Εδώ και μερικά χρόνια, ιδίως με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η ΕΕ έχει περιέλθει σε μια κατάσταση βαθιάς κρίσης, οικονομικής και πολιτικής που είναι σαφέστατα μη αναστρέψιμη.
Η προδήλως δουλοπρεπής στάση της στις συνεχείς παραβιάσεις των διεθνών συνθηκών της Αμερικανονατοικής πλευράς, την οδήγησε να διακόψει τις οικονομικές και ενεργειακές σχέσεις της με την Ρωσία, πάνω στις οποίες είχε στηριχτεί και αναπτυχθεί μια εξωστρεφής και ισχυρά ανταγωνιστική στην παγκόσμια αγορά βιομηχανική παραγωγή και όχι μόνο, με αιχμή την Γερμανική βαριά βιομηχανία. Η ενεργειακή της εξάρτηση από το πανάκριβο Αμερικανικό LNG, που την προέβαλαν επικοινωνιακά σαν «απεξάρτηση από την Ρωσική ενέργεια», κατάφερε ισχυρότατο πλήγμα στην βιομηχανική και όχι μόνο παραγωγή και παραπέρα σε όλους τους τομείς της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Οι κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας έγιναν μπούμερανγκ και κατέληξαν να είναι κυρώσεις εναντίον της ίδιας της ΕΕ.
Η χασούρα από πλευράς κερδών τόσο του βιομηχανικού, όσο και του χρηματιστικού κεφαλαίου ήταν τόσο μεγάλη που προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες του επιχειρηματικού κόσμου τόσο στις κυβερνήσεις των χωρών όσο και στην ΕΕ. Η πασιφανώς πλέον ανίκανη ηγεσία της ΕΕ, προσπάθησε να τους δώσει διέξοδο κέρδους μέσω των παραγγελιών για παραγωγή οπλικών συστημάτων. Δημιουργώντας έντεχνα και επισείοντας επικοινωνιακά τον φανταστικό Ρωσικό κίνδυνο, αποφάσισε την χρηματοδότηση παραγγελιών σε οπλικά συστήματα 100 δισεκατομμυρίων για αρχή τα οποία κατένειμε σε υποχρεώσεις των κρατικών ταμείων των χωρών μελών. Μια σειρά από βιομηχανίες ελάττωσαν την προηγούμενη παραγωγή τους και τροποποίησαν παραγωγικές μονάδες προσδοκώντας να αναπληρώσουν τα κέρδη τους μέσω των πολεμικών χρηματοδοτήσεων. Τρανταχτό παράδειγμα η μετατροπή μεγάλων μονάδων της Φόλκσβαγκεν από παραγωγή αυτοκίνητων σε παραγωγή αρμάτων μάχης. Παράλληλα η άθλια ηγεσία της ΕΕ πρόσφερε τεράστια ποσά (90 δισεκατομμύρια πάρε να χεις) στο φασιστικό καθεστώς Ζελένσκι για να μπορέσει συντηρήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσω του οποίου προσπαθεί να δικαιολογεί την χρηματοδότηση της παραγωγής οπλικών συστημάτων.
Αυτή η πολιτική που φάνηκε αρχικά να δίνει μια διέξοδο στα κέρδη του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου, στις μέρες μας φαίνεται να οδηγείται σε μια παταγώδη αποτυχία. Η Ευρωπαϊκή οικονομία οδηγείται σε μια νέα καταστροφή πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων από αυτήν που συνέβη με τις περιβόητες «κυρώσεις» ενάντια στην Ρωσία που τελικά κατέληξαν σε χτύπημα ενάντια στην οικονομία της ΕΕ.
Η ασφυξία που πνίγει το Αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα (SWIFT) τόσο από την ταχεία απώλεια αγορών του δολαρίου, σε συνδυασμό με την αμφισβήτηση της Αμερικανικής επικυριαρχίας στην Υδρόγειο από την Κίνα, και τις άλλες χώρες των BRICKs (σταδιακά εξαπλώνεται και σε άλλες χώρες), οδηγεί τον Τραμπ σε μια αλλοπρόσαλλη και κυρίως απάνθρωπη πολιτική, που αντανακλά τον πανικό που επικρατεί στα οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά επιτελεία των ΗΠΑ.
Οι αξιοθρήνητοι ηγέτες της ΕΕ, έχοντας δέσει χειροπόδαρα τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρωπαϊκής οικονομίας από ενέργεια ελεγχόμενη από αμερικανικά συμφέροντα (LNG και πετρέλαια) βλέπουν τώρα τις τιμές της να εκτοξεύονται, εκτοξεύοντας ταυτόχρονα στα ύψη και το κόστος της παραγωγής τους σε όλους τους τομείς. Οι προσδοκίες για ένα «ρεφάρισμα» των κερδών από την χασούρα που προκάλεσε η απώλεια της φτηνής Ρωσικής ενέργειας, εξανεμίζονται μετά από κάθε αλλοπρόσαλλη δήλωση Τραμπ που προκαλεί άμεση εκτόξευση στις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν την Ευρωπαϊκή οικονομία οι τσαρλατάνοι της ΕΕ είναι πλέον ορατό και ευδιάκριτο. Εκτόξευση των κρατικών χρεών, εκτόξευση χρεών επιχειρήσεων μικρών και μεγάλων, εκτόξευση χρεών νοικοκυριών, κοκκίνισμα δανείων, κλυδωνισμός του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος, και τελικά … τι άλλο από αναζήτηση διεξόδου στο χτύπημα του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου των λαών. Ο πανικός που προκαλεί το αδιέξοδο στην ΕΕ, βγήκε τόσο καθαρά στην επιφάνεια από την δήλωση της Αυτής Ανικανότητας προέδρου Ούρσουλας φαν ντερ Λαιεν, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ μίλησε για επέμβαση και εκμετάλλευση των ιδιωτικών αποταμιεύσεων των πολιτών. Πανικό δείχνει και η αλλοπρόσαλλη πολιτική απέναντι στην Ρωσία που και οι ίδιοι οι ηγέτες της ΕΕ δείχνουν να μην ξέρουν αν θέλουν συμφωνία παύσης η συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία. Αλήθεια πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε να βλέπουμε και να ακούμε την αθλιότητα τους ???
Από τα παραπάνω είναι πια πασιφανές ότι κανένα Ευρωπαϊκό κράτος δεν είναι δυνατόν να χαράξει οικονομική πολιτική, χωρίς να αποφασίσει τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσει στην κατάσταση που έχει δημιουργήσει η καταστροφική πολιτική της ΕΕ. Πολύ περισσότερο η Ελλάδα η οποία βρίσκεται ακόμα σε καθεστώς επιτήρησης από τους πανάθλιους οικονομικούς και πολιτικούς οργανισμούς της. Η κυβέρνηση προσπαθεί με νύχια και με δόντια να αφήσει όλα αυτά έξω από τους προεκλογικούς λόγους και εξαγγελίες για ευνόητους λόγους. Η ίδια δουλοπρεπώς θα ακολουθήσει απαρέγκλιτα βήμα προς βήμα την πολιτική της ΕΕ προς την όποια καταστροφική κατάληξη. Τα άλλα συστημικά κόμματα, παλαιά και νέα, … μούγκα στην στρούγκα. Εξαγγελίες οικονομικών προγραμμάτων και υποσχέσεων στα οποία δεν υπάρχει ούτε λέξη για την πολιτική που θα ακολουθήσουν απέναντι σε μια ΕΕ που η πολιτική της οδηγεί όλη την Ευρωπαϊκή οικονομία σε ένα καταστροφικό προορισμό. Η ακρίβεια, ο πληθωρισμός, η πτώση της αγοραστικής δυνατότητας, η καταστροφή της γεωργικής παραγωγής, η καταστροφή της βιοτεχνίας δεν είναι φυσικά φαινόμενα. Έχουν αιτία και αφετηρία. Και όποιος αφήνει ανέγγιχτη την αιτία, όποια προγράμματα και να παρουσιάσει, με οποία καιροσκοπικά και γλαφυρά λογύδρια και αν το υποστηρίξει, ο σκοπός του είναι ίδιος. Εξαπάτηση του Ελληνικού λαού. Η ακρίβεια, ο πληθωρισμός, η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου δεν αντιμετωπίζονται ούτε με ελέγχους, ούτε με επιδόματα, ούτε με μεταφερόμενα χρήματα. Χτυπάνε το σαμάρι. Το ερώτημα που πρέπει να μπαίνει σε κάθε παρουσιαζόμενο πρόγραμμα είναι απλό: Πως θα αντιμετωπίσετε τις επιπτώσεις στην οικονομία και το λαϊκό βιοτικό επίπεδο από τις καταστροφικές επιλογές της ΕΕ.
Η απάντηση που αρμόζει σε όλους αυτούς σε εκλογικό επίπεδο είναι μια: ΜΑΥΡΟ. Στο εκλογικό επίπεδο. Γιατί σε κινηματικό επίπεδο η λύση είναι … σκούπα.
