Το ρεμπέτικο δεν είναι απλώς μουσική, είναι μνήμη, είναι ψυχή, είναι η αλήθεια μιας ολόκληρης εποχής. Ο Γιώργος Ζορμπάς, ένας καλλιτέχνης που άφησε πίσω του την αυστηρή λογική των μαθηματικών για να ακολουθήσει το μονοπάτι της λαϊκής ψυχής, επιστρέφει στην Πάτρα για μια μοναδική μουσική συνάντηση. Την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου, στις 20:30, στο θερινό θέατρο του Δήμου Πατρέων, θα συμμετέχει την παράσταση «Από την Ανδρομέδα στο Κολωνάκι».
Λίγες ημέρες πριν την εκδήλωση, ο ίδιος παραχώρησε μια συγκινητική συνέντευξη στο περιοδικό Πατρινόραμα και στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου, μιλά για τον Μπάμπη Γκολέ και το ρεμπέτικο τραγούδι που σημάδεψε τη ζωή του, ξετυλίγοντας το νήμα μιας πορείας που ξεκίνησε από τα φοιτητικά στέκια της Πάτρας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την ίδια αγάπη και αφοσίωση.
Από τα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Πατρών στο ρεμπέτικο – πώς έγινε αυτό το ταξίδι;
Κατά τη διάρκεια των σπουδών μυήθηκα στη μαγεία της λαϊκής μουσικής και ειδικότερα του «ρεμπέτικου» και ξεκίνησα να ασχολούμαι με το είδος μαθαίνοντας παράλληλα κιθάρα. Τα μαθηματικά είχαν παραγκωνισθεί τότε αφενός λόγω των δύσκολων πολιτικών καταστάσεων (καταλήψεις- πολιτικοί αγώνες κλπ.), αφετέρου λόγω της καινούργιας μου αγάπης, του ρεμπέτικου, που γνώρισα στα ταβερνεία-ουζερί της Πάτρας από παλιούς θαμώνες και από τον Μπάμπη Γκολέ.Γρήγορα ανέβηκα σε πάλκα της πόλης βοηθούμενος από το ιδιαίτερο φωνητικό ταλέντο μου, όπως μου έλεγαν οι φίλοι μου αλλά και όπως διαπίστωνα από την αποδοχή του κόσμου.
Γιώργος Τζεδάκης – Μπάμπης Γκολές στην Οβρυά
Τι ήταν αυτό που σας μάγεψε στο ρεμπέτικο;
Όπως και οι περισσότεροι τότε νέοι είχαμε ως αγαπημένη μας μουσική την Rock, τα Blues, κλπ. Είδη που κατά ένα περίεργο τρόπο θεωρήθηκαν ως συγγενή με το ρεμπέτικο. Οι παρέες των θαμώνων στα μαγαζιά, μας δέχονταν με αγάπη και θαλπωρή και μας μετέδιδαν με το τραγούδι τους την ομορφιά του ρεμπέτικου. Μπορώ να πω ότι η αγάπη προς το είδος αυτό ήταν συνυφασμένη με τους ανθρώπους, με τους χώρους, με την αλήθεια που εξέπεμπε το τραγούδι αυτό στις ψυχές μας.
Στο μπαλκόνι του φοιτητικού μας σπιτιού στη Ρήγα Φεραίου
Θυμάστε την πρώτη σας εμφάνιση σε πάλκο;
Ξεκίνησα να παίζω τις αποκριές του 1978 (όπου οι περισσότερες ταβέρνες έβαζαν ορχήστρες για τις εορταστικές αυτές ημέρες). Κατόπιν δούλεψα για τις σεζόν 1979-1980 και 1980-1981 σε ένα μαγαζί που λεγόταν «Λυχνάρι» προς το Αχάϊα Κλάους, με συνεργάτες τον Ζαφείρη Μπράτσο – μπουζούκι (συνεργάτη του Μπάμπη Γκολέ στην «Ανδρομέδα») την πρώτη σεζόν. Την δεύτερη σεζόν προστέθηκαν στο σχήμα οι Κώστας Τσιατάς (Κωτσαρίκος ή πρεζάκιας) -μπαγλαμάς, φωνή και Νώντας Σκίτσας -Ακορντεόν.
«Λυχνάρι»
Τι κρατάτε από τη συνεργασία σας με τον Μπάμπη Γκολέ;
Την γνώση, το ταλέντο, την απλότητα, τις ανεξάντλητες δυνατότητές του στο παίξιμό και στο τραγούδι του, πράγματα τα οποία προσπαθούσα να ρουφήξω ώστε να μπορέσω κι εγώ να αποδώσω στη δική μου μουσική εξέλιξη.
Με τον Μπάμπη συνεργαστήκαμε τη σεζόν 1981-1982 σε ένα μαγαζί που τότε λεγόταν «Αποθήκη». Εγώ έπαιζα κιθάρα, ο Κώστας Τσιατάς μπαγλαμά και ο Νώντας Σκίτσας ακορντεόν. Επίσης την ίδια περίοδο έπαιξα κιθάρα στο 2ο δίσκο του «Ρεμπέτικη ρομάντζα».
Στην «Αποθήκη»
Ποιο μουσικό ντοκιμαντέρ ή τηλεοπτική συμμετοχή ξεχωρίζετε;
Αν εννοείτε σε αυτά που συμμετέχω εγώ, ξεχωρίζω, μεταξύ άλλων, τρία μουσικά ντοκιμαντέρ στη κρατική τηλεόραση, με την επιμέλεια του ερευνητή Παναγιώτη Κουνάδη, «Εις ανάμνησιν στιγμών ελκυστικών», «Η ξακουστή τετράς του Πειραιώς» και «Γειά σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά» για λογαριασμό της ΓΣΕΕ.
Υπάρχει συναυλία στην Ελλάδα ή το εξωτερικό που θεωρείτε σταθμό;
Και πάλι, αν εννοείτε σε κάποιες που έχω συμμετάσχει εγώ, είναι αρκετές οι συναυλίες στην Ελλάδα (Λυκαβητός, Βεάκειο Κατράκειο, Σύρος κλπ.), στην Αγγλία στο Λονδίνο σε Πανεπιστήμια, στο Βερολίνο με την διοργάνωση και την επιμέλεια του Π. Κουνάδη, Επίσης, στην Κύπρο (Λευκωσία, Λάρνακα).
Πόσο σημαντική είναι η συμβολή ερευνητών όπως ο Παναγιώτης Κουνάδης στη διατήρηση του ρεμπέτικου;
Σημαντικότατη! Αφήνει παρακαταθήκη ένα τεράστιο έργο που αφορά στο ρεμπέτικο τραγούδι, αλλά και όχι μόνο! Μπορώ να πω ότι έχει συμβάλει στη γνώση πολλών τομέων της νεότερης ιστορίας μας.
Πώς προσεγγίζετε μια επανεκτέλεση ρεμπέτικου τραγουδιού;
Με τον πρέποντα σεβασμό! Δεν προσπαθώ να αντιγράψω το τραγούδι όπως έχει τραγουδηθεί από τους γίγαντες της τότε εποχής γιατί έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσε να «αντιγραφεί». Προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο κοντά αφήνοντας να «περάσουν» και τα δικά μου στοιχεία.
Τι θα δούμε στην παράσταση «Από την Ανδρομέδα στο Κολωνάκι»;
Θα προσπαθήσω να συνεισφέρω στην εκδήλωση με τραγούδια του Παντελίδη, του Χατζηχρήστου, του Τούντα, του Τζουανάκου και του Γούναρη, που ήταν αγαπημένα και στον Γκολέ.
Τι μήνυμα θέλετε να στείλετε στο κοινό της Πάτρας μέσα από αυτή την εμφάνιση;
Οι πιο παλιοί θα θυμηθούν όμορφες εποχές που το ρεμπέτικο άνθιζε στις γειτονιές της Πάτρας. Οι νεότεροι θα γευτούν αυτές τις όμορφες εποχές μέσα από τα τραγούδια και όχι μόνο, γιατί τότε εκτός από τα ρεμπέτικα υπήρχε και ο «Καραγκιόζης» με τον εξαιρετικό παίχτη Γιάνναρο, τον οποίο θα εκπροσωπήσει επάξια ο Κώστας Μακρής. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που επανέρχομαι ώριμος πια στο μέρος που νοστάλγησα και πέρασα τα καλύτερά μου χρόνια! Εύχομαι στον κόσμο της Πάτρας αλλά και σε όλο τον κόσμο ειρήνη, δικαιοσύνη, ενότητα, αλληλεγγύη, αγάπη. Η ανάγκη αυτή γίνεται πιο έντονη, ιδιαίτερα σήμερα που πλήττονται περισσότερο από ποτέ σε όλα τα επίπεδα η ίδια η ζωή, ο άνθρωπος, το περιβάλλον. Η μουσική δίνει στον καλλιτέχνη, καθώς και στο κοινό, τη δυνατότητα να εκφραστεί για όλα όσα σκέφτεται και τον απασχολούν.
Εξώφυλλο : Εκδήλωση για το ρεμπέτικο στο Παράρτημα του Πανεπιστημίου
