Σωτήρης Γεωργίου: “Η Γονική Αποξένωση, πρόβλημα της εποχής…”

Η Γονική Αποξένωση, πρόβλημα της εποχής…

Παγκόσμια Ημέρα Γονικής Αποξένωσης προ ημερών και ένα πολύ σημαντικό ζήτημα και επίκαιρο. Και ένα θέμα που διαδραματίζει ρόλο και στην σημερινή άσχημη εικόνα πολλών ανηλίκων ή νεαρών που στρέφονται στην βία,στα ναρκωτικά,σε έκνομες πράξεις ή κάνουν κακό στον εαυτό τους με διάφορους τρόπους. Μέγιστο θέμα ότι πολλοί γονείς σήμερα για διάφορους λόγους δεν έχουν πραγματικές σχέσεις και πόσο δε μάλλον αυτές που πρέπει με τα παιδιά τους.

Η 25η Απριλίου έχει επιλεγεί ως Παγκόσμια Ημέρα Γονικής Αποξένωσης (Parental Alienation Awareness Day) για την ενημέρωση σχετικά με το σύνδρομο της γονικής αποξένωσης.

(Πηγή: https://www.sansimera.gr/worldays/267). Το Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης ή Αλλοτρίωσης είναι φαινόμενο που παρατηρείται σε παιδιά, τα οποία δεν επιθυμούν επαφή με κάποιον από τους δύο γονείς. Αυτό εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά χωρισμένων γονέων. Εκδηλώνεται με άγχος, νευρικότητα, κατάθλιψη, αδιαφορία προς τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια, εχθρότητα και απέχθεια.

Και εδώ έρχομαι να βάλω στο τραπέζι αρκετά ζητήματα.  Σαφώς πολλά παιδιά δεν θέλουν ιδιαίτερες ή και καθόλου σχέσεις με τον έναν ή και με τους δυό γονείς τους. Και αυτό έχει να κάνει και με χωρισμένους γονείς και ανάλογα και την ηλικία ,αλλά και με ότι βιώνουν και ότι παραστάσεις έχουν τα παιδιά από το σπίτι τους Σαφώς εικόνες βίας,ακόμα και λεκτικής βίας ή ψυχικής καταπίεσης του ενός γονέα από τον άλλο πχ στιγματίζει το παιδί. Και σήμερα βλέπουμε τι κατάσταση επικρατεί. Πόσα διαζύγια,πόσα διαλυμένα σπίτια ακόμα και αν όλα δείχνουν καλά γιατί αυτή την εικόνα θέλουν να δείχνουν οι εμπλεκόμενοι και ας είναι …εμπόλεμη ζώνη οι κατοικίες τους.

Αλλά νομίζω ότι η Παγκόσμια Ημέρα Γονικής Αποξένωσης  έχει διττή αιτία. Προφανώς είναι και οι γονείς που δεν πραγματικά δίπλα στα παιδιά τους,δίπλα στις ανησυχίες τους και τους προβληματισμούς τους. Και αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους. Η απόκτηση ενός παιδιού έχω πει θα έπρεπε να είναι μια υπόθεση που να υπάρχουν και κάποιες έστω άτυπα προϋποθέσεις. Εκτός αν πιστεύετε ότι όλοι είναι άξιοι γονείς ή ικανοί για γονείς. Όχι και την πληρώνουν τα παιδιά. Ειδικά τα ερωτικά καπρίτσια ή “τακτικές”. Ακόμα και σε πλούσιες οικογένειες τα παιδιά νιώθουν την αποξένωση όταν μεγαλώνουν με νταντάδες και πανάκριβα παιχνίδια,αλλά δεν μιλάνε με τους γονείς τους! Τα παιδιά θέλουν φροντίδα,προσοχή και επικοινωνία. Και στις οικογένειες σήμερα που πολλές μπορεί να θέλουν αλλά δεν έχουν χρόνο παλεύοντας για την εργασία και την επιβίωση όλη την μέρα,άλλες είναι προβληματικές και μέσα στην ένταση ή άλλες δεν έχουν χρόνο γιατί προτιμούν τα γκομενικά και την ντόλτσε βίτα (ειδικά όταν ρέει το χρήμα),πως να μεγαλώσουν τα παιδιά σωστά; Και πως να μην αποκτήσουν ψυχολογικά προβλήματα ή να πάνε στην άλλη πλευρά και να στραφούν σε κακές επιλογές;