Με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του έργου Family Secrets στο Θέατρο Επίκεντρο+ στην Πάτρα, ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Λιακόπουλος μιλά στο Πατρινόραμα – Hellenic και στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για ένα έργο που ισορροπεί με τόλμη ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και το δράμα.
Μέσα από τη σχέση μητέρας και γιου, τα οικογενειακά μυστικά και τις σιωπές που αποκαλύπτονται σταδιακά, το Family Secrets ανοίγει ζητήματα ταυτότητας, αποδοχής και προσωπικής επιλογής, χωρίς διδακτισμό, αλλά με αλήθεια και συναίσθημα.
Σε μια εποχή που η κοινωνία επαναπροσδιορίζει τα όριά της, ο σκηνοθέτης καταθέτει τη δική του σκηνοθετική ματιά, μιλώντας για την πίστη του στην κλασική, ειλικρινή αφήγηση και στη δύναμη των ηθοποιών να αγγίζουν την καρδιά του θεατή χωρίς «υψωμένο δάχτυλο».
Το Family Secrets κινείται ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και το δράμα. Ποια ήταν η βασική σκηνοθετική σας γραμμή ώστε να διατηρηθεί αυτή η ισορροπία χωρίς να χαθεί η συναισθηματική δύναμη του έργου;
Πάντα ψάχνω την αλήθεια ανάμεσα στις λέξεις των έργων που σκηνοθετώ χωρίς να σκέφτομαι, αν είναι δράμα η κωμωδία. Αυτό ακριβώς έκανα και με το family secrets και νομίζω ότι, για άλλη μία φορά, το αποτέλεσμα μου έδειξε ότι πράττω σωστά.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η σχέση μητέρας και γιου, ενώ παράλληλα θίγονται σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα όπως η ταυτότητα, η αποδοχή και το δικαίωμα της επιλογής. Πώς επιλέξατε να τα εντάξετε στη σκηνοθεσία χωρίς να λειτουργήσουν διδακτικά;
Αν οι ηθοποιοί μιλούν και παίζουν από την ψυχή τους καταφέρνουμε να φτάσουμε στο συναίσθημα και στην καρδιά του θεατή χωρίς να τους κουνήσουμε το δάκτυλο. Αλλωστε ο διδακτισμός εμπεριέχεται σε μοντέρνες σκηνοθεσίες, που, ενίοτε, προσπαθούν να διδάξουν κ να πρωτοτυπήσουν …και εμένα πάντα μου άρεσε η κλασική, αληθινή οδός.
Η Γκράτσια ζει μέσα από τις σαπουνόπερες και ο Αδάμ εργάζεται ως σεναριογράφος σε αυτές. Πόσο σημαντικό είναι αυτό το στοιχείο για τη δραματουργία και τι ρόλο παίζει στη σκηνοθετική σας ανάγνωση;
Μία πανέξυπνη συνθήκη που επέλεξε ο συγγραφέας του έργου Ενρικο Λουτμαν. Τόσο στις πρόβες αλλά και στην παράσταση νιώθω ότι παρακολουθώ μία μητέρα και ένα γιο, σε σκηνές που γράφει ο γιος ή σε σκηνές που θα ήθελε η μητέρα να δει παρακολουθώντας σαπουνόπερα παιγμένες με αλήθεια ειλικρίνεια
Το έργο βασίζεται στη σταδιακή αποκάλυψη οικογενειακών μυστικών. Με ποιους σκηνοθετικούς τρόπους υποστηρίξατε αυτή την κλιμάκωση και το σασπένς επί σκηνής;
Αυτό που ζήτησα κυρίως από την μητέρα, Μαιη Σεβαστοπούλου, ήταν η απλότητα καθώς θα μπορούσε από πολύ νωρίς η παράσταση να γίνει βερμπαλιστική και μελό. Το γεγονός ότι το κατανόησε και το έκανε απ τη πρώτη ανάγνωση, αυτό είναι που δίνει στην παράσταση και στην πλοκή της αυτή τη, σταδιακά, αυξανόμενη ένταση μέχρι να φτάσουμε στο φινάλε.
Πρόκειται για την πρώτη παρουσίαση του έργου στην Ελλάδα, μετά από παραστάσεις στο εξωτερικό. Θεωρείτε ότι το ελληνικό κοινό προσλαμβάνει διαφορετικά τα θέματα του έργου σήμερα, ιδιαίτερα ενόψει του 2026;
Αν η ερώτηση σας είναι αν τα εκλαμβάνει διαφορετικά σε σχέση με 10 χρόνια πριν ναι. Αν είναι αν τα εκλαμβάνει διαφορετικά από ότι τα εκλαμβάνουν στις χώρες του εξωτερικού, η απάντηση είναι πάλι ναι καθώς η ελληνική κοινωνία έχει προχωρήσει μεν αρκετά όσον αφορά σε πολλά θέματα αποδοχής, αποκαλύψεις, αλλά έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της. Άλλωστε το θέατρο είναι ένας τρόπος εξέλιξης και ανοίγματος του μυαλού.
Το Family Secrets θέτει το ερώτημα κατά πόσο γνωρίζουμε πραγματικά τους γονείς μας ως ανθρώπους και όχι μόνο μέσα από τον ρόλο τους. Πιστεύετε ότι αυτό το στοιχείο είναι και το πιο αναγνωρίσιμο για τον θεατή;
Κάποια στιγμή ο γιος Γιώργης Κοντοπόδης λέει ‘’βλέπουμε τους γονείς μας και πιστεύουμε ότι θα είναι για πάντα εκεί σαν την Αφροδίτη, τον ¨Αρη, τη γη τον ήλιο που φωτίζει τη ζωές μας και δεν τους ρωτάμε ποτέ για τη ζωή τους πριν από μας’’. αυτή λοιπόν είναι μία φράση κλειδί στην οποία ο κάθε θεατής πιστεύω ότι κάνει ένα αναγωγή στη δική του ζωή. Εϊμαι σίγουρος ότι πηγαίνοντας σπίτι, αν όχι θα ρωτήσει, σίγουρα θα σκεφτεί ποιοι ήταν οι γονείς του, πριν γίνουν γονείς του.
Τι θα θέλατε να κρατήσει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση στο Θέατρο Επίκεντρο+ στην Πάτρα; Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το βασικό «αποτύπωμα» του έργου;
Για εμένα το ιδανικό θα ήταν αυτό ακριβώς που ανέφερα παραπάνω, αν όχι να ρωτήσει τους γονείς του, αν έχει ακόμα τη δυνατότητα γιατί υπάρχουν αρκετοί που δεν την έχουν, να σκεφτεί ποιοι ήταν πριν γίνουν γονείς. Και αυτό ισχύει βέβαια και από τα παιδιά μας προς εμάς και από μας προς τους δικούς μας γονείς και είναι και μία παρακαταθήκη, ίσως, για τα παιδιά μας όταν εκείνα γίνουν γονείς.
Το Family Secrets κινείται ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και το δράμα, αναδεικνύοντας με λεπτότητα τη συναισθηματική ένταση που γεννιέται όταν τα οικογενειακά μυστικά έρχονται στο φως.
Η σκηνοθετική γραμμή, βασισμένη στην απλότητα, την αλήθεια και την αποφυγή της ευκολίας του μελοδράματος, επιτρέπει στο έργο να αναπνέει και να κορυφώνεται οργανικά, χωρίς να χάνει τη δραματική του δύναμη.
Φεύγοντας από την παράσταση, ο θεατής δεν κρατά απλώς μια ιστορία, αλλά ένα ερώτημα, πόσο καλά γνωρίζουμε τελικά τους γονείς μας ως ανθρώπους; Και ίσως, σε μια ήσυχη στιγμή μετά το χειροκρότημα, αναζητήσει τις απαντήσεις όχι στη σκηνή, αλλά μέσα στη δική του ζωή.
