Ο ηθοποιός Μιχάλης Μαραγκός, μιλά στο περιοδικό «Πατρινόραμα – Hellenic» και στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για τη θεατρική παράσταση Λούπα, τον σύγχρονο άνθρωπο που παγιδεύεται στις κοινωνικές απαιτήσεις, την ανάγκη για αλήθεια και τη δύσκολη διαδρομή προς την αυτογνωσία.
Ο Ζαχαρίας είναι ένας άνθρωπος που έζησε περισσότερο για τις προσδοκίες των άλλων παρά για τις δικές του επιθυμίες. Πόσο εύκολο είναι να αναγνωρίσουμε κομμάτια του εαυτού μας μέσα σε αυτόν τον ήρωα;
Αυτή είναι μια ερώτηση που την κάνει ο καθένας για τον εαυτό του,μόλις άρχισει να νοιώθει την πίεση γύρω του. Κάθε μέρα τρέχουμε για να καλύψουμε περισσότερες ανάγκες που δημιουργούνται από το περιβάλλον. Αν όμως κάτσεις μια στιγμή με τον εαυτό σου,σίγουρα ανακαλύπτεις ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες σου.
Η παράσταση θέτει το ερώτημα ποιος είναι πραγματικά «λογικός» και ποιος «τρελός». Πιστεύετε ότι η κοινωνία συχνά χαρακτηρίζει ως παραλογισμό την ανάγκη ενός ανθρώπου να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο;
Παντα ο,τι είναι έξω από το “κοινωνικά αποδεκτό”ξενίζει κ δημιουργεί αντιδράσεις. Η πιο εύκολη κ άμεση αντίδραση είναι να το χαρακτηρίσουμε.Με το να πεις “αυτό είναι τρελο”,έχεις ξεφύγει και από την ευθύνη να το καταλάβεις.
Ο τρόφιμος του ψυχιατρικού ιδρύματος λειτουργεί σαν καθρέφτης για τον Ζαχαρία. Υπήρξε κάποια προσωπική εμπειρία ή πραγματικό πρόσωπο που ενέπνευσε αυτή τη σχέση;
Αυτή είναι μια ερώτηση που πρέπει να γίνει στην συγγραφέα. Εγώ σαν ηθοποιός καλούμε να ενσαρκώσω έναν χαρακτήρα μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες κ αυτό έκανα.
Μέσα από τους διαλόγους της παράστασης αναδεικνύονται ο φόβος της απόρριψης και η ανάγκη για αποδοχή. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο ψέμα που λέμε σήμερα στον εαυτό μας για να νιώθουμε ασφαλείς;
Δεν ξέρω αν το θέμα είναι τα ψέματα που λέμε εμείς στον εαυτό μας ή τα ψέματα που λέμε εμείς στους άλλους ή οι άλλοι σε εμάς. Είναι ένα μπλεγμένο δίχτυ κ είναι πια δύσκολο να ξεχωρίσεις την αλήθεια που σε αφορα.Ολοι ψάχνουμε την αλήθεια,αλλά αντέχουμε να την ακούσουμε;
Η «λούπα» της καθημερινότητας είναι μια εικόνα που αγγίζει πολλούς ανθρώπους. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να μετατρέψετε αυτή τη σύγχρονη υπαρξιακή αγωνία σε θεατρικό έργο;
και αυτή είναι ερώτηση που αφορά την συγγραφέα.
Ο Ζαχαρίας απελευθερώνεται μόνο όταν τολμά να αντικρίσει τα βαθύτερα «θέλω» του. Πιστεύετε ότι η αυτογνωσία είναι περισσότερο μια πράξη θάρρους ή μια διαδικασία που συνοδεύεται αναπόφευκτα από απώλειες και συγκρούσεις;
Το ένα δεν είναι ανεξάρτητο του άλλου. Η επιθυμία πολλές φορές προκαλεί σύγκρουση κ η σύγκρουση πόνο κ απώλεια. Η θεραπεία είναι τα “κάγκελα”όπως λέει κ ο ήρωας του έργου.
Αν οι θεατές φύγουν από την αίθουσα κρατώντας μόνο μία σκέψη ή ένα συναίσθημα από την πορεία του Ζαχαρία, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό και γιατί;
Είναι μια ερώτηση που θα πρέπει να την κάνουμε συνεχώς γιατί μόνο αν την απαντήσουμε όλοι μαζί ίσως να καταφέρουμε κάτι σαν κοινωνία. ΠΟΥ ΠΑΜΕ;
Η Λούπα δεν είναι απλώς μια θεατρική παράσταση· είναι ένας καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας και των αδιεξόδων της. Μέσα από την πορεία του Ζαχαρία, φωτίζονται οι φόβοι, οι εσωτερικές συγκρούσεις και οι σιωπηλές επιθυμίες που πολλοί άνθρωποι κουβαλούν καθημερινά. Ο Μαραγκός, μέσα από τις απαντήσεις του, υπενθυμίζει πως η αναζήτηση της αλήθειας και της προσωπικής ελευθερίας παραμένει μια διαρκής και βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Και ίσως τελικά το πιο σημαντικό ερώτημα που αφήνει η παράσταση να αιωρείται να είναι ένα: «ΠΟΥ ΠΑΜΕ;»
