Μία ακόμα σπάνια τηλεοπτική συνέντευξη του δημοσιογράφου Παναγιώτη Ρηγόπουλου, από το προσωπικό του αρχείο:
Ο Γιώργος Μαζωνάκης, το 1994 στο Super B: Ο «πόλεμος» που δεχόταν λόγω της επιτυχίας του, η πίστη του στον Θεό, η Πάτρα που τον μεγάλωσε, τα δάκρυα για ανθρώπους και το παρασκήνιο της δουλειάς. Η αγωνία για την καλλιτεχνική του ταυτότητα και οι θαυμάστριες που του έστελναν ακόμη και… κουκλάκια, τα οποία βάφτισε μπροστά στην κάμερα με τα ονόματα της μητέρας του και της μιας αδελφής του: Κλειώ και Βάσω!
Ήταν μόλις 23 ετών και βρισκόταν στην αρχή μιας διαδρομής που θα άλλαζε τη ζωή του. Ο Γιώργος Μαζωνάκης τραγουδούσε τότε σε αθηναϊκό νυχτερινό κέντρο και, έχοντας ήδη κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο, παρουσίαζε τη δεύτερη προσωπική του δουλειά, «Με τα μάτια να το λες».
Εκεί, μέσα στο νυχτερινό κέντρο, τον συναντά ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Ρηγόπουλος για την εκπομπή «Ελληνικό Κοκτέιλ» του Super B, με εικονολήπτη τον Χρήστο Κόντη.
Η συζήτηση, σήμερα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί ο Μαζωνάκης μιλά χωρίς την απόσταση του καταξιωμένου καλλιτέχνη που θα ακολουθούσε. Είναι ένας νέος τραγουδιστής που έχει αρχίσει να γνωρίζει την επιτυχία, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει αυτή για τη ζωή και την καριέρα του.
«ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ;»
Η συζήτηση γίνεται γρήγορα πιο προσωπική. Ο Παναγιώτης Ρηγόπουλος τον ρωτά ευθέως:
«Σου γίνεται πόλεμος, Γιώργο;»
Ο Μαζωνάκης δεν το αρνείται.
«Κάποιοι δεν μπορούν να δεχτούν το κάτι παραπάνω για σένα», απαντά, εξηγώντας ότι όταν ένας άνθρωπος είναι καλά με τον εαυτό του και το υποσυνείδητό του, «δεν τρέχει τίποτα».
Όταν αργότερα ο Παναγιώτης Ρηγόπουλος τον ρωτά αν έχει φτάσει ποτέ στο σημείο να πει «παραιτούμαι, δεν πάει άλλο», απαντά αρνητικά.
Η εξήγησή του είναι χαρακτηριστική:
“Αγαπώ το αντικείμενο πολύ. Και για μένα το τραγούδι είναι εκτόνωση».
«ΕΚΛΑΨΑ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»
Λίγο αργότερα η συζήτηση αγγίζει ακόμη πιο προσωπικές χορδές. Ο δημοπσιογράφος τον ρωτά αν έχει κλάψει πολλές φορές στη ζωή του.
Ο Μαζωνάκης ξεκαθαρίζει ότι δεν θα έκλαιγε για την ίδια τη δουλειά του ή για τον ρόλο του ως τραγουδιστή.Έχει κλάψει, όπως λέει, για ανθρώπους και για πράγματα που βρίσκονται έξω από τη δουλειά, για καταστάσεις που χαρακτηρίζει «παρατράγουδα της δουλειάς».
Και αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να αποδεχθούν την επιτυχία του.
Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΘΕΟ
Αμέσως μετά η κουβέντα περνά στην πίστη. Ο Παναγιώτης Ρηγόπουλος τον ρωτά αν πιστεύει στον Θεό. Η απάντηση είναι σύντομη και απόλυτη:
«Πάρα πολύ».
Λέει ότι πηγαίνει στην εκκλησία «αραιά και πού», διευκρινίζοντας ότι το ζήτημα δεν είναι η έλλειψη ωρών, αλλά η αμέλεια.
Η ΠΑΤΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕ
Η Πάτρα καταλαμβάνει ξεχωριστή θέση στη συζήτηση.
Ο Μαζωνάκης δεν παρουσιάζει την πόλη απλώς ως έναν σταθμό της επαγγελματικής του πορείας.
Λέει κάτι πολύ πιο προσωπικό:
«Στην Πάτρα δεν ωρίμασα μόνο σαν καλλιτέχνης, αλλά και σαν παιδί».
ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΟΥ ΣΟΥΞΕ
Ένα ακόμη ενδιαφέρον σημείο της συνέντευξης είναι η απάντησή του για το άγχος της επόμενης δουλειάς.
Ο Ρηγόπουλος τον ρωτά αν φοβάται μήπως δεν έχει την ίδια ή μεγαλύτερη επιτυχία.
Ο Μαζωνάκης λέει πως αυτό δεν είναι το πραγματικό του άγχος.Αυτό που τον απασχολεί είναι να μπορέσει να εξελίξει την προσωπικότητα που έβαλε μέσα στον δίσκο και να συνεχίσει σωστά. Τον ενδιαφέρει να δημιουργήσει προσωπική καλλιτεχνική ταυτότητα.
«ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ»
Όταν ο Παναγιώτης Ρηγόπουλος τον ρωτά αν έχει μετανιώσει για πράγματα που έχει κάνει, η απάντηση είναι κατηγορηματική:
«Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα».
Εξηγεί ότι από κάθε επιλογή πήρε τόσο καλές όσο και κακές εμπειρίες.Και ακόμη και οι δύσκολες στιγμές, επομένως, αποτελούν μέρος της διαδρομής του.
«ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΟΜΑΣΤΕ»
Ισως η πιο απρόσμενα ώριμη δήλωση της συνέντευξης έρχεται όταν ο Παναγιώτης Ρηγόπουλος τον ρωτά αν έχει σκεφτεί ποτέ ότι κάποια στιγμή μπορεί να του λείψει το τραγούδι.Ο 23χρονος τότε Μαζωνάκης λέει ότι ακόμη δεν είναι έτοιμος να το δεχτεί, αλλά προσθέτει:
“Κάποια στιγμή οι καλλιτέχνες πρέπει να αποσυρόμαστε».
ΟΙ ΘΑΥΜΑΣΤΡΙΕΣ, ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ… ΚΟΥΚΛΑΚΙΑ
Και κάπου εδώ η συνέντευξη αποκτά μια εντελώς διαφορετική, σχεδόν παιχνιδιάρικη διάσταση.
O Παναγιώτης Ρηγόπουλος, ξεφυλλίζοντας τις φωτογραφίες και τα αντικείμενα που έχει μαζί του ο Μαζωνάκης, στέκεται σε δύο κουκλάκια.Ο τραγουδιστής εξηγεί ότι του τα έχουν χαρίσει δύο θαυμάστριες, οι οποίες του έστελναν γράμματα στην εταιρεία και κατά διαστήματα του έκαναν δώρα, όπως κουκλάκια, κολόνιες και άλλα αντικείμενα.
Ο Παναγιώτης Ρηγόπουλος τον ρωτά αν τους έχει δώσει ονόματα.
H απάντηση είναι «όχι». Και τότε του προτείνει να τα βαφτίσουν εκείνη τη στιγμ
Ο Μαζωνάκης δέχεται το παιχνίδι. Τα δύο κουκλάκια αποκτούν ονόματα:
Κλειώ και Βάσω.
«Τα βαφτίσαμε», λέει χαμογελώντας, δίνοντας τα ονόματα της μητέρας του και της αδελφής υου.
Δείτε τη συνέντευξη εδώ:
