Όταν η μουσική γίνεται καθρέφτης της ψυχής, κάθε νότα αποκτά βάρος, κάθε στίχος φως και σκιά. Στον νέο του δίσκο «Κάποιος Ήλιος», ο Γιάννης Λίόλιος επιλέγει τη λιτή γραφή και την έντονη εσωστρέφεια, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου η αλήθεια της στιγμής φωτίζει ακόμα και τις πιο σκοτεινές γωνιές. Σε μια αποκλειστική συνάντηση με τη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου, μιλά για την ανάγκη του να “πετάξει το περιττό”, για την επιμονή του φωτός μέσα στην καθημερινότητα και για την επιστροφή του στην Πάτρα, τη γενέτειρά του, όπου η μουσική γίνεται διάλογος με ένα κοινό που τον ξέρει και τον καταλαβαίνει. Μέσα από τις ιστορίες, τις σκέψεις και τα τραγούδια του, ανακαλύπτουμε έναν δημιουργό που δεν κρύβεται πίσω από λέξεις, αλλά επιλέγει την ειλικρίνεια και την ψυχή σε κάθε του στιγμή.
Ο δίσκος «Κάποιος Ήλιος» χαρακτηρίζεται από λιτή γραφή και έντονη εσωστρέφεια. Ποια προσωπική διαδρομή ή εμπειρία σε οδήγησε σε αυτή τη συγκεκριμένη αισθητική και θεματική επιλογή;
Η αισθητική αυτή προέκυψε από την ανάγκη να πετάξω οτιδήποτε περιττό και να μείνω στην αλήθεια της στιγμής. Μετά από μια δύσκολη διαδρομή, ένιωσα ότι δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγράψεις την ουσία. Η εσωστρέφεια του δίσκου είναι η δική μου “βουτιά” για να βρω το φως.
Στο άλμπουμ συνυπάρχουν το φως και η σκιά. Θεωρείς πως στη σημερινή κοινωνία το φως “επιμένει” ή τείνει να υποχωρεί; Και ποιος πιστεύεις πως είναι ο ρόλος της τέχνης σε αυτό το δίπολο;
Το φως πάντα επιμένει, αρκεί να έχεις την υπομονή να το περιμένεις εκεί που δεν το ελπίζεις. Η τέχνη δεν έχει ρόλο να δώσει λύσεις, αλλά να φωτίσει τις σκιές μας. Είναι ο τρόπος να βγαίνουμε στο φως όταν η πραγματικότητα γίνεται σκοτεινή.
Στο κομμάτι «Συμφωνίες είπα – ξ’ είπα» αγγίζεις πιο κοινωνικά και ηθικά ζητήματα. Σε ποιο βαθμό νιώθεις πως ο δημιουργός οφείλει να σχολιάζει την κοινωνική πραγματικότητα μέσα από το έργο του;
Ο δημιουργός είναι μέρος της κοινωνίας και η πραγματικότητα περνάει αναγκαστικά μέσα στο έργο του. Στο τραγούδι “Συμφωνίες είπα – ξ’ είπα”, μέσα από τους στίχους του Νίκου Παπαχατζή, αγγίζουμε θέματα ηθικής και αποφάσεων. Δεν υπάρχει πρόθεση για κήρυγμα· είναι μια καταγραφή αυτού που συμβαίνει γύρω μας, ιδωμένη χωρίς φίλτρα.
Η παρουσίαση στα Τρίκαλα ήταν sold out και τώρα επιστρέφεις στην Πάτρα. Τι σημαίνει για σένα αυτή η μετάβαση από την πρώτη επιτυχία στην “επιστροφή στη γενέτειρα” και τι διαφορετικό περιμένεις από το κοινό της Πάτρας;
Η επιτυχία στα Τρίκαλα ήταν μια σπουδαία αρχή, αλλά η επιστροφή στην Πάτρα είναι πάντα κάτι διαφορετικό. Από το κοινό της πόλης μου περιμένω αυτή την ειλικρίνεια που με “αναγκάζει” να είμαι ο εαυτός μου. Στην Πάτρα δεν έρχομαι για να επιβεβαιωθώ, αλλά για να μοιραστώ την εξέλιξή μου με τους ανθρώπους που με ξέρουν καλά.
Στη ζωντανή εμφάνιση θα συμπεριλάβεις και επιλεγμένες διασκευές. Ποια κριτήρια καθορίζουν ποιους δημιουργούς “συνομιλείς” μαζί τους επί σκηνής και πώς ενσωματώνεις αυτές τις επιρροές στη δική σου ταυτότητα;
Επιλέγω δημιουργούς που έχουν πει ιστορίες που θα μπορούσαν να είναι δικές μου. Η “συνομιλία” μαζί τους γίνεται με σεβασμό στην ψυχή του τραγουδιού, αλλά με τον δικό μου ηλεκτρικό ήχο. Ενσωματώνω αυτές τις επιρροές όχι ως αντίγραφα, αλλά ως κομμάτια της δικής μου μουσικής ταυτότητας.
