Συγκρούστηκε χωρίς συμβιβασμούς.
Θέλουμε τώρα ακόμα περισσότερο από πριν να αλλαξουμε τον κόσμο και την ζωή των ανθρώπων προς το καλύτερο .
Γι αυτό είμαστε σοσιαλιστές.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ έχτισε ένα κόμμα-θεσμό με ιδεολογική και προγραμματική συνοχή, με ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα, με λαϊκή βάση, ένα Κίνημα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.
Το ΠΑΣΟΚ ήταν το πρώτο κόμμα εξουσίας στην ελληνική ιστορία με μαζική οργάνωση, αντί του παραδοσιακού κόμματος στελεχών.
Ένα πρότυπο οργάνωσης που υιοθέτησε στη συνέχεια και η Νέα Δημοκρατία.
Βέβαια, ένα ζωντανό Κίνημα όπως το ΠΑΣΟΚ πέρασε φάσεις πολωτικών συγκρούσεων και ψυχοφθορων αντιπαραθέσεων, αλλά τις ξεπέρασε .
Όλοι ξέραμε, πως σε αυτές τις κρίσεις η ρήξη με τους αντιπάλους ήταν μια σταθερά, στην πολιτική στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου.
Γνωρίζαμε, ότι θα αρνιόταν κάθε συμβιβασμό με ότι απειλούσε το καλό του Κινήματος.
Γνωρίζαμε ότι θα προκαλούσε τους αντιπάλους του ευθέως και πολλές φορές με έντονους χαρακτηρισμούς.
Και γνωρίζαμε πως θα κέρδιζε τις πολιτικές μάχες και διαμάχες, γιατί βασιζόταν στη βάση του Κινήματος.
Στη βάση, η οποία, τον στήριζε πάντα.
Στη βάση που τον θεωρούσε σύμβολο και εκπρόσωπό της.
Ταυτόχρονα, ο Ανδρέας αποσοβούσε τις εσωκομματικές κρίσεις, προβάλλοντας την εξωστρέφεια του κόμματος στην κοινωνία και αποστρεφομενος την αυτοκαταστροφική ενδοσκόπηση και τις προσωπικές στρατηγικές.
Αντιμετώπιζε τις κρίσεις με πρακτικότητα και ρεαλισμό αλλά χωρίς να χάνει το όραμα και την ιδεολογία του.
Αντιμετώπιζε τις κρίσεις πιστεύοντας πως πρέπει ν’ αμφισβητήσει ανοιχτά, να συγκρουστεί χωρίς συμβιβασμούς και ν’ ανατρέψει κατεστημένες δυνάμεις, δομές, εξουσίες και αντιλήψεις που κρατούσαν την Ελλάδα δέσμια.
H πολιτική κληρονομιά που άφησε ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Κίνημά μας, για το πώς οφείλει να λειτουργεί σε περιόδους δύσκολες, συνοψίζεται πεντακάθαρα στο μήνυμά του τον Απρίλιο του 1994 προς όλα τα στελέχη του Κινήματος μας, όπου άφησε το διαχρονικό του στίγμα:
«Να επανατοποθετησουμε την Ελλάδα και τον Ελληνισμό στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη, στη διεθνή κοινότητα, μέσα από μια μακροχρόνια προσπάθεια εθνικής ανασυγκρότησης.
Ας αφήσουμε τις λεπτές διαφοροποιήσεις, τις ρεαλιστικές προσεγγίσεις, τις λογικές απαιτήσεις που βάζουν σε ζυγαριά τις εθνικές μας επιδιώξεις.
Τώρα έχουμε ακόμη την ιστορική ευκαιρία να διεκδικήσουμε δυναμικά το ρόλο που θα μας ανήκει.
Αύριο θα είναι αργά. Και το Κίνημά μας, που γεννήθηκε για να εκφράσει μια πατριωτική συνείδηση, μια στρατηγική ανεξαρτησίας, δεν πρέπει να έχει δίλημμα ούτε μια στιγμή, για το δρόμο που θ’ ακολουθήσει και τώρα και στο μέλλον.
Δεν έχουμε την ψευδαίσθηση βέβαια ότι διαθέτουμε τη δύναμη να διαμορφώσουμε μόνοι μας τα δεδομένα του παιχνιδιού. Έχουμε όμως τη δύναμη, να πάρουμε τις δικές μας πρωτοβουλίες. Να διαμορφώσουμε τη δική μας πολιτική με θέληση αλλά και με γνώση και σωφροσύνη.
Θέλουμε ακόμη και τώρα, περισσότερο μάλιστα από πριν, ν’ αλλάξουμε τον κόσμο και τη ζωή προς το καλύτερο. Γι’ αυτό είμαστε σοσιαλιστές. Για να εκφράσουμε, όμως, πολιτικά τις νέες κοινωνικές δυνάμεις, επιβάλλεται να καταλάβουμε τις αλλαγές που γίνονται γύρω μας.
Οι αλλαγές των τελευταίων χρόνων είναι τόσο κολοσσιαίες, ώστε οι γνωστές ιδέες, οι κλασικές μέθοδοι, τα πολιτικά στερεότυπα δεν επαρκούν. Πρέπει να ξανα-ανακαλύψουμε την πολιτική. Να επισημάνουμε τα πεδία των αλλαγών. Να θέσουμε ερωτηματα. Και τελικά να δώσουμε συγκεκριμένες απαντήσεις και στη θεωρία και στην πολιτική μας πράξη.
Αλλά ούτε οι οικονομικές κρίσεις, ούτε οι πόλεμοι είναι αιώνιοι. Ούτε είναι ικανοί να σβήσουν τα οράματά μας. Μπορούν ν’ αναβάλλουν για ένα διάστημα τη νέα φάση ανάπτυξης και προόδου που έρχεται. Δεν μπορούν όμως να τη ματαιώσουν. Ας ετοιμαζόμαστε λοιπόν από τώρα, να την υποδεχτούμε».
Και συνέχιζε λέγοντας:
«Στους νέους αυτούς καιρούς: Της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας και του αμειλικτου ανταγωνισμού. Της πολύχρονης ύφεσης και της ασταθούς οικονομικής ισορροπίας η αναγέννηση των σοσιαλιστικών δημοκρατικών δυνάμεων και η οριοθέτηση μιας νέας προοδευτικής στρατηγικής, πρέπει να αποτελέσει τη δική μας απάντηση στις προκλήσεις των καιρών».
Σήμερα, ΛΟΙΠΌΝ ΠΟΥ βιώνουμε ένα ανελέητο παιχνίδι εντυπώσεων Θα ΠΡΈΠΕΙ να καταλάβουν όλοι πως η δημοκρατική παράταξη δεν αφορίζεται πολιτικά.
Γιατί έμαθε να προτάσσει τις δημοκρατικές της αξίες ..
Και η πολιτική δικαίωση θα έρθει , όπως και τότε και θα επιβάλλει έναν άλλο πολιτικό πολιτισμό στη χώρα μας, ενάντια σε κάθε προπαγανδιστικό μηχανισμό.
Αρκεί σε κάθε πολιτικό μας βήμα, να αντηχούν δυνατά οι προτροπές του Ανδρέα Παπανδρέου.
Να είμαστε εμείς οι πολιτικοί υπηρέτες των ανθρώπων χωρίς την παραμικρή αίσθηση μειονεξίας.
Να αντιστρέφουμε τους όρους και τους ρόλους.
Να μετατρέπουμε τη δύναμη μας σε μεταποιημένη ωφέλεια για τους πολλούς.
Να μπαίνουμε στη θέση του αδύναμου, να αισθανόμαστε εμείς οι ίδιοι αδύναμοι ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παραβιάζουμε βασικούς ηθικούς και αξιακούς κανόνες.
Να σκεπτόμαστε πρώτα από όλα ότι άλλοι είναι εκείνοι που αποφασίζουν για το ρόλο μας και να μην τους περιφρονούμε και αυτοί – έλεγε – είναι οι άνθρωποι που μας εμπιστεύτηκαν.
Και συνέχιζε λέγοντας:
«Οι Πολιτικοί που δεν κατάλαβαν τη δύναμη των συνόλων έχασαν το τρένο. Οι Πολιτικοί που δεν κατέγραψαν στην μνήμη και στη συνείδηση τους ότι το πέρασμα από τη ζωή είναι πολύ μικρό και ότι η εξουσία είναι εφήμερη, σίγουρα δεν επιτέλεσαν όποτε έπρεπε τον ρόλο τους».
Για να προσεγγίσει με την πολιτική του σοφία, το ρόλο και τη σεμνότητα που είναι ανάγκη να έχει ο πολιτικός, λέγοντας χαρακτηριστικά.
«Η κατάχρηση των προσόντων από έναν Πολιτικό αν υπάρχει εγωκεντρική διάθεση μπορεί να καταλήξει σε ένα μεγάλο μειονέκτημα. Τα πρόσωπα που θα παγιδευτουν και θα ζήσουν μόνο ανάλογα με τα προσόντα τους και όχι με την διαρκή συνειδητή προσφορά τους θα απομονωθούν. Όσο δημόσια ένα άτομο διογκώνει άμετρα, μόνο την παρουσίαση των προσόντων του τόσο περιθωριοποιείται».
Αυτός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου…που θα παραμένει πάντα και αναλλοίωτα στην μνήμη μας όσα χρόνια και αν περάσουν από τον θάνατο του.
Ο ηγέτης που όσο περνούν τα χρόνια όλο και πιο πολύ τον αναζητούμε για τις αρχές τις αξίες του τα οράματα του την προσφορά του και την παρακαταθήκη του ,στις ζωές όλων των Ελλήνων και αυτών που τον έζησαν αλλά και αυτών που τον μαθαίνουν και μετά τον θάνατο του.
Μας άφησε μια παρακαταθήκη που είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ, γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας πολιτικός που αν και σήμερα είναι ο μεγάλος απών από την πολιτική μας ζωή, η παρουσία του σε αυτή παραμένει διαρκής.
* Ο Μιχάλης Καρχιμάκης είναι π. Υπουργός, π. Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, Μέλος της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Υποψήφιος βουλευτής Β’ περιφέρειας Αθήνας – Δυτικός Τομέας
