Σκοπός της έκθεσης, -μου είπε πρόσφατα ο Μιχάλης Αντωνέλλος σε μια αυθόρμητη συνέντευξη που θέλησα να του πάρω βλέποντας –για πρώτη φορά- την έκθεσή του «Βλέμματα – Εκφράσεις – Αντανακλάσεις» στον χώρο εκδηλώσεων και εκθέσεων Mosaic του Ανδρέα Τσιλήρα-, σκοπός της έκθεσης δεν είναι η παράθεση μερικών πορτρέτων, αλλά μια διάδραση ένα «παιχνίδι» επικοινωνίας μεταξύ του θεατή και της υπερυψωμένης εικαστικής παράθεσης. Το βασικό στοιχείο που θέλω να φωτίσω είναι το ουσιαστικό στοιχείο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, το βλέμμα και η έκφραση. Μέσα από το βλέμμα δίνουμε, εκπέμπουμε, εκφράζουμε, ταυτόχρονα προσλαμβάνουμε, ερμηνεύουμε, οπότε μέσα από αυτό σκέφτηκα, εδώ και πάρα πολύ καιρό, την ιδέα να προχωρήσω σε μια διάδραση όπου ο θεατής να βλέπει το βλέμμα του [«άλλου»], βλέποντας συγχρόνως και την έκφραση του εαυτού του. Επομένως μιλάμε για ένα ακινητοποιημένο στη στιγμή του χρόνου βλέμμα – έκφραση, σαν αυτά των πινάκων, που συναντιούνται με τα εναλλασσόμενα βλέμματα των θεατών – τα ζωντανά. Ένα παιχνίδι, που αποτελεί την ιδέα και το concept της έκθεσης.
Αυτό που ήθελα να πω, το φιλοσοφικό –ας το πούμε έτσι- μήνυμα, είναι ότι σε τέτοιου είδους καθρέφτες -που δεν είναι σαν αυτούς που έχουμε στο σπίτι μας, όταν βλέπουμε από απόσταση, το είδωλό μας είναι ασαφές και θολό, αλλά όταν πλησιάσουμε πολύ κοντά θα δούμε το πρόσωπό μας πεντακάθαρο. Και το μήνυμα που φεύγει απ’ αυτό είναι ότι αν δούμε το πρόσωπό μας από πολύ κοντά μπορεί ν’ ανακαλύψουμε και ν’ αποδεχτούμε την αλήθεια μας.

Μετά ήρθε κόσμος, αρκετοί είχαν απορίες και ο Μιχάλης Αντωνέλλος έσπευσε να απαντήσει στα ερωτήματά τους. Η συνέντευξη διακόπηκε. Είδα την έκθεση από διάφορες γωνίες και οπτικές και κάθε φορά διαφοροποιείτο η αισθητική και συνειδησιακή μου πρόσληψη.
Σε μια έκθεση με πρόθεση πειραματική και υβριδική, ανάμεσα στην εγκατάσταση και τη ζωγραφική, η περιόδευση του σώματος και η εναλλαγή της οπτικής γωνίας τροποποιεί αισθητά την εικαστική και εννοιακή εμπειρία, αποτρέποντας την καθήλωση της πρόσληψης σε αποφάνσεις γενικού τύπου. Οπωσδήποτε, μια pop ατμόσφαιρα -οφειλόμενη στα μεγάλα, φωτογραφικού τύπου πορτρέτα, τους υψηλούς καθρέφτες, σε μια υπόγεια τελετουργία του γιγάντιου- λειτούργησε, καθώς αιωρείτο εμμονικά ανάμεσα στο είδωλο και το είναι –ως αλλόγλωσση μεταφορά της αρχαίας εκείνης Ελένης, ανάμεσα στην αυθορμησία μιας περιήγησης και μιας καλοστημένης παγίδας, έτσι που τα όρια μεταξύ ανθρώπου, ειδώλου και συνανθρώπου του μπαλάντζαραν ανησυχητικά.
Μια ήπια επίσης fluxus αίσθηση συνεργασίας μη συγγενών εκ πρώτης εντυπώσεων αλλά και υλικών έθραυε την ευκολία της ανάγνωσης, εμμένοντας στην παιδική θαμιστική στάση, στον χρόνο της βραδείας εννόησης. Αλλά και η αίσθηση του παιγνίου, έντονη, σε σημείο που ως θεατής αντιλαμβάνεσαι την πλεκτάνη μιας ειρωνείας, καθώς τα πορτρέτα παράδοξου ρεαλισμού από μακριά ομοιάζουν αλλοιωμένα, εξαιτίας της φρεσκάδας της τεχνικής που προσέδωσε μια συμπαγή ενοποιητική μορφή στο πρόσωπο εν είδει πούδρας ή μάσκας, χάρη στην «τεχνική ξηρών παστέλ σε ανεστραμμένο καμβά, κολλημένο σε επιφάνεια κοντραπλακέ», όπως γράφει ο Μιχάλης Αντωνέλλος στο καλαίσθητο πρόγραμμα της έκθεσης. Τα μάτια τους, έμψυχα, προσκαλούν τον θεατή να πλησιάσει. Εν τέλει, ταυτότητα και ετερότητα συνυπάρχουν και δυναμιτίζονται, καθώς ο καθρέφτης ως σώμα – κολώνα μιας κεφαλής που αντιπροσωπεύει το ίδιο το πορτρέτο, λειτουργεί δόλια, παραμορφώνοντας τη σωματική μας αυτοαντίληψη, έως ότου πλησιάσουμε εγγύτατα, οπότε και η όποια αλλοίωση αίρεται…
Έχω την εντύπωση πως το ανατρεπτικό και συνάμα συνταγμένα ποιητικό κλίμα του Marcel Duchamp πλανιέται στην έκθεση – εγκατάσταση του Μιχαήλ Αντωνέλλου στην γκαλερί Mosaic, ερεθίζοντας το πνεύμα μας με παιχνιδιάρικη χάρη. Ακόμη και οι τίτλοι των έργων, το «Καλωσόρισμα», η «Ενατένιση», η «Ευφορία», η «Πρόκληση», το «Σκέρτσο», η «Υποψία» και η «Λαγνεία» κείνται στο μεταίχμιο ανάμεσα σε σκανδαλιά και ενήλικη στάση, ενώ η όλη διάβασή μας στις παγίδες και τα ξέφωτα της τέχνης του λειτουργεί ως μυητική τελετή στην ετερότητα των εκδοχών του ανθρώπου, είτε, δηλαδή, ως παραμορφωμένο ή πεποιημένο «εγώ» είτε ως αναρτημένο «εσύ» είτε ως παραμορφωμένο «εγώ», είτε ως κριτικό «εγώ» προς εαυτόν ή προς τον άλλον.










