Ίσως είναι η χρονιά με τις λιγότερο ενδιαφέρουσες συμμετοχές, όπως αποτυπώνεται στα κοινωνικά δίκτυα και στα σχόλια των τηλεθεατών. Ελάχιστα καλά τραγούδια, αδύναμες ερμηνείες, βαρετή συνθήκη και μόνο τα φαβορί ευτυχώς επιβεβαιώνουν τις εντυπώσεις ενός φανατικού και καλά εκπαιδευμένου κοινού. Η Eurovision σε φάση σοβαρής κρίσης ξετύλιξε το νήμα των ημιτελικών το βράδυ της Τρίτης από το Λίβερπουλ, όπου 15 χώρες διεκδίκησαν το εισιτήριο για τον Μεγάλο Τελικό του Σαββάτου, αλλά μόνο 10 στάθηκαν τυχερές. Ενδεχομένως και πολλές να ήταν, αν πρέπει να μιλήσουμε την γλώσσα της αλήθειας.
Εκτός τελικού έμειναν πέντε χώρες.
Αζερμπαϊτζάν: TuralTuranX – «Tell Me More»
Ολλανδία: Mia Nicolai & Dion Cooper – «Burning Daylight»
Μάλτα: The Busker – «Dance (Our Own Party)»
Λετονία: Sudden Lights – «Aijā»
Ιρλανδία: Wild Youth – «We are One»
Απευθείας στον τελικό
Τα τραγούδια των «Big Five» (Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία), καθώς και της περσινής νικήτριας Ουκρανίας, δεν διαγωνίστηκαν, αφού προκρίνονται απευθείας στον Τελικό της Eurovision.
Αξίζει να σημειωθεί, πως για πρώτη φορά στην ιστορία της Eurovision, δικαίωμα ψήφου σε όλη τη διαδικασία της διοργάνωσης, έχουν και πολίτες από χώρες που δεν λαμβάνουν μέρος στη Eurovision 2023. Αυτοί θα μπορέσουν να ψηφίσουν διαδικτυακά, χρησιμοποιώντας χρεωστική ή πιστωτική κάρτα ως μία επιπλέον συμμετέχουσα χώρα του διαγωνισμού, δηλαδή ως «Rest of the World».
Παράλληλα, περιγράφουμε παράλληλα κι όλα είναι ακατάλληλα
Η απευθείας μετάδοση του διαγωνισμού από το Λίβερπουλ άρχισε στις 22:00 (ώρα Ελλάδας), με τη Μαρία Κοζάκου και την Τζένη Μελιτά να καλησπερίζουν τους τηλεθεατές της ΕΡΤ1 και του ERTFLIX, καθώς και τους ακροατές του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΑ. Ως εδώ καλά. Ακολούθησαν σαρδάμ και μία τόσο αδιάφορη περιγραφή από τις δυο κυρίες, οι οποίες δεν είχαν καμία χημεία, δεν είχαν κανένα σημείο επαφής και λειτούργησαν παράλληλα.
Γιώργο Καπουτζίδη γύρνα πίσω…
«Γιώργο Καπουτζίδη, γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα», ήταν το κεντρικό σύνθημα στα κοινωνικά δίκτυα και στα σαλόνια. Δύο γυναικείες φωνές που διαδέχονταν η μία την άλλη αλλά δεν συναντήθηκαν ποτέ. Η Τζένη Μελιτά δεν δικαίωσε τις προσδοκίες, ουδείς κατάλαβε το κριτήριο της επιλογής της για κάτι που απαιτεί άλλα προσόντα από αυτά που διαθέτει και στο μεγαλύτερο διάστημα της βραδιάς απλά έδειχνε να διαβάζει τα γραπτά της. Ούτε χιούμορ, ούτε ευφυείς ατάκες, ούτε χημεία. Κρίμα. Η Μαρία Κοζάκου κέρδισε κάτι παραπάνω λόγω εμπειρίας και καλύτερης σχέσης με το θεσμό.
Η παραγωγή και οι εντυπωσιακές παρουσιάστριες
Σε επίπεδο παραγωγής η βραδιά πήρε άριστα. Τρεις εντυπωσιακές παρουσιάστριες, Alesha Dixon, Hannah Waddingham και Julia Sanina με άνεση και σκηνική παρουσία που γέμιζε τον χώρο και την οθόνη.
Τεχνικά άρτια, με αποτέλεσμα εντυπωσιακό και αρκούντως φαντασμαγορικό. Όλα λειτούργησαν άψογα, η τηλεοπτική κάλυψη και σκηνοθεσία ήταν η καταλληλότερη, τα πλάνα εντυπωσιακά και τελικά, ναι, οι Βρετανοί, ξέρουν να στήνουν καλά σόου με προδιαγραφές υπερπαραγωγής.
Συναισθηματική η έναρξη της βραδιάς μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού που ζει στο Λίβερπουλ και μαθαίνει πως ο διαγωνισμός της Γιουροβίζιον θα γίνει στην πόλη του. Με το ποδήλατό του θα διαδώσει τα χαρμόσυνα νέα στην πόλη, η οποία τιμώντας την νικήτρια Ουκρανία, που λόγω πολέμου δεν μπόρεσε να φιλοξενήσει τον θεσμό, μεταμόρφωσε πολλά σημεία της χρησιμοποιώντας τα χρώματα της πληγείσας από τις εχθροπραξίες χώρας
