Με αφορμή μια ιστορία που φωτίζει τις ανθρώπινες σιωπές, τις προκαταλήψεις και τις αλήθειες που συχνά αδυνατούμε να αντικρίσουμε, η ηθοποιός Ευγενία Παναγοπουλου μιλά στην δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για το περιοδικό “πατρινόραμα- hellenic”. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, προσεγγίζει την ηρωίδα της, αγγίζει τις πληγές της σύγχρονης κοινωνίας και υπερασπίζεται τις γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Μια συζήτηση για όσα μας ενώνουν, όσα μας πληγώνουν και όσα έχουμε ακόμη να μάθουμε για τον άνθρωπο.
Η αίθουσα αναμονής μετά το τροχαίο είναι ένα καταφύγιο από την αλήθεια ή ένα επώδυνο καθαρτήριο;
Ενα επώδυνο καθαρτήριο ξεκάθαρα. Φυσικά οι ήρωες μας δεν το γνωρίζουν αυτό και δεν θα το βιώσουν ίσως και με αυτό τον τρόπο. Σίγουρα αυτό θα το πουν οι θεατές για τους ήρωες μας. Πάντως το έργο μας και η παράσταση μας φιλοδοξούμε να είναι ένα καταφύγιο για κάθε θεατή που θα μας επιλεξει.
Υπήρξε στιγμή που οι δικές σας προσωπικές σιωπές συγκρούστηκαν με τις σιωπές της ηρωίδας σας;
Ναι! Ομως υπάρχουν και άπειρα σημεία που ταυτίστηκαν. Δυστυχώς η ηρωίδα μου ανήκει στην κατηγορία ανθρώπων που τα ξερει όλα. Και ως φυσικό επακόλουθο όσοι «ξέρουν» έχουν πάντα άποψη. Ομως όταν σωπαίνει πιστέψτε με είναι γιατί η πραγματικότητα την έχει συνθλίψει.
Ποιο είναι το πιο «αόρατο» και βαθύ στερεότυπο που κουβαλάει η ηρωίδα σας και την πληγώνει περισσότερο;
Ότι δεν έχει σύζυγο και μεγαλώνει μόνη της ένα παιδί. Η κοινωνία δυστυχώς δεν αντιμετωπίζει αυτές τις γυναίκες με σεβασμό αλλά με απαξίωση. Τραγικό. Σέβομαι πάντα πολύ την γυναίκα και πόσο μάλλον μια μάνα. Σέβομαι ακόμα περισσότερο όλες εκείνες εκεί έξω που παλεύουν μόνες τους. Που κουβαλάνε έναν σταυρό είτε γιατί έχασαν τους συντρόφους τους, είτε γιατί χώρισαν.
Σας φόβισε προσωπικά η ιδέα ότι τελικά μπορεί να μην γνωρίζουμε πραγματικά τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους;
Το έχω διαπιστώσει με μεγάλη μου απογοήτευση κάποιες φορές, όμως έχω βιώσει και το ξέρω πολύ καλά έναν ανθρωπο. Θυμάμαι που κάτι συζήταγα με φίλους για την καλύτερη μου φίλη. Θα μάθαινε κάτι και είχα προβλέψει πως θα αντιδράσει αν της το έλεγαν έτσι. Αντέδρασε όπως είχα προβλέψει και όταν της είπαν ότι με ρώτησαν για να βρουν τον τρόπο που θα της πουν αυτό που είχαν με πήρε τηλέφωνο και μου είπε αυτό λέξη. «Πως με ξέρεις;!» Αυτούς τους ανθρώπους θέλω στη ζωή μου και έναν τέτοιος άνθρωπος θέλω να είμαι κι εγώ στη δική τους ζωή.
Πώς διαχειρίζεστε υποκριτικά τη στιγμή που ο κοινός πόνος των ηρώων αντί να τους θεραπεύει, τους πνίγει;
Μου είναι δύσκολο να σας το περιγράψω. Αν δείτε την παράσταση μας θα μάθετε.
Αν η παράσταση είναι μια κραυγή αφύπνισης, για ποιο πράγμα εύχεστε να «ξυπνήσει» επιτέλους η κοινωνία μας;
Είναι πολλά. Εχει άπειρους λόγους να αλλάξει προς το καλύτερο ο άνθρωπος. Είχε κάθε λόγο να γίνει επιτέλους ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ας ξεκινήσουμε από την ευγένεια, απ’ το σεβασμό σε έναν άγνωστο, απ’ το να μιλάμε μαλακά και όχι μονίμως με επίθεση.
Τι συναίσθημα παίρνετε μαζί σας στο καμαρίνι για να ξορκίσετε το σκοτάδι αυτής της ιστορίας;
Δεν έχω να ξορκίσω τίποτα. Η ιστορία μου τελειώνει μόλις ακούσω το χειροκρότημα. Σπάνια θα κουβαλήσω κάτι μαζί μου μετά την παράσταση. Αν κουβαλήσω κάτι θα είναι μια αντίδραση απ το κοινό. Πάντα το έκανα αυτό, απ την σχολή. Η δουλειά μου δεν τελειώνει ποτέ- πάντα θα σκέφτομαι 24/7 πως να το κάνω καλύτερα αλλά ποτέ κάτι άλλο.
Πώς ξεκλειδώνει η ενέργεια αυτού του έργου μέσα στον ιδιαίτερο χώρο του Θεάτρου Επίκεντρο +;
Δεν ξέρω. Πρώτη φορά θα παίξω σε αυτό το υπέροχο θέατρο και έχω ήδη αρκετή αγωνία. Μακάρι η Πάτρα να μας αγκαλιάσει και να αγαπήσει την δουλειά μας όπως εμείς.
Πίσω από τις λέξεις της Ευγενίας Παναγοπούλου αναδύεται η ανάγκη για περισσότερη ανθρωπιά, ευγένεια και σεβασμό. Γιατί το θέατρο δεν προσφέρει μόνο συγκίνηση, αλλά γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας και αφορμή να κοιτάξουμε βαθύτερα τον εαυτό μας. Και ίσως, όταν πέσει η αυλαία, αυτό που αξίζει να κρατήσουμε δεν είναι μόνο η ιστορία των ηρώων, αλλά η δική μας ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που συναντάμε καθημερινά.
