Ο φόβος μιας διάγνωσης μπορεί να παγώσει τον χρόνο. Η αναβολή, όμως, μπορεί να στερήσει πολύτιμο χρόνο από τη ζωή. Με το σύνθημα «Κάνε την κίνηση ματ», η Αγγελική Στεφανάκη Πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ» Ν. ΑΧΑΙΑΣ και Ταμίας του ΔΣ της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καρκίνου στέλνει, μέσα από τη συνομιλία της με τη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για το «πατρινόραμα–hellenic», ένα ηχηρό μήνυμα: η πρόληψη είναι δύναμη, η έγκαιρη διάγνωση ευκαιρία και η αλληλεγγύη στήριγμα ζωής. Πίσω από το ροζ ποτάμι της Πάτρας κρύβονται αγώνες, αγωνίες και ελπίδες. Γιατί καμία γυναίκα δεν πρέπει να φοβάται μόνη και καμία ζωή δεν αξίζει να περιμένει.
Πίσω από το φετινό σύνθημα “Κάνε την κίνηση ματ”, κρύβεται ο καθαρός τρόμος των γυναικών για το τι μπορεί να δείξει μια εξέταση. Πώς νικάει κανείς αυτόν τον φόβο για να κάνει την κίνηση που σώζει τη ζωή του;
Ο φόβος είναι απολύτως ανθρώπινος και σεβαστός. Όμως δεν πρέπει να μας καθηλώνει και να μας αποτρέπει από την πρόληψη. Η ζωή μας μοιάζει με μια σκακιέρα. Για να μείνεις στο παιχνίδι και να φθάσεις μέχρι το τέλος χρειάζεται να παίρνεις αποφάσεις και να κινείσαι με σωστή στρατηγική. Στην αναμέτρηση με τον καρκίνο, η σωστή στρατηγική μπορεί να αλλάξει την πορεία της νόσου. Και η καλύτερη στρατηγική είναι η πρόληψη. Έτσι λοιπόν το φετινό μας σύνθημα «κάνε την κίνηση ματ» προτρέπει την γυναίκα να διώξει τον φόβο, να μην τον αφήσει να αποφασίσει για κείνη και να κινηθεί με την σωστή στρατηγική, που είναι, βέβαια οι προληπτικές της εξετάσεις. Η πρόληψη δεν είναι μια πράξη αδυναμίας ή αγωνίας, αλλά μια πράξη αγάπης και ευθύνης απέναντι στη ζωή.
Όταν μια γυναίκα μαθαίνει τα νέα και νιώθει τον κόσμο της να γκρεμίζεται, ποια είναι η πρώτη “κουβέντα-σωσίβιο” που της προσφέρει το “Άλμα Ζωής” για να μην βυθιστεί στο σκοτάδι;
Η στιγμή είναι όπως ακριβώς την περιγράφετε. Το άκουσμα της διάγνωσης για κάθε γυναίκα γκρεμίζει τον κόσμο της. είναι σαν να σταματά ξαφνικά ο χρόνος. Γεννιούνται φόβος, αγωνία, αμέτρητα ερωτήματα και η αίσθηση ότι τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Είναι αναπόφευκτο και ανθρώπινο…
Εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται κάποιος να της υποσχεθεί ότι όλα θα είναι εύκολα. Και σίγουρα όχι το ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ. Εμείς, στο Αλμα Ζωής έχουμε μάθει να την ακούμε προσεκτικά και να μην υποτιμούμε τον φόβο της. Η πρώτη κουβέντα μας είναι: «Δεν είσαι μόνη σου. Είμαστε εδώ και θα το αντιμετωπίσουμε μαζί, βήμα βήμα».
Αυτό προσπαθεί να προσφέρει το «Άλμα Ζωής»: έναν ασφαλή χώρο, κατανόηση, ενημέρωση και ουσιαστική υποστήριξη από γυναίκες που έχουν βιώσει την εμπειρία και γνωρίζουν πόσο δύσκολη μπορεί να είναι αυτή η διαδρομή, αλλά και έμπειρους επαγγελματίες που ξέρουν πώς να την στηρίξουν και να την ενδυναμώσουν. Γιατί η αλληλεγγύη δεν εξαφανίζει σίγουρα τη δυσκολία, αλλά είναι η πρώτη χαραμάδα φωτός μέσα στο σκοτάδι.
Επί 14 χρόνια η Πάτρα πλημμυρίζει από ένα ροζ ποτάμι. Πέρα από τα νούμερα, ποιο βλέμμα ή ποια ανθρώπινη ιστορία σάς απέδειξε ότι η νοοτροπία άλλαξε πια ριζικά;
Τα δεκατέσσερα χρόνια ροζ ποτάμι στην Πάτρα είναι γεμάτα ανθρώπινες ιστορίες, πολλές ανθρώπινες ιστορίες και μικρές ανθρώπινες στιγμές. Το ροζ ποτάμι ξεκίνησε σαν ένα μικρό ρυάκι που γιγαντώθηκε και έγινε ποταμός. Αυτή η σταδιακή μαζικότητα που αυξάνει χρόνο με τον χρόνο, σηματοδοτεί την αλλαγή νοοτροπίας και δεν βρίσκεται σε μια μόνο ιστορία αλλά σε περισσότερες.
Είναι η γυναίκα, ο άνδρας, τα παιδιά, οι οικογένειες, οι ομάδες, τα σωματεία,οι επιχειρήσεις, οι δομες που έρχονται στο Pink the City και κάθε χρόνο πληθαίνουν. Είναι η γυναίκα που έρχεται χέρι-χέρι με τον άνδρα της, που την στηρίζει στις δύσκολες στιγμές της θεραπείας, η γυναίκα που έρχεται χέρι χερι με την φίλη της, την αδελφή της, την μητέρα της ή την κόρη της, επειδή εκείνη την έπεισε να κάνει τις εξετάσεις της. Είναι η γυναίκα που μιλά πλέον ανοιχτά για την εμπειρία της, χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει να κρύψει την ασθένεια ή να ντραπεί γι’ αυτήν. Είναι η γυναίκα ή η οικογένεια που μας επισκέπτεται τις επόμενες, από το pink the city, ημέρες, χτυπά με θάρρος την πόρτα μας, ρωτά, ενημερώνεται, ζητά την στήριξη μας…
Όλα αυτά μάς δείχνουν ότι κάτι αλλάζει: ο καρκίνος του μαστού βγαίνει από τη σιωπή και γίνεται υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας. Βεβαίως, δεν έχουμε φθάσει στο επιθυμητό σημείο και έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας, μέχρι η πρόληψη να γίνει συνείδηση και καθημερινότητα κάθε γυναίκας. Όμως είμαστε εδώ και συνεχίζουμε…
Έτσι, για εμάς, το ροζ ποτάμι της Πάτρας δεν είναι απλώς μια εντυπωσιακή εικόνα. Είναι χιλιάδες άνθρωποι που επιλέγουν να στείλουν το ίδιο μήνυμα: ότι καμία γυναίκα δεν πρέπει να αισθάνεται μόνη και ότι η πρόληψη αφορά όλες και όλους μας.
Διαχειρίζεστε καθημερινά την ελπίδα, αλλά και την απώλεια εκατοντάδων γυναικών. Παραμένετε όρθια και δυνατή ηγέτιδα αυτού του αγώνα, μιλήστε μας για το συστατικό που αποτελεί κινητήριο δύναμή σας.
Θα έλεγα ότι είναι η αγάπη, νομίζω ότι είναι η αγάπη, αλλά όχι ως ένα αφηρημένο συναίσθημα. Είναι η αγάπη που μετατρέπεται σε πράξη, σε παρουσία, σε καθημερινή προσπάθεια και ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο.
Όταν συναντάς τον πόνο, την αγωνία, αλλά και την απίστευτη δύναμη με την οποία οι γυναίκες διεκδικούν τη ζωή τους, καταλαβαίνεις ότι αυτός ο αγώνας δεν σου επιτρέπει να μένεις αμέτοχη. Κάθε γυναίκα που χρειάζεται στήριξη, κάθε άνθρωπος που αναζητά ενημέρωση, κάθε οικογένεια που δοκιμάζεται, σου υπενθυμίζει γιατί αξίζει να συνεχίζεις.
Έχω πει αρκετές φορές ότι οι πιο όμορφες στιγμές είναι όταν σε πλησιάζει μια γυναίκα και θέλει να σε ευχαριστήσει για το πόσο βοηθήθηκε και ανακουφίστηκε από τον σύλλογο και τα προγράμματα του. Τότε ξέρεις ότι πραγματικά ανήκεις εκεί που είσαι, ότι οι προσπάθειες και η ενασχόληση σου βοήθησαν και ήταν πραγματικά χρήσιμες για κάποιους ανθρώπους.
Την μεγαλύτερη δυσκολία όμως φέρνουν οι απώλειες, ιδιαίτερα αγαπημένων προσώπων που μοιράστηκες πολλά, αλλά αυτό που σε κρατά είναι οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου, η ομάδα, οι εθελόντριες, η αλληλεγγύη και η πεποίθηση ότι ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά στη ζωή ενός ανθρώπου. Αυτός ο αγώνας είναι συλλογικός.
Κάθε φορά που η Πάτρα βάφεται ροζ, η σκέψη όλων πηγαίνει στη Λιολιώ Κολυπέρα. Πόσο βαριά νιώθετε την παρακαταθήκη όταν προετοιμάζετε κάποια δράση αλλά και το Pink the City;
Κάθε φορά η προετοιμασία του Pink μου φέρνει μια βαθιά μελαγχολία, γιατί λείπει η εμπνεύστρια και η ψυχή της διοργάνωσης, η Λιολιώ. Αναλογίζομαι τις προετοιμασίες προηγούμενων χρόνων, που ήταν ανάμεσα μας. Η Λιολιώ ήταν η χαρά της ζωής. Μοναδική να σου φτιάχνει την διάθεση και να σε εμψυχώνει.
Η παρακαταθήκη της Λιολιώς Κολυπέρα είναι μεγάλη, αλλά δεν τη νιώθω μόνο ως βάρος ευθύνης. Τη νιώθω κυρίως ως χρέος να συνεχίσουμε αυτό που εκείνη ξεκίνησε, με την ίδια πίστη, την ίδια αγάπη και την ίδια αφοσίωση σε όσα εκείνη οραματίστηκε και υπηρέτησε, γιατί ό,τι χτίζεται με αγάπη και ανιδιοτέλεια δεν τελειώνει με την απουσία εκείνου που το δημιούργησε, αλλά συνεχίζεται με τους ανθρώπους που το πίστεψαν και το αγκάλιασαν.
Το μεγαλύτερο χρέος μας, λοιπόν, είναι να συνεχίσουμε να κάνουμε πράξη το όραμά της, να συνεχίσουμε το έργο της, και να συνεχίσουμε να μεταφέρουμε, με το ροζ ποτάμι, σε όλο και περισσότερες γυναίκες, το μεγάλο μήνυμα της ελπίδας και της ζωής.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, η πρόληψη δεν αναβάλλεται, η ζωή δεν περιμένει. Κάθε εξέταση είναι μια πράξη φροντίδας και κάθε χέρι που απλώνεται μια υπόσχεση πως καμία γυναίκα δεν είναι μόνη.
Την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026, το Pink the City επιστρέφει στην Πάτρα για 14η χρονιά, με το «Άλμα Ζωής» Ν. Αχαΐας. Η εκδήλωση αρχίζει στις 11:00 π.μ., στη συμβολή Μαιζώνος και Αγίου Νικολάου, ενώ ο περίπατος ξεκινά στις 12:00 μ.μ. Η διαδρομή περνά από Μαιζώνος, Γούναρη, Ρήγα Φεραίου και Αγίου Νικολάου, με επιστροφή στην αφετηρία. Συμμετοχή: 7 ευρώ, με εγγραφή στη δράση.
Η παρακαταθήκη της Λιολιώς Κολυπέρα συνεχίζει να εμπνέει. Γιατί η πρόληψη είναι η πιο δυνατή κίνηση ματ απέναντι στον καρκίνο του μαστού.
