Τη μνήμη του Αγίου Νικολάου τιμά στις 10 Μαΐου η εκκλησία και επίκεντρο του εορτασμού αποτελεί η μονή του Αγίου Νικολάου Σπάτα, στη Δυτική Αχαΐα. Το έθιμο θέλει εκατοντάδες προσκυνητές να πηγαίνουν ως εκεί με τα πόδια, τόσο από την Πάτρα, όσο και από άλλες περιοχές της Αχαΐας και της Ηλείας. Μετά από δύο χρόνια περιορισμών λόγω κορωνοϊού τηρείται φέτος το έθιμο της πεζοπορίας μέχρι το μοναστήρι. Από το Σαββατοκύριακο ήδη οι προσκυνητές συρρέουν για να προσκυνήσουν την εικόνα του Αγίου. Πολλοί φτάνουν με τα πόδια, ενώ πλήθος πιστών αναμένεται σήμερα παραμονή και αύριο να πάνε στη μονή με κάθε μέσο. Παρέες ολόκληρες ξεκινούν από την Πάτρα και άλλες περιοχές και αφού περπατούν όλη νύχτα, φτάνουν στον ναό, με αρκετούς να εκπληρώνουν με αυτό τον τρόπο ένα τάμα.
Η Μονή πανηγυρίζει στις 10 Μαΐου οπότε και τιμάται η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του Αγίου Νικολάου Επισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού. Η Μονή Αγίου Νικολάου Σπάτων είναι μοναστήρι που ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, από έναν καλόγερο της Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας και της οποίας αποτέλεσε μετόχι για αρκετά χρόνια. Γιορτάζει τρεις φορές το χρόνο· την 6η Δεκεμβρίου, ημέρα μνήμης του αγίου, την 10η Μαΐου πιο πανηγυρικά, την ημέρα δηλ. μετακομιδής του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου από τα Μύρα Λυκίαςτης Μικράς Ασίας (σημερινή Τουρκία) προς το Μπάρι της Ιταλίας, καθώς και κατά την εορτή της Πεντηκοστή[1]. Το μοναστήρι αποτελεί σημαντικό ιστορικό και θρησκευτικό μνημείο και παράλληλα τοπόσημο της περιοχής, καθώς και πόλο έλξης πολλών προσκυνητών από την Αχαΐα, την Ηλεία και αλλού. Με αφορμή την εύρεση θαυματουργής εικόνας, που η λαϊκή παράδοση την τοποθετεί στα χρόνια της εικονομαχίας, χτίστηκε εκκλησάκι για τους προσκυνητές στις αρχές του 19ου αιώνα και αργότερα, το 1875, άλλο μεγαλύτερο στη θέση του. Σύμφωνα με την παράδοση Αχαιών και Ηλείων, οδοιπόροι κατευθύνονται προς το προσκύνημα του Αγίου την ημέρα της εορτής της παρόδου του λειψάνου. Κατά την παράδοση και διάφορες ιστορικές πηγές το 1087 το ιερό λείψανο είχε μετακομιστεί από τα Μύρα της Λυκίας (σημερινή Τουρκία) στο Μπάρι της Ιταλίας όπου εναποτέθηκαν στις 20 Μαΐου.
