Κατά την Ορθόδοξη Χριστιανική Αγία Εποχή, που ξεκινά από την Εορτή του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου και διαρκεί μέχρι την Εορτή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή ένα μήνα αργότερα, θα πρέπει να δώσουμε προσοχή στη δύσκολη κατάσταση των ορθοδόξων και άλλων χριστιανών της Ανατολής στη Μέση Ανατολή. Ιστορικά, αυτή η περιοχή, που εκτείνεται από την Ταγγέρη μέχρι τα σύνορα του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, ήταν κυρίως χριστιανική. Η Εκκλησία της Περσίας κάλυπτε μεγάλο μέρος του σημερινού Ιράν, Ιράκ και των ακτών του Περσικού Κόλπου. Επίσης, σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Αγιος Ισαάκ της Νινευή, ένας επιδραστικός πρώιμος πατέρας της Εκκλησίας, κατάγονταν από αυτή την περιοχή. Σήμερα, ωστόσο, οι χριστιανοί αποτελούν λιγότερο από το 4% του πληθυσμού στην περιοχή του Λεβάντε και ακόμη λιγότεροι στην Τουρκία και το Ιράκ. Στην πραγματικότητα, η αυξανόμενη πίεση από θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, τόσο μουσουλμάνους όσο και Εβραίους, απειλεί να εξαλείψει εντελώς αυτές τις αυτόχθονες χριστιανικές κοινότητες.
Το Ισλάμ, που αναδύθηκε στην Αραβική Χερσόνησο και έχει ρίζες στον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό, κατέκτησε την περιοχή. Οι πρώτοι χριστιανοί λόγιοι θεωρούσαν το Ισλάμ ως χριστιανική αίρεση, που επηρεάστηκε σημαντικά από τους Νεστοριανούς. Οι μουσουλμάνοι αναγνωρίζουν τον Αβραάμ, τον Μωυσή και τον Ιησού ως προφήτες, κάτι που μπορεί να εξηγεί γιατί οι χριστιανοί στις κατακτημένες περιοχές δεν εκχριστιανίστηκαν αμέσως στο Ισλάμ. Σύμφωνα με το Ισλαμικό σύστημα, οι χριστιανοί και οι Εβραίοι υπόκεινταν σε νομικούς και κοινωνικούς περιορισμούς, αλλά τους εγγυούνταν προστασία και αυτονομία σε θρησκευτικά ζητήματα. Αυτό το σύστημα προώθησε σχετική ανοχή, ιδιαίτερα κατά την Χρυσή Εποχή των Αβασιδών, επιτρέποντας περιόδους διανοητικής συνεργασίας. Μέχρι τον 13ο αιώνα, ο αριθμός των χριστιανών στη Μέση Ανατολή υπερείχε εκείνων της Δυτικής Ευρώπης.
Αυτή η ανοχή άρχισε να φθίνει με την παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία αντιμετώπισε εθνικιστικές εξεγέρσεις στις ευρωπαϊκές και αραβικές επαρχίες της και εδαφικές απώλειες προς τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Κατά τον 19ο αιώνα, οι Οθωμανοί άρχισαν να κατηγορούν τις χριστιανικές μειονότητες, με αποτέλεσμα τοπικούς σφαγιασμούς, όπως αυτοί στη Συρία και το Ορος Λίβανος το 1860. Η Επανάσταση των Νέων Τούρκων το 1905 έφερε αρχικά ελπίδες για μεταρρυθμίσεις, αλλά κατέληξε σε πρωτοφανή βία, που κορυφώθηκε με τους σφαγιασμούς των Ποντίων Ελλήνων και άλλων Ελλήνων, καθώς και τη γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αποτελεσματικότητα αυτών των εγκλημάτων ίσως να οφείλεται στην συμμαχία των Οθωμανών με τη Γερμανία.
Η μετα-οθωμανική περίοδος έφερε νέες προκλήσεις. Η «απελευθέρωση» των αραβικών περιοχών από την τουρκική κυριαρχία κατέληξε σε απογοήτευση, καθώς η Γαλλία και η Βρετανία εγκαθίδρυσαν αποικίες υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών. Αυτές οι δυνάμεις εκμεταλλεύτηκαν τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις για να διατηρήσουν τον έλεγχο. Η Γαλλία χώρισε τον Λίβανο από τη Συρία και εγκατέστησε τους Μαρονίτες ως de facto ηγέτες μέσω αμφίβολης απογραφής. Στο Ιράκ, η Βρετανία τροφοδότησε εντάσεις μεταξύ Σουνιτών, Σιιτών, Κούρδων και Χριστιανών. Στην Παλαιστίνη, οι Βρετανοί ενθάρρυναν την εβραϊκή μετανάστευση, η οποία εξελίχθηκε σε βία καθώς οι Σιωνιστές άποικοι επιδίωξαν την αποκλειστική κυριαρχία στη γη. Αυτό το μοτίβο αποικιακής χειραγώγησης άφησε μια κληρονομιά διαιρέσεων και συγκρούσεων, περιθωριοποιώντας ακόμη περισσότερο τους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής και επιταχύνοντας την παρακμή τους.
Μετά το ανείπωτο έγκλημα του Ολοκαυτώματος, που εξόντωσε τη συντριπτική πλειονότητα των Εβραίων της Ευρώπης, οι εναπομείναντες Εβραίοι βρέθηκαν αβοήθητοι στα συντρίμμια της Ευρώπης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αβοήθητοι και στην Αμερική, κατέφυγαν στην τελευταία τους ελπίδα, το νέο κράτος του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Οι Αραβο-Ισραηλινές πόλεμοι δημιούργησαν ευνοϊκό έδαφος για δικτάτορες να ανατρέψουν τα πρώτα δημοκρατικά καθεστώτα και να εδραιώσουν τον εαυτό τους σε όλες τις αραβικές χώρες του Λεβάντε. Οι συνεχείς συγκρούσεις με το Ισραήλ και η καταπίεση που οδήγησε σε οικονομική δυστυχία οδήγησαν στην εμφάνιση επαναστατικών κινημάτων, αρχικά υπό την ηγεσία ακραίων Αριστερών. Οταν οι Αριστεροί απέτυχαν, αντικαταστάθηκαν από μια νέα ιδεολογία -τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους επαναστάτες, τους «τζιχαντιστές» για συντομία, οι οποίοι απέδειξαν ότι ήταν πολύ πιο αποτελεσματικοί στην ανατροπή των αραβικών δικτατόρων. Ταυτόχρονα, διάφοροι πολιτισμικοί παράγοντες οδήγησαν στην άνοδο ενός αντίστοιχου φονταμενταλιστικού εβραϊκού κινήματος, το οποίο τώρα έχει καταλάβει επιτυχώς την ισραηλινή κυβέρνηση.
Αυτά τα δύο κινήματα είναι πραγματικά δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μοιράζονται επίσης έναν κοινό σκοπό: την οριστική εκδίωξη των αρχικών χριστιανών από τη Μέση Ανατολή.
Εχουμε δει τις φρικαλεότητες που προκάλεσε το ISIS στους χριστιανούς και άλλες θρησκευτικές μειονότητες στο Ιράκ και τη Συρία. Λιγότερο γνωστή στον δυτικό κόσμο είναι η πολύ πιο ύπουλη δίωξη που ασκείται στους αυτόχθονες χριστιανούς της Παλαιστίνης και του Ισραήλ από εξτρεμιστές Ισραηλινούς.
Η ισραηλινή επίθεση που αφανίζει τον πληθυσμό της Γάζας, δεν έχει εξαιρέσει τους περίπου 4.000-5.000 χριστιανούς της Γάζας. Ταυτόχρονα, μια πιο εξελιγμένη ισραηλινή οργάνωση αποίκων, η Ateret Cohanim, έχει ξεκινήσει την εξάλειψη της χριστιανικής παρουσίας στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Χρησιμοποιώντας αμφίβολες νομικές τακτικές και με τη βοήθεια Ισραηλινών πολιτικών, η Ateret Cohanim έχει καταλάβει περιουσίες που ανήκουν κυρίως, αλλά όχι μόνο, στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Και άλλες Εκκλησίες και απλοί χριστιανοί Ιεροσολυμίτες έχουν χάσει περιουσίες. Οι τελευταίοι συχνά βλέπουν τις επιχειρήσεις τους να καταστρέφονται, συχνά με τη συνεργασία της ισραηλινής κυβέρνησης για να ενθαρρυνθεί η αποχώρησή τους.
Η Αμερικανική Ελληνική Ορθόδοξη κοινότητα πρέπει επίσης να ανησυχεί, καθώς αυτή η εκστρατεία κατά του Χριστιανισμού στην πόλη όπου περπάτησε, πέθανε και αναστήθηκε ο Ιησούς, χρηματοδοτείται στις ΗΠΑ. Η Ateret Cohanim είναι φιλανθρωπική οργάνωση των ΗΠΑ που λαμβάνει φορολογικές δωρεές. Οι Ισραηλινοί θρησκευτικοί εθνικιστές έχουν επίσης την πολιτική, ηθική και οικονομική υποστήριξη του αμερικανικού χριστιανικού ευαγγελικού κινήματος, το οποίο, αν ακούσει κανείς τη ρητορική τους, θεωρεί τους καθολικούς, ορθόδοξους και άλλες παραδοσιακές Εκκλησίες αιρετικούς. Ο επανεκλεγείς πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε ότι θα προτείνει έναν εξέχοντα Σιωνιστή ευαγγελικό Αμερικανό, τον πρώην κυβερνήτη του Αρκάνσας Μάικ Χάκαμπι, για επόμενο πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Ο Χάκαμπι έχει δημοσίως αρνηθεί την ύπαρξη των Παλαιστινίων και δηλώνει ο ίδιος σιωνιστής.
Καθώς απολαμβάνουμε το χριστόψωμο ή ψάχνουμε το νόμισμα στη βασιλόπιτα, προτείνω να ανάψουμε ένα κερί σε προσευχή για τους χριστιανούς που πεθαίνουν για να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα του Χριστιανισμού στη γη της γέννησής του.
Πηγή: https://www.ekirikas.com/anapste-ena-keri-gia-tous-christianous-t/?utm_source=brevo&utm_campaign=EK%20Today%20Daily%20Briefing_1229&utm_medium=email
