Σύμφωνα με κοινή παραδοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας όσων εμπλέκονται με τον αθλητισμό σε όλα τα επίπεδα στη χώρα μας είναι ότι ο κ. Αυγενάκης ήταν ίσως ο χειρότερος Υφυπουργός Αθλητισμού που έχει γνωρίσει η σύγχρονη Ελλάδα. Η εμπειρία μου από την Κοινοβουλευτική επαφή μαζί του, ως μέλος στον τομέα αθλητισμού των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ –ΠΣ ήταν ότι υπήρξε ένας Υφυπουργός, που αφενός ενδιαφέρθηκε να διαλύσει τον δημόσιο χαρακτήρα του αθλητισμού στη χώρα μας και αφετέρου ασχολήθηκε μονάχα με την επικοινωνία και την διαμόρφωση μιας πλασματικής εικόνας για τον ίδιο.
Όμως η αλαζονεία και ο αυτοθαυμασμός του εντός και εκτός κοινοβουλίου δεν στάθηκαν οι μόνες ομοιότητες με τον κ. Μητσοτάκη, καθιστώντας τον μια λυπηρή μικρογραφία του πρωθυπουργού. Από την μια μεριά ο πρωθυπουργός μετέτρεψε το Μαξίμου σε κέντρο υπερεξουσιών με απόλυτο κυρίαρχο τον ίδιο ως πρωθυπουργό και άτυπους «υπερ – υπουργούς» τα μη αιρετά μέλη ενός διορισμένου επιτελείου. Από την άλλη μεριά, ο κ. Αυγενάκης ακολούθησε μια μεθοδευμένη και υπόγεια προσπάθεια χειραγώγησης Αθλητικών Σωματείων, Ενώσεων και Ομοσπονδιών και εγκατάστασης γαλάζιων διοικήσεων, ταυτιζόμενος με την λογική του πρωθυπουργού για ασφυκτικό έλεγχο κάθε πτυχής του κράτους.
Ο έλεγχος αυτός δεν έγινε φυσικά χωρίς αντίποινα. Ο κ. Αυγενάκης παραδίδει έναν ημιδιαλυμένο δημόσιο αθλητισμό μετατρέποντας τα σωματεία σε «Ανώνυμες Εταιρείες», βάζοντας ταφόπλακα στα μαζικά προγράμματα άθλησης, καταστρέφοντας το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα προς όφελος των κερδοσκόπων φίλων του και χάρισε τις μεγάλες αθλητικές εγκαταστάσεις σε ιδιωτικά συμφέροντα. Το βασικό του «αποτύπωμα» είναι ότι μετέτρεψε το συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών στον αθλητισμό σε υπηρεσία επί πληρωμή, ανοίγοντας νέους δρόμους στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Στο καλό κ. Αυγενάκη. Δεν θα λείψετε στον αθλητισμό.
