Με αφορμή την ατμοσφαιρική θεατρική παράσταση STRANGE BOX στο θέατρο Επίκεντρο+ στην Νόρμαν και Αγ. Διονυσίου στην Πάτρα, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιώργος Παπαστεφάνου ανοίγει, στο Πατρινόραμα – Hellenic και τη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου, ένα παράθυρο στον σκοτεινό, μαγνητικό κόσμο του τρόμου. Μιλώντας για τη διαχρονική δύναμη των ιστοριών που γεννιούνται από τον ανθρώπινο φόβο και το μυστήριο της ύπαρξης, αποκαλύπτει τη δημιουργική πρόκληση πίσω από ένα πολυσυλλεκτικό θεατρικό σύμπαν, όπου διαφορετικές αφηγήσεις, εποχές και αισθητικές ενώνονται σε μια ενιαία εμπειρία. Από τον ρόλο του δημιουργού έως εκείνον του ερμηνευτή, και από το συμβολισμό ενός «μυστηριώδους κουτιού» μέχρι τη βαθύτερη λειτουργία του τρόμου στη σκηνή, η συζήτηση φωτίζει μια παράσταση που δεν επιδιώκει απλώς να φοβίσει, αλλά να αφυπνίσει.
Η παράσταση STRANGE BOX συνδυάζει ιστορίες τρόμου από διαφορετικές πηγές και εποχές. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτό το υλικό και σας οδήγησε να το μεταφέρετε στη σκηνή;
Το γεγονός ότι οι ιστορίες αυτού του είδους είναι μαζί μας από πάντα και εκφράζουν διαχρονικά τον αναπόφευκτο φόβο του ανθρώπου απέναντι στο μυστήριο της ύπαρξης.
Στην παράσταση υπογράφετε τόσο τη σκηνοθεσία όσο και τη δραματουργία, ενώ παράλληλα παίζετε επί σκηνής. Πόσο απαιτητικός είναι αυτός ο τριπλός ρόλος και πώς ισορροπείτε ανάμεσα στις ιδιότητες του δημιουργού και του ηθοποιού;
Πολύ απαιτητικός, αλλά έτσι είναι όλες οι δουλειές. Η παρουσία μου ως ηθοποιός προκύπτει από την ιδιότητα του δημιουργού. Ουσιαστικά, εκτελώ ό,τι έχω ήδη σχεδιάσει – γνωρίζω το υλικό μου και κατανοώ πώς πρέπει να το διαχειριστώ ερμηνευτικά.
Οι ιστορίες τρόμου των Lovecraft και Τσέχωφ έχουν πολύ διαφορετική ατμόσφαιρα. Πώς καταφέρατε να τις ενώσετε σε ένα ενιαίο θεατρικό σύμπαν;
Αυτό που κάνουμε, στην πραγματικότητα, στην συγκεκριμένη παράσταση είναι να φτιάξουμε μια ανθολογία. Θέλουμε αυτή η ανθολογία να περιέχει διαφορετικές συγκινήσεις για τον θεατή. Με αυτόν τον τρόπο συνυπάρχει ο υπαρξιακός τρόμος του Lovecraft με την τσεχωφική μαύρη κωμωδία. Εντάξαμε μέχρι και μια ιστορία εμπνευσμένη από την ελληνική παράδοση. Το θεατρικό σύμπαν της παράστασης είναι ενιαίο, αλλά και πολυσυλλεκτικό.
Η παράσταση χρησιμοποιεί την ιδέα ενός «μυστηριώδους κουτιού» που καθοδηγεί την αφήγηση. Τι συμβολίζει για εσάς αυτό το κουτί και ποιος είναι ο ρόλος του στη σχέση του θεατή με τις ιστορίες;
Το κουτί δεν είναι παρά ένα θεατρικό εύρημα. Η μαγεία του προέρχεται από το ότι έχει την δική του βούληση. Αυτό είναι που προσφέρει στους θεατές τις ιστορίες. Οι ηθοποιοί είναι απλά οι ενδιάμεσοι. Από εκεί για πέρα, το αφήνουμε ανοικτό. Το κουτί μπορεί να είναι οτιδήποτε ο κάθε θεατής πιστεύει ότι είναι.
Πόσο σημαντικό είναι για εσάς το στοιχείο του φόβου στο θέατρο; Πιστεύετε ότι ο τρόμος μπορεί να λειτουργήσει και ως τρόπος να μιλήσουμε για βαθύτερες ανθρώπινες αγωνίες;
Πολύ σημαντικό. Ναι πιστεύω ότι ακριβώς αυτός είναι ο ρόλος του συγκεκριμένου είδους: να μιλήσει για τις βαθύτερες ανθρώπινες αγωνίες. Συμφωνώ απόλυτα.
Στη σκηνή συνεργάζεστε με τη Φιορέλα Μαστρόκαλου σε ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό δίδυμο χαρακτήρων. Πώς χτίσατε αυτή τη σκηνική σχέση και τι δυναμική φέρνει στην αφήγηση;
Ουσιαστικά υποδυόμαστε ένα μυστηριώδες θεατρικό ντουέτο – μια Μαντάμ κι ο βοηθός της – που περιοδεύουν με το κουτί με τις ιστορίες. Ουσιαστικά, η Μαντάμ είναι η βασική αφηγήτρια, δικός μου ρόλος είναι να βοηθώ σε ό,τι χρειάζεται για την δημιουργία της δράσης. Αυτή η συνεργασία των δύο δίνει ουσιαστικά ώθηση στην αφήγηση.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο μετά το STRANGE BOX; Ένα αίσθημα τρόμου, μια σκέψη, ή ίσως την αμφιβολία για το τι είναι πραγματικότητα και τι φαντασία;
Οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει μια μικρή αίσθηση κάθαρσης από τον τρόμο της καθημερινότητας που ζούμε.
