Λίγες ημέρες πριν από την ξεχωριστή Εσπερίδα Ψαλτικής Τέχνης στην Πάτρα, που διοργανώνει ο σύλλογος ιεροψαλτών Πατρών και Περιχώρων “Ιωάννης ο Δαμασκηνός” ο κορυφαίος μουσικολόγος, ερευνητής της Βυζαντινής Μουσικής Ομ. καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών της Βυζαντινής Μουσικής, Γρηγόριος Θ. Στάθης, ανοίγει την καρδιά και τη μνήμη του στο «Πατρινόραμα – Hellenic» και στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου.
Μέσα από μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής, ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στη διάσωση, την καταγραφή και τη διεθνή αναγνώριση της Ψαλτικής Τέχνης, ξετυλίγει εικόνες παιδικής ζωής, πίστης, αγώνα και δημιουργίας. Από τα δύσκολα χρόνια της Ηπείρου και τη Ζωσιμαία Σχολή, μέχρι τα πανεπιστήμια της Ευρώπης, το Άγιον Όρος και τη θεμελίωση της Βυζαντινής Μουσικολογίας στην Ελλάδα, ο λόγος του παραμένει βαθιά ανθρώπινος, ποιητικός και φωτισμένος.
Ο Γρηγόριος Στάθης δεν μιλά αποκλειστικά για τη μουσική, μα για την ψυχή του ανθρώπου, τη μνήμη του Ελληνισμού, τη σχέση δασκάλου και μαθητή, την πίστη που γίνεται τέχνη και την τέχνη που μετατρέπεται σε προσευχή.
Ακολουθεί μία συνέντευξη – παρακαταθήκη.
α Συνεντευξη ~Πατρινοραμα Μαιος2026 αντίγραφο (2)
Η συνομιλία με τον Γρηγόριο Στάθη δεν θυμίζει μια συνηθισμένη συνέντευξη. Είναι περισσότερο μια μυσταγωγική διαδρομή στη μνήμη, στην πίστη, στην ελληνική παράδοση και στην αλήθεια της δημιουργίας.
Με λόγο ποιητικό, ασκητικό και βαθιά βιωματικό, ο μεγάλος δάσκαλος της Ψαλτικής Τέχνης μάς υπενθυμίζει πως ο πολιτισμός δεν επιβιώνει μόνο μέσα από τα βιβλία και τα αρχεία, αλλά κυρίως μέσα από ανθρώπους που αφιερώνονται ολοκληρωτικά σε αυτόν. Η ζωή του υπήρξε ένας αδιάκοπος αγώνας φωτός ένας δρόμος γεμάτος κόπο, προσευχή, έρευνα και προσφορά.
Αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο μήνυμα που αφήνει στις επόμενες γενιές, πως η πίστη χωρίς τέχνη μένει άφωνη και η τέχνη χωρίς ψυχή μένει κενή. Αντίθετα, όταν ενώνονται, μπορούν ακόμη να γεννήσουν μνήμη, ελπίδα και αληθινό πολιτισμό.
Ο Γρηγόριος Στάθης συνεχίζει να στέκεται στο αναλόγιο της ιστορίας, ως κορυφαίος επιστήμονας της Βυζαντινής Μουσικής και ως ένας σπάνιος πνευματικός άνθρωπος που κράτησε αναμμένο το καντήλι της ελληνικής ψυχής.
