Υπάρχουν τραγούδια που γίνονται μνήμη, συνοδεύουν στιγμές, έρωτες, απώλειες, χαρές και δύσκολες διαδρομές. Πίσω από πολλές από αυτές τις μελωδίες βρίσκεται ο Γιώργος Θεοφάνους, ένας δημιουργός που εδώ και δεκαετίες έχει συνδέσει το όνομά του με σημαντικές στιγμές του ελληνικού τραγουδιού.
Λίγο πριν από την εμφάνισή του στην Πάτρα και την παράσταση «Πολλά Τραγούδια Ακόμα», ο Γιώργος Θεοφάνους συνομιλεί με τη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για το περιοδικό «πατρινόραμα, hellenic» και αποκαλύπτει τον άνθρωπο πίσω από τις νότες. Μιλά για τη μουσική που μπήκε στη ζωή του από παιδί και έγινε ανάγκη, για την πρώτη φορά που άκουσε δικό του τραγούδι στο ραδιόφωνο, για τη συγκίνηση όταν χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν μαζί του και για τις μεγάλες φωνές που σημάδεψαν την πορεία του.
Μιλά ακόμη για την οικογένεια, τα παιδιά του και την συζυγό του. Τις απώλειες που συγκλόνισαν την καλλιτεχνική οικογένεια, αλλά και για το μέλλον που εξακολουθεί να τον βρίσκει δημιουργικό. Μια εξομολόγηση γεμάτη μνήμες, ευγνωμοσύνη και αλήθεια, από έναν άνθρωπο που εξακολουθεί να πιστεύει πως υπάρχουν πολλά τραγούδια ακόμα.
Ποιο είναι το πιο έντονο συναίσθημα που έχετε νιώσει τη στιγμή ακριβώς που συλλαμβάνετε μια μεγάλη μελωδία στο πιάνο; Είναι στιγμιαία λύτρωση ή ένα ξαφνικό βάρος;
Γράφω μελωδίες από πολύ μικρός. Από την ηλικία που δεν ήξερα καν ακόμα να διαβάζω και να γράφω γράμματα.
Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι αυτό θα είναι βάρος, αλλά ούτε και λύτρωση, όπως το λέτε. Νομίζω δεν είναι τίποτα από τα δύο. Είναι φυσικός τρόπος έκφρασης για μένα.
Είναι τρόπος ζωής, σαν να αναπνέω. Μου είναι αναγκαίο να γράφω, αλλιώς δεν μπορώ να ζω, νομίζω. Όσο για τη ΜΕΓΑΛΗ μελωδία ή τον στίχο, δεν νομίζω ποτέ κανένας δημιουργός να το αντιλαμβάνεται εκείνη τη στιγμή.
Θυμάστε την πρώτη φορά που ακούσατε δικό σας τραγούδι στο ραδιόφωνο ή ζωντανά σε μια σκηνή; Πώς νιώσατε εκείνα τα πρώτα λεπτά;
Το πρώτο τραγούδι μου που άκουσα στην Ελλάδα ήταν το «Μόνο που θυμάμαι», με την Ευρυδίκη, σε στίχους του Λεωνίδα Μαλενή. ΜΟΝΑΔΙΚΗ στιγμή. Θυμάμαι, χοροπηδούσα από χαρά.
Όταν βρίσκεστε στη σκηνή και χιλιάδες κόσμου τραγουδούν με μια φωνή τους στίχους και τις νότες σας, πώς διαχειρίζεστε αυτό το τεράστιο κύμα ενέργειας και συγκίνησης που έρχεται κατά πάνω σας;
Πάντα με ευγνωμοσύνη. Ειλικρινά πιστεύω ότι αυτό το συναίσθημα είναι από τα πιο δυνατά που μπορεί να βιώσει κανείς.
Έχετε συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού. Υπήρξε κάποια στιγμή σε στούντιο ή επί σκηνής που η ερμηνεία ενός καλλιτέχνη σας έκανε να λυγίσετε ή να νιώσετε δέος, αλλάζοντας τον τρόπο που βλέπατε το ίδιο σας το έργο;
Το έργο το ίδιο υπάρχει άσχετα με τον ερμηνευτή. Αν όμως έχεις την τύχη να το ερμηνεύσει κάποια σπουδαία φωνή και, δόξα τω Θεώ, στη δική μου πορεία βρέθηκα όντως με τους μεγάλους ερμηνευτές και ερμηνεύτριες μας, Μουσχουρη, Μαρινέλλα, Νταλαρα, Πάριο, Αλεξιου, Βιτάλη, Μητσιά, Τερζη, Γλυκερία και τόσους άλλους της «χρυσής» εκείνης γενιάς, αλλά και της επόμενης, με τους καλούς μας Ρέμο, Θεοδωρίδου, Πλούταρχο, Δάντη, Μακεδόνα, Ευρυδίκη, Μαντώ, Ρουβά και όχι μόνο στο λαϊκό, αλλά και στο ποπ ρεπερτόριο, τα τραγούδια μου κέρδισαν, πιστεύω, αυτό που τους άξιζε. Μια πορεία που, σε πολλές περιπτώσεις, δικαιώθηκε. Τα τραγούδια αυτά άντεξαν και αντέχουν κάποιες δεκαετίες τώρα και είμαι περήφανος για αυτό.
Όταν τελειώνει μια μεγάλη, φορτισμένη συναυλία, τα φώτα σβήνουν και το κοινό αποχωρεί, ποιο συναίσθημα κυριαρχεί; Πώς είναι η μετάβαση από την απόλυτη αποθέωση στη σιωπή του καμαρινιού;
Είναι η ώρα που κάνω ανασκόπηση, τι πήγε καλά και τι δεν πήγε. Ειλικρινά, δεν μπορεί να χαλαρώσει και να ηρεμήσει αμέσως το μυαλό, γιατί αναλύει συνεχώς τις καλές ή τις δύσκολες στιγμές. Η αγάπη του κόσμου, βέβαια, ήταν πάντα από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα αυτή τη δουλειά, με το πρώτο μου τραγούδι το 1987 στην Κύπρο, μέχρι σήμερα, 40 χρόνια μετά, δεν έχει αλλάξει καθόλου. Με τα πάνω και τα κάτω μας, βέβαια, επιτυχίες και αποτυχίες, αλλά αυτό είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο. Και ευχαριστώ τον κόσμο για αυτό, γιατί και στα πάνω και στα κάτω η εκτίμηση παραμένει η ίδια.
Μετά από τόσες δεκαετίες επιτυχημένης πορείας, υπάρχει ακόμα ο φόβος μήπως μια μέρα στερέψει η έμπνευση;
Ποτέ δεν το σκέφτηκα, γιατί η έμπνευση είναι, νομίζω, παρεξηγημένη υπόθεση.
Ο Θεός μου έδωσε ένα ταλέντο και με αυτό σπούδασα, εργάστηκα και εργάζομαι, έχοντας τα εργαλεία να το μεγαλώσω και να το αναπτύξω. Επειδή ακριβώς τα εργαλεία έχω, δεν μου ανήκει αυτή η έμπνευση. Απλά την μεταφράζω σε τραγούδια, όπως κάποιος άλλος σε πίνακα ζωγραφικής, σχέδιο, αρχιτεκτόνημα, εργασία κ.λπ.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι στην πορεία σας που, αν και δεν έγινε η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία, για εσάς κρύβει την πιο αγνή καλλιτεχνική σας αλήθεια και σας συγκινεί κάθε φορά που το ακούτε;
Υπάρχουν πολλά κρυμμένα τραγούδια σε πολλούς δίσκους που έχω κάνει, αλλά τα τραγούδια είναι πάντα ζωντανά. Δεν ξέρεις ποτέ πότε θα «ξυπνήσουν». Πέρσι, για παράδειγμα, ξύπνησε ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι, που είπε η Ελένη Δήμου, το «Τα ’χω βρει με τον εαυτό μου», και ενθουσιάστηκα με αυτό που έγινε.
Κοιτάζοντας πίσω τα πρώτα σας βήματα και τις πρώτες σας ενορχηστρώσεις, τι νιώθετε για τον νεότερο εαυτό σας; Νοσταλγία για το τότε ή υπερηφάνεια για το σήμερα;
Νοσταλγία, σίγουρα. Αλλά δεν είμαι από τους ανθρώπους που λένε κάθε πέρσι και καλύτερα. Κοιτάω μπροστά, ακούω και βλέπω τις καινούργιες γενιές και κάνω ό,τι μπορώ για να συνυπάρχω καλλιτεχνικά μαζί τους. Και στα διάφορα ταλέντ σόου που πήρα μέρος, σαν μέλος της επιτροπής, σχεδόν σε όλους, όλα αυτά τα 20 χρόνια σχεδόν που κάνω και τηλεόραση με αυτή την ιδιότητα, έγραψα για καινούργια παιδιά.
Ποιο ρόλο έχει διαδραματίσει η οικογένειά σας διαχρονικά στην καλλιτεχνική και δημιουργική σας πορεία; Αλήθεια, κάποιο από τα παιδιά σας ή και όλα έχουν κληρονομήσει το ταλέντο σας;
Η οικογένεια για μένα είναι το Α και το Ω. Εκεί αρχίζει η ζωή μου και εκεί τελειώνει. Η δουλειά μου είναι μέρος της ζωής μας και της προσωπικότητάς μου, το καταλαβαίνω. Αλλά δεν θα ήθελα να ήμουν ένας κακός πατέρας και καλός συνθέτης, με τίποτα. Πιστεύω ότι είμαι «καλός» πατέρας και το λέω με περηφάνεια, γιατί βλέπω πως εξελίσσονται τα παιδιά μου στο σχολείο, στις σπουδές και στη ζωή τους. Έχω μια γυναίκα που την υπεραγαπώ και το ίδιο αισθάνομαι ότι νιώθει κι εκείνη, και τέσσερα παιδιά, ελεύθερα να επιλέξουν ό,τι θέλουν, έχοντας εμάς δίπλα τους. Έχουν όλα αγάπη για τη μουσική, κάποια από αυτά και ιδιαίτερο μουσικό ταλέντο, αλλά ακολουθούν άλλα μονοπάτια.
Όταν σκέφτεστε το μέλλον και την πορεία που έχετε χαράξει, ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που θέλετε να αφήνουν τα τραγούδια σας στις επόμενες γενιές;
Όταν γράφω τραγούδια, δεν σκέφτομαι την υστεροφημία μου, ειλικρινά, ούτε αν θα μείνουν τα τραγούδια για πάντα ή όχι. Αυτό είναι συνάρτηση πολλών πραγμάτων για να συμβεί και έχει να κάνει και με τον ερμηνευτή, σίγουρα.
Η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη συγκλόνισε βαθιά το πανελλήνιο και τον καλλιτεχνικό κόσμο. Έχοντας σχεδόν μοιραστεί μαζί του κοινές μουσικές διαδρομές και μεγάλες επιτυχίες, πώς βιώσατε εσείς αυτόν τον αδόκητο χαμό;
Ήταν μια δύσκολη χρονιά για την ελληνική μουσική οικογένεια, η φετινή. Η Μαρινέλλα, ο Δημήτρης Κόκοτας και πρόσφατα ο Γιώργος Μαζωνάκης και, δυστυχώς, κι άλλοι ηθοποιοί κ.ά. Ο Θεός, εύχομαι να αναπαύσει τις ψυχές τους.
Τέλος, ποια είναι τα νέα σας καλλιτεχνικά σχέδια, καθώς το στούντιο είναι το δεύτερο σπίτι σας, ίσως και… σπίτι σας; Τι μας επιφυλάσσετε τόσο δισκογραφικά όσο και σε επίπεδο εμφανίσεων;
Το φετινό φθινόπωρο με βρίσκει και πάλι στη «ΜΕΔΟΥΣΑ» τις Παρασκευές, παρέα με τον αγαπημένο μου δάσκαλο Γιώργο Χατζηνάσιο, με τον οποίο ξαναβρισκόμαστε απέναντι στα δύο πιάνα μετά από 10 χρόνια, μαζί με μια ομάδα σπουδαίων μουσικών και τραγουδιστών: την Όλγα Βενετσιανού, τον Άγγελο Ανδριανό, τη Μαίρη Στεφανακίδη και τον Νίκο Παπουτσή. Τις Κυριακές, η ίδια ομάδα εμπλουτίζεται με τη συμμετοχή κάποιων φίλων καλλιτεχνών της δεκαετίας, κυρίως του ’90, με τους οποίους συνεργάστηκα ή όχι, σε ένα απογευματινό μουσικό πάρτι της ποπ.
Τις Τετάρτες βρίσκομαι για τρίτη χρονιά στη Θεσσαλονίκη, την πόλη που με αγάπησε και την αγάπησα, με τόσες συνεργασίες με Θεσσαλονικείς τραγουδιστές και όχι μόνο. Η γυναίκα μου είναι Θεσσαλονικιά, τα παιδιά μου περνάνε μήνες της ζωής τους εκεί. Κάθε Τετάρτη θα είμαι και φέτος στο Πανόραμα, στο «AYLA». Το νησί μου, η Κύπρος, που με τιμά και με στηρίζει επίσης τόσα χρόνια, θα με φιλοξενήσει σε πολλές παραστάσεις κάποια Σάββατα, στη Λεμεσό, την Πάφο, τη Λευκωσία και τη Λάρνακα.
Όσον αφορά τη δισκογραφία, το φθινόπωρο με βρίσκει στο στούντιο με την Όλγα Βενετσιανού και ένα καινούργιο τραγούδι που κυκλοφορεί με τον τίτλο «Βήματα», μετά τη μεγάλη επιτυχία που είχε το «Σ’ αγαπώ, είναι φωτιά» από την τηλεοπτική σειρά «Μαύρο Ρόδο».
Στο στούντιο αυτές τις ημέρες ολοκλήρωσα το άλμπουμ της Γιώτας Νέγκα, που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες, μια μοναδική καινούργια μου συνεργασία με τη σπουδαία τραγουδίστρια και παράλληλα το άλμπουμ της Γλυκερίας, με την οποία επιτέλους, μετά τα επιτυχημένα μας ντουέτα με Μαρινέλλα, Μακεδόνα και Ασλανίδου, ήρθε η στιγμή να κάνουμε τραγούδια μαζί και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό.
Στο τέλος μιας ουσιαστικής συζήτησης δεν μιλήσαμε μόνο για τις επιτυχίες, οι συνεργασίες και οι στιγμές που έγραψε ο δημιουργός Γιώργος Θεοφάνους με χρυσά γράμματα, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους που συνάντησε, τις ζωές που άγγιξε και τα τραγούδια που κατάφεραν να περάσουν από τις ψυχές όλων μας. Αυτή είναι και η ουσία της πορείας του Γιώργου Θεοφάνους.
Ο ίδιος μίλησε για δημιουργία, για οικογένεια, για ευγνωμοσύνη και για την ανάγκη να συνεχίζει να γράφει. Κοιτάζει πίσω με νοσταλγία, αλλά επιμένει να κοιτάζει μπροστά, να συνεργάζεται με νέους ανθρώπους, να αναζητά νέες μελωδίες και να αφήνει χώρο στη μουσική να τον οδηγήσει.
Στις 17 Οκτωβρίου, στις 21.00 το βράδυ στο Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο Πανεπιστημίου Πατρών , οι νότες του θα συναντήσουν ξανά το κοινό μέσα από την παράσταση “Πολλά Τραγούδια Ακόμα”. Αυτή η φράση περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τον ίδιο τον δημιουργό. Γιατί όσο υπάρχει ανάγκη για έκφραση, όσο υπάρχουν άνθρωποι που συγκινούνται, θυμούνται και τραγουδούν, η μουσική δεν τελειώνει. Και ο Γιώργος Θεοφάνους έχει ακόμη πολλά να πει, πολλά να γράψει και πολλά τραγούδια να αφήσει πίσω του.
