Έκθεση Ζωγραφικής «…Ποιώμεν Πόλιν» της Σπυριδούλας Ζαβιτσάνου
Συνεχίζεται έως την Πέμπτη 10 Απριλίου, στο Πολύεδρο, η ατομική έκθεση ζωγραφικής «…Ποιώμεν Πόλιν» της Πατρινής εικαστικού Σπυριδούλας Ζαβιτσάνου. Η έκθεση σημείωσε μεγάλη προσέλευση και ενθουσίασε το κοινό της Πάτρας.
Η ποιήτρια και χορογράφος Μάρω Γαλάνη σχολιάζει την έκθεση μέσα από ένα κείμενο της:
Η Σπυριδούλα Ζαβιτσάνου είναι καλλιτέχνις η οποία αντλεί έμπνευση από την αρχιτεκτονική και τον αστικό χώρο. Η τέχνη της είναι φύσει διαφεύγουσα του «φαίνεσθαι». Εδρεύουσα μακριά από διάθεση εξαπατητική, επιφανειακή, της πρόκλησης εντυπώσεων ανθίζει μόνο στον θαυμαστό κήπο της γνησιότητας, της αυθεντικότητας και της ουσίας.
Το αστικό τοπίο και η κατοίκιση—το πώς ο άνθρωπος ζει και σχετίζεται με τον χώρο—είναι κεντρικό στοιχείο στην προσέγγισή της. Αυτό δείχνει μια βαθύτερη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ σώματος-ανθρώπου, χώρου, συλλογικής μνήμης και μια βαθιά συνειδητοποίηση του χώρου τόσο της επίδρασής του στη δημιουργία, όσο και στην εμπειρία του έργου τέχνης. Σκέψεις, ιδέες, σύμβολα και συναισθήματα ενεργοποιούν τον χώρο ο οποίος εντέλει δεν είναι απλά το θέμα στα έργα της, αλλά ένας δυναμικός παράγοντας που διαμορφώνει τη διαδικασία.
Η ζωγράφος τολμά τον πειραματισμό χρησιμοποιώντας μια ευρεία γκάμα εκφραστικών τρόπων, από το γραμμικό σχέδιο, το ιμπρεσιονιστικό αισθητικό κείμενο μέχρι την αφαίρεση (σε έναν διάλογο ανάμεσα στο αφηρημένο και το συγκεκριμένο) με χαρακτηριστικό την ευελιξία στην προσέγγιση.
Αφηγείται ιστορίες του χώρου, ζωγραφίζοντας, χωρίς ανούσια πομπώδη σχήματα και χρώματα. Επενδύει μόνο στη ζωγραφική μέθεξη και τη συνεπακόλουθη πνευματική απόλαυση. Δεν νοιάζεται να συντάξει πάλι το νόημα της εικαστικής τέχνης, να καλύψει το έργο επικοινωνιακά, νοηματικά. Μας προσκαλεί να απαντήσουμε εμείς στις ερωτήσεις που θέτει η αστική τοπιογραφία της. Κι αυτό είναι η μεγάλη της καλλιτεχνική γενναιοδωρία. Το χαρίζει στη φαντασιακή ευφυία του θεατή – αναγνώστη του έργου της, στην ματιά που μπορεί να διακρίνει το σώμα – άνθρωπο στον «κενό» χώρο. Καθιστά παρουσία την ανθρώπινη απουσία μετατρέποντας τον χώρο σε τόπο, καθώς προσεγγίζει τα κτίρια όχι μόνο ως φυσικές δομές αλλά και ως φορείς μνήμης, εμπειριών, ανθρώπινων και κοινωνικών αλληλεπιδράσεων.
Δομεί τη μορφή άλλοτε απλή και άλλοτε πολυσύνθετη αλλά πάντα ενώνει, την ουσία με τη μορφή. Οι πόλεις, τα συνομιλούντα με τη θάλασσα τοπία της, υγρές εικόνες οι οποίες είναι άλλοτε δυνατές, έντονες κι άλλοτε σε απαλές αποχρώσεις, παλ -χρώματα ρευστά και ελεύθερα, με μελετημένες αντιθέσεις τόνων, ενεργητικά- νοηματοδοτούν τον χώρο, τον πλουτίζουν με δυνάμεις και δίνουν εκφραστικές προεκτάσεις και ποιητική διάσταση στη δουλειά της Σπυριδούλας Ζαβιτσάνου.
Καθώς παρακολουθώ της ζωγραφική της με εισάγει σε μια ενότητα αισθήματος κι από εκεί οδηγούμαι τελικά σε μια ποιότητα υψηλής δόνησης που επεκτείνει τη συνειδητότητα μου σ’ένα νέο κόσμο.
