“Paradise ή Μια Ιστοριούλα χωρίς καμία τραγικότητα” στο Θέατρο Μπάρρυ

Δεν είναι στην κυριολεξία το παρελθόν που μας εξουσιάζει – είναι οι εικόνες του παρελθόντος, τόσο πολύπλοκα δομημένες όπως οι μύθοι, εντυπωμένες στην ευαισθησία μας όπως οι γενετικές πληροφορίες…
H συνάντηση με τα βιβλία του συγγραφέα Παντελή Μπουκάλα «Το αίμα της Αγάπης» και «Μηλιά μου αμίλητη» ήταν η αφορμή για ένα ταξίδι πίσω στην παράδοση και στο αίμα που εκείνη κουβαλάει. Πόσες ιστορίες μας αφηγήθηκαν για την αγάπη… Μήπως η ιστορία είναι μια; Κι η ρίζα της ξεκίνησε από ένα μήλο; Κόκκινο όπως το αίμα. Αίμα που χύνεται στο όνομα της ή και στο άκουσμά της, στις αφηγήσεις των γιαγιάδων, στα τραγούδια και τα ποιήματα. Αίμα γυναικών. Ρούχο ματωμένο που ‘χει κολλήσει πάνω στο γυναικείο κορμί, που το σέρνει όπως την ουρά του νυφικού, που το κουβαλάει από πριν, σαν το προπατορικό αμάρτημα. Το δαγκωμένο μήλο. Γυναίκες που πόθησαν την ελευθερία, που ονειρεύτηκαν να ζήσουν αλλιώς και δεν πρόλαβαν. Τα σεντόνια που φύλαξαν τους κρυφούς τους πόθους, τους καρπούς των ονείρων τους, εκεί που επέστρεφαν όταν ένιωθαν την ανάγκη για καταφύγιο. Κι εκεί συναντηθήκαμε με το έργο «Flag» της εικαστικού Γεωργίας Λαλέ, το οποίο αποτέλεσε έμπνευση για εμάς και προβάλλεται στην παράσταση. Η σύνδεση της παράδοσης με τη σύγχρονη Ελλάδα. Πόσο παρελθόν κουβαλάει το παρόν που ζούμε; Περπατάμε ανάποδα στον χρόνο, πέφτουμε πάνω σε ιστορίες γυναικών, ιστορίες αίματος και τραυμάτων.
Περπατάμε ανάποδα στον χρόνο και θυμόμαστε το παιδικό τραγούδι : «’Ενα- δύο- τρία πήγα στην κυρία, μου δώσε ένα μήλο, μήλο δαγκωμένο, το ‘δωσα στην κόρη κι έκανε… Αγόρι.»
Μέσα από λαϊκά τραγούδια ή και όχι τόσο λαϊκά, μύθους, ιστορίες παλιές αλλά και σύγχρονες, μνήμες των παιδικών μας χρόνων και αφηγήσεις γυναικών, χαρτογραφούμε την ενεργό μυθολογία μας γύρω από το αίμα που πνίγει εδώ και αιώνες τις γυναίκες και τις θηλυκότητες.