1.ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ
Την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 1999 τον επισκέφτηκα στο γραφείο του στο Χαλάνδρι για να του πάρω συνέντευξη. Ήταν η τελευταία που έδωσε και δημοσιεύτηκε τιτλοφορημένη με τα λόγια του από μια φορτισμένη του απάντηση: «Θέλω να πεθάνω στην Πάτρα και να ’ναι Καρναβάλι». Του παρέδωσα σελίδες του υπό έκδοση βιβλίου μου και δέχτηκε να το προλογίσει. Δεν πρόλαβε. Στις 21 Φεβρουαρίου 1999 έκανε την τελευταία του τηλεοπτική μετάδοση από την Πάτρα και στις 9 Μαρτίου 1999 «έφυγε»…
Το βιβλίο «Ο Θησαυρός Είναι Κρυμμένος Στο Σακούλι» κυκλοφόρησε στις 11 Μαρτίου 2002, με αναφορές στον Άλκη Στέα (ένα δικό του κεφάλαιο, ολόκληρη εκείνη τη συνέντευξη και μία αποχαιρετιστήρια ακροστιχίδα), προλογισμένο από την άλλη κορυφαία προσωπικότητα του Πατρινού Καρναβαλιού, τον δημοσιογράφο και μελετητή Νίκο Ε. Πολίτη -εκείνος «έφυγε» στις 6 Αυγούστου του 2005, αφήνοντας πλούσιο συγγραφικό έργο. Μεταξύ των βιβλίων του το διαμάντι «Το Καρναβάλι της Πάτρας»…
Σήμερα, 25 (και 19) χρόνια από το «φευγιό» του Άλκη Στέα (και του Νίκου Ε. Πολίτη), αισθάνομαι πως οι δύο τους είναι περισσότερο απαραίτητοι στο Καρναβάλι μας από ποτέ, στην πορεία του θεσμού προς τη συμπλήρωση 200 χρόνων: Ο ιστορικός και ο διαφημιστής του Πατρινού Καρναβαλιού! Και με χαρά διαπιστώνω πως ο γνήσιος καρναβαλικός κόσμος της πόλης ανατρέχει πολύ στους δυο τους, τελευταία. Έτσι θα πάρουμε φόρα για το μέλλον, από τις «κολώνες» του παρελθόντος.
2.ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΔΑ (περιοδικό Around, 1999)
Α υτή η πόλη τον αγάπησε όσο καμιά.
Λ ιγόστευαν οι μέρες του –και το’ξερε- αλλά ήρθε
Κ αι φέτος μαζί μας ήταν, καταπονημένος μα συνεπής.
Η αρχοντιά δεν κρύβεται. Ούτε η περηφάνια!
Σ εμνός, παρότι οξυδερκής, δυναμικός και φιλοσοφημένος.
Τ ιμή σου να σου μίλαγε –και το’κανε με όλους.
Ε υγενής, αξιοπρέπής, κύριος.
Α νθρώπινος και προσιτός. Και επιτυχημένος.
Θ λιβερό το προνόμιο να του παίρνεις την τελευταία συνέντευξη.
Α υτό το περιοδικό είχε την τιμή. Και την πικρία.
Ε κείνο το μεσημέρι στο γραφείο του, στο Χαλάνδρι
Ι στόρησε τις καρναβαλικές του εμπειρίες και τις απόψεις του
Σ α να’θελε να ξεφυλλίσει ολάκερη τη ζωή του.
Α ναπόλησε, χαμογέλασε, αισιοδόξησε, ράγισε.
Ι σως το ένιωθε πως κάτι τέλειωνε –το είπε κιόλας…
Π ροσωπικότητα λαμπερή και φωτοβόλαγε.
Α νθρωπος στην ετυμολογία του –κοίταζε πάντοτε ψηλά.
Νέος ως τα εβδομήντα του, δραστήριος, πεισματάρης, καινοτόμος.
Το ρομαντισμό του δεν τον αποχωρίστηκε ποτέ.
Αγάπαγε με πάθος ότι αγάπαγε. Και το λευτέρωνε…
Εκείνο το μεσημέρι, μετά το δικό του λευτέρωμα, στο Φάληρο,
Δε χώραγε ο κόσμος -για το κατευόδιο- σε εκκλησία και περίβολο…
Ω ραίο το ν’ αγαπιέσαι. Και να στο δείχνουν. Κι εκείνος το άξιζε!
