Γράφει ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος, Αντιπρύτανης Προγραμματισμού, Ψηφιακού Εκσυγχρονισμού και Ανάπτυξης Υποδομών του Πανεπιστημίου Πατρών και Καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας , μία ουσιαστική φωνή που συνδυάζει τη θεσμική ευθύνη με τη βιωματική γνώση αποτυπώνει, καθαρό λόγο και ουσία, σχετικά με τη θέση του Πανεπιστημίου Πατρών στην κοινωνία αφουγκράζεται της ανάγκες της και έχει ισχυρό λόγο και ρόλο στον δημόσιο χώρο αναφέρει σε αναρτησή του τα παρακάτω:
Πριν από λίγες ημέρες, σε μια απλή καθημερινή συνομιλία, ένας συμπολίτης μου, το αναφέρω διασταλτικά διότι είναι πατρινός, είπε κάτι που με έβαλε σε σκέψη.
«Ξέρεις», μου είπε, «η εικόνα που είχα για το Πανεπιστήμιο Πατρών έχει αλλάξει. Και δεν μιλώ μόνο για την εικόνα προς τα έξω. Είμαι σίγουρος ότι έχει αλλάξει και η λειτουργία του».
Τον άκουσα με προσοχή. Δεν ήταν μια τυπική φιλοφρόνηση προς εμένα που γνωρίζει. Ήταν μια απλή, ειλικρινής διαπίστωση ενός ανθρώπου που δεν ανήκει στην πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά παρακολουθεί, όπως πολλοί πολίτες, όσα συμβαίνουν γύρω του.
«Η θητεία Μπούρα», συνέχισε χωρίς να γνωρίζει τον Πρύτανη, «γύρισε σελίδα στο Πανεπιστήμιο. Το ακούω από πολλούς. Παλαιότερα, οι περισσότεροι μάλλον αγνοούσαν ακόμη και την παρουσία του Πανεπιστημίου στην καθημερινή ζωή της πόλης και της περιοχής».
Η φράση αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία. Γιατί πράγματι, ένα μεγάλο δημόσιο Πανεπιστήμιο δεν αρκεί να υπάρχει. Πρέπει να είναι παρόν. Να παρεμβαίνει. Να ανοίγει δρόμους. Να συνομιλεί με την κοινωνία. Να κάνει ορατό το έργο του, χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς να μένει κλεισμένο στα όρια της εσωτερικής του λειτουργίας.
Το Πανεπιστήμιο Πατρών τα τελευταία χρόνια έχει κάνει σημαντικά βήματα. Στις υποδομές, στη φοιτητική μέριμνα, στη διεθνοποίηση, στην εξωστρέφεια, στη σύνδεση με την κοινωνία και στη δημόσια παρουσία του. Δεν πρόκειται για μια επικοινωνιακή εικόνα χωρίς περιεχόμενο. Πρόκειται για έργο που υλοποιείται, για πρωτοβουλίες που αποκτούν διάρκεια, για μια διοίκηση που αντιλαμβάνεται ότι το Πανεπιστήμιο δεν είναι απλώς ένας ακαδημαϊκός οργανισμός αλλά ένας θεσμός με βαθιά αναπτυξιακή, κοινωνική και πολιτισμική σημασία.
Ο πολίτης που μου μίλησε δεν χρησιμοποίησε τεχνικούς όρους. Δεν αναφέρθηκε σε δείκτες, προγράμματα, χρηματοδοτήσεις ή θεσμικές διαδικασίες. Είπε κάτι πιο απλό και ίσως πιο ουσιαστικό. «Το Πανεπιστήμιο φαίνεται πια».
Και αυτό, για έναν δημόσιο θεσμό, είναι μεγάλη κατάκτηση. Να γίνεται αντιληπτός όχι μόνο από όσους εργάζονται ή σπουδάζουν σε αυτόν αλλά και από την κοινωνία που τον περιβάλλει. Να νιώθει ο πολίτης ότι το Πανεπιστήμιο Πατρών δεν είναι ένας απομονωμένος χώρος γνώσης αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που αφορά την πόλη, την Περιφέρεια, τη νέα γενιά, την οικονομία, τον πολιτισμό και το μέλλον του τόπου.
Αυτή η αλλαγή δεν έγινε τυχαία. Χρειάστηκε σχέδιο, επιμονή, διοικητική συνέχεια και καθαρή αντίληψη για τον ρόλο του δημόσιου Πανεπιστημίου στη σημερινή εποχή. Η θητεία του Πρύτανη Χρήστου Μπούρα συνδέθηκε με αυτή τη μετάβαση. Από ένα Πανεπιστήμιο που συχνά υποτιμούσε την ανάγκη να μιλήσει για τον εαυτό του, σε ένα Πανεπιστήμιο που διεκδικεί ενεργά τη θέση του στον δημόσιο χώρο.
Κρατώ, λοιπόν, εκείνη την απλή φράση του συμπολίτη μου: «Το Πανεπιστήμιο Πατρών γύρισε σελίδα».
Γιατί μερικές φορές η πιο καθαρή αποτίμηση δεν έρχεται μέσα από επίσημες εκθέσεις ή αναλυτικούς απολογισμούς. Έρχεται από την κοινωνία. Από έναν άνθρωπο που βλέπει, συγκρίνει και αναγνωρίζει. Και όταν η κοινωνία αρχίζει να βλέπει το Πανεπιστήμιο διαφορετικά, τότε κάτι ουσιαστικό έχει πράγματι αλλάξει.
ΥΓ. Μου δόθηκε η ευκαιρία να αναφέρω τον διάλογο, από την ανάρτηση του Πρύτανη Πανεπιστημίου Πατρών Χρήστου Ι. Μπούρα με τις εργασίες που γίνονται καθημερινά στους χώρους του πανεπιστημίου.
