Λίγο πριν από τη μεγάλη μουσική συνάντηση της Ευρυδίκης και του Θοδωρή Μαραντίνη στην Πάτρα, οι «50 Αποχρώσεις του Rock» αποκτούν μια βαθύτερη διάσταση. Πίσω από τα τραγούδια, τις επιτυχίες και τη λάμψη της σκηνής υπάρχει ένας άνθρωπος που μιλά ανοιχτά για τις αλλαγές, τις δυσκολίες, τις πληγές, την υγεία, την αυτογνωσία και εκείνη τη δύσκολη προσωπική διαδρομή που τον έφερε σήμερα σε μια νέα αναζήτηση, την αναζήτηση της χαράς.
Ο ίδιος κοιτάζει πίσω χωρίς να φοβάται όσα έζησε και μπροστά χωρίς να γνωρίζει ακόμη όλα όσα τον περιμένουν. Μιλά για την Ευρυδίκη και την ψυχή της, για τη δύναμη της αλήθειας σε μια εποχή όπου όλοι μοιάζουν να ζουν μέσα στη ζωή όλων, για τα τραγούδια που αλλάζουν μαζί μας και για τις στιγμές που η σκηνή δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνηση.
Και όταν η συζήτηση φτάνει στην Πάτρα, το βλέμμα αλλάζει. Υπάρχουν δεσμοί αίματος, αναμνήσεις και ένα αξέχαστο live που εξακολουθεί να έχει ξεχωριστή θέση μέσα του. Γιατί κάποιες πόλεις δεν είναι απλώς ένας ακόμη σταθμός μιας περιοδείας. Είναι κομμάτια μνήμης, είναι επιστροφές, είναι συναισθήματα που περιμένουν να ξαναζωντανέψουν.
Ο Θοδωρής Μαραντίνης μιλά στην δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου και στο «πατρινόραμα, hellenic» λίγο πριν ανάψουν τα φώτα του ROYAL, την Κυριακή 20 Σεπτέμβρη στις 21.00 το βράδυ. Και αυτή τη φορά δεν μιλά μόνο ο τραγουδιστής. Μιλά ο άνθρωπος πίσω από τη σκηνή, ένας άνθρωπος που πέρασε από την καταιγίδα και σήμερα αναζητά το δικό του ουράνιο τόξο.
Έχετε ζήσει τη μουσική με ένταση, επιτυχίες, αλλαγές και ανατροπές. Μετά από όλα αυτά, τι είναι εκείνο που εξακολουθεί να σας κάνει να ανεβαίνετε στη σκηνή με την ίδια ανάγκη που είχατε όταν ξεκινούσατε;
Η μουσική η ίδια πάντα το κάνει αυτό. Αλλά κυρίως είναι η αίσθηση που δημιουργείται από τη σύνδεση με το κοινό μέσω των τραγουδιών και η ρομαντική αδρεναλίνη που μας φέρνει κοντά και δημιουργεί κοινό κώδικα επικοινωνίας των ψυχών μας. Αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα!
Η συνεργασία με την Ευρυδίκη έχει κάτι απρόβλεπτο και ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρον. Τι σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτή τη συνάντηση;
Η ψυχή της! Είναι το πιο φωτεινό και θετικό πλάσμα που έχω γνωρίσει και για μένα η ανθρώπινη ποιότητα ενός συνεργάτη έρχεται πρώτα και μετά όλα τα υπόλοιπα. Η Ευρυδίκη βέβαια έχει και μια εντυπωσιακή καλλιτεχνική πορεία, που πάντα με γοήτευε και με γοητεύει ακόμα, οπότε ήταν πολύ όμορφο για μένα να γίνω ένα μικρό κομμάτι της.
Ένας καλλιτέχνης που βρίσκεται χρόνια στη σκηνή μαθαίνει να διαχειρίζεται την εικόνα του. Πόσο δύσκολο είναι όμως να αφήσει κάποια στιγμή την εικόνα στην άκρη και να δείξει στο κοινό τον άνθρωπο πίσω από αυτήν;
Πλέον είμαστε στην εποχής της αλήθειας. Βλέπουμε ότι ο «σταρ», παγκοσμίως, έχει δώσει τη θέση του στον «άνθρωπο». Ίσως και λόγω των social media που μας έχουν βάλει όλους στη ζωή όλων. Θέλει προσοχή όμως μην φτάσεις να ζεις στο 1984 του Orwell…
Υπάρχει τραγούδι που έχετε ερμηνεύσει πολλές φορές, αλλά σήμερα σας αγγίζει διαφορετικά απ’ ό,τι στο παρελθόν; Τι άλλαξε; Το τραγούδι ή εσείς;
Πολλά ! Σιγουρά αλλάζουμε εμείς και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Οι προσλαμβάνουσες, οι εμπειρίες, τα ερεθίσματα, οι πληγές, η αυτογνωσία και η ωριμότητα λειτουργούν ως ένα ψυχικό καλειδοσκόπιο που παραμορφώνει ανάλογα το συναίσθημα.
Η «κλεψύδρα» ήταν το τελευταίο τραγούδι που είπα με τους Onirama και ήταν απίστευτα συγκινητικό .
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της διαδρομής σας που δεν φάνηκε ποτέ πάνω στη σκηνή; Και τι μάθατε από εκείνη την περίοδο για τον εαυτό σας;
Νομίζω ήταν η φάση που περνούσα δύσκολα με την υγεία μου μετά από μια αποτυχημένη επέμβαση στον οισοφάγο μου. Δε μπορούσα να φάω, ούτε καν να πιώ νερό ορισμένες φορές και ήταν δύσκολο ψυχικά αλλά και σωματικά, ειδικά πάνω στη σκηνή. Υπήρχαν φορές που ήθελα να βάλω τα κλάματα και κάποιες φορές το έκανα κιόλας.
Έμαθα σίγουρα πόσο σημαντική είναι η υγεία μας και πως είναι πολύ βασικό, πριν μπούμε σε ένα χειρουργείο να ελέγχουμε γιατρούς και διαδικασίες και να μην παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις για τέτοια σοβαρά θέματα. Ευτυχώς πέρασε “with a little help from my friends”…
Οι «50 Αποχρώσεις του Rock» διατρέχουν έξι δεκαετίες μουσικής. Αν το rock είναι ένας τρόπος να αμφισβητείς, να διεκδικείς και να αντιστέκεσαι, σε τι νιώθετε ότι αντιστέκεστε περισσότερο σήμερα;
Στο να μη με αλλάξει η αλλαγή, αλλά να βρω το εαυτό μου μέσα σε αυτήν!
Η Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, στις 21:00, στον Πολυχώρο ROYAL στην Πάτρα, θα είναι η στιγμή που αυτή η ιδιαίτερη συνεργασία θα συναντήσει ζωντανά το κοινό. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η πρώτη συνάντηση με τους Πατρινούς και τι θα θέλατε να πάρουν μαζί τους φεύγοντας από τη συναυλία;
H Πάτρα έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, για 2 λόγους. Καταρχάς, είναι η γενέτειρα του παππού μου, οπότε έχω ισχυρούς δεσμούς αίματος. Αλλά, ο βασικότερος λόγος είναι πως έχω κάνει στην Πάτρα το πιο θερμό και μεγάλο live (με τους Onirama) που μου έχει μείνει αξέχαστο!! Γι’ αυτούς τους λογούς πάντα επιστρέφω με λαχταρά στην πόλη.
Τέλος, όταν ένας καλλιτέχνης βρίσκεται σε μια φάση δημιουργικής αναζήτησης, το επόμενο κεφάλαιο έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το προηγούμενο. Ποια κατεύθυνση σας τραβάει αυτή την περίοδο και τι θα θέλατε να φέρει η συνέχεια της διαδρομής σας;
Βρίσκομαι σε μια φάση εξωστρέφειας και αναζήτησης της ΧΑΡΑΣ! Ίσως φταίει η σκοτεινή περίοδος που πέρασα τα τελευταία χρόνια, με διαφορές προσωπικές δυσκολίες και αλλαγές – ήτοι, μαθήματα . Μετά την καταιγίδα όμως πάντα βγαίνει το ουράνιό τόξο. Και το δικό μου ουράνιο τόξο λέγεται DiscoΓλέντιγκ!
Στις 20 Σεπτεμβρίου, στην Πάτρα, η σκηνή του ROYAL θα γίνει τόπος συνάντησης. Η Ευρυδίκη και ο Θοδωρής Μαραντίνης θα ενώσουν τις φωνές τους, θα διασχίσουν έξι δεκαετίες rock και θα θυμίσουν πως η μουσική δεν έχει ηλικία, δεν έχει σύνορα και δεν χρειάζεται εξηγήσεις για να συγκινήσει.
Και ίσως στο τέλος της βραδιάς το σημαντικότερο να μην είναι ποιο τραγούδι ακούστηκε, ποια δεκαετία ξαναζωντάνεψε ή ποια ερμηνεία ξεχώρισε. Ίσως να είναι εκείνη η στιγμή που ένας άνθρωπος θα κοιτάξει έναν άλλον άνθρωπο μέσα από τη μουσική και θα νιώσει πως για λίγα λεπτά μοιράστηκαν κάτι αληθινό.
Γιατί το rock αλλάζει μορφές, αλλάζει εποχές, αλλάζει φωνές. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η ανάγκη μας να αισθανθούμε. Και όταν η τελευταία νότα σβήσει, αυτό που θα μείνει δεν θα είναι η σιωπή. Θα είναι το συναίσθημα. Η μνήμη. Η χαρά. Και εκείνο το ουράνιο τόξο που έρχεται πάντα μετά την καταιγίδα.
