο θεατής φεύγοντας;
Θα ήθελα να σκεφτέι πόσα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά, αν είχε βρει το θάρρος να μιλήσει λίγο νωρίτερα. Ίσως τελικά κάποια λόγια να μην αλλάζουν το παρελθόν, μπορούν όμως να αλλάξουν το μέλλον μας.
Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι μόνο η ιστορία μιας παράστασης, αλλά ένα ερώτημα που αφορά τον καθένα μας. Πόσα πράγματα θα είχαν αλλάξει αν είχαμε βρει το θάρρος να μιλήσουμε λίγο νωρίτερα. Η Ιωάννα Ανεμογιάννη δίνει φωνή σε εκείνες τις αλήθειες που συχνά μένουν κρυμμένες πίσω από τη σιωπή και θυμίζει πως τα ανείπωτα δεν χάνονται, αφήνουν το δικό τους αποτύπωμα στις σχέσεις και στους ανθρώπους. Ίσως τελικά να μην μπορούμε να διορθώσουμε όσα έγιναν, μπορούμε όμως να επιλέξουμε τι θα πούμε από εδώ και πέρα. Γιατί μια λέξη, μια συγγνώμη, ένα «σ’ αγαπώ», ένα παράπονο που βρίσκει επιτέλους τη δύναμη να ειπωθεί, μπορεί να μην αλλάξει το παρελθόν, μπορεί όμως να ανοίξει έναν διαφορετικό δρόμο για το μέλλον.
