Το GP Αυστραλίας όδευε προς το τέλος του έχοντας προσφέρει αρκετά καλό θέαμα στους 54 από τους 58 γύρους του. Ώσπου η F1 αποφάσισε να το μετατρέψει σε φαρσοκωμωδία.
Αφορμή στάθηκε η επαφή που είχε ο Kevin Magnussen με τον τοίχο στην έξοδο της στροφής 2. Λόγω της πρόσκρουσης, η πίσω δεξιά ανάρτηση της Haas κατέρρευσε με τον τροχό να αποκολλάται.
Ο Magnussen πάρκαρε σωστά την VF23 κοντά σε πόστο κριτών από όπου το μονοθέσιο θα μπορούσε να απομακρυνθεί τάχιστα χωρίς την είσοδο γερανού. Επιπλέον ο τροχός που είχε φύγει από την Haas παρέμενε μεν στην πίστα, ωστόσο δεν ήταν τόσα τα θραύσματα ώστε οι κριτές να μην μπορέσουν να καθαρίσουν την άσφαλτο υπό καθεστώς αυτοκινήτου ασφαλείας.
Παρά ταύτα η διεύθυνση αγώνα αποφάσισε να βγάλει την κόκκινη σημαία. Έτσι, οι τελευταίοι 2 γύροι -καθαρού αγώνα- που απέμεναν μετατράπηκαν σε έναν αγώνα sprint από τον οποίον και θα αναδεικνυόταν ο τελικός νικητής. Τουλάχιστον αυτή ήταν η προσδοκία των ιθυνόντων του σπορ. Ευτυχώς, όμως, η πραγματικότητα όχι μόνο τους διέψευσε αλλά τους εξέθεσε.
Η αλλαγή φιλοσοφίας
Και εξηγούμε αμέσως το γιατί. Η F1 τα τελευταία χρόνια βαδίζει σε ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι. Όλο και συχνότερα γινόμαστε μάρτυρες αποφάσεων οι οποίες μπορεί να έχουν ως γνώμονα τον εμπλουτισμό του θεάματος που προσφέρεται, ωστόσο πολλές φορές νοθεύουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό την αξιοπιστία του θεσμού.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται βασιζόμενες στο μότο -λογικά εμπνεύσεως Liberty- «let them race». Δηλαδή αφήστε τους να αγωνιστούν για όσο περισσότερο χρόνο γίνεται. Για τον λόγο αυτό βλέπουμε μία πολύ μεγάλη ευκολία στις κόκκινες σημαίες και τα αυτοκίνητα ασφαλείας (SC) από το race control τα τελευταία τρία χρόνια.
Δεν είναι μόνο η ευκαιρία που προσφέρουν αυτά για τηλεοπτικές διαφημίσεις. Το κυριότερο είναι ότι μηδενίζουν τις διαφορές ανάμεσα στα μονοθέσια. Έτσι, δίνουν -τεχνητά- νέο ενδιαφέρον στον αγώνα. Αντιθέτως, το εικονικό αυτοκίνητο ασφαλείας (VSC) με το οποίο «παγώνουν» οι διαφορές στην πίστα -και το οποίο μάλλον αρκούσε στην σημερινή περίπτωση του Magnussen- χρησιμοποιείται όλο και λιγότερο.
Η νέα αυτή προσέγγιση απέχει παρασάγγας από εκείνην που είχαμε συνηθίσει κατά τις προηγούμενες δεκαετίες του σπορ. Τότε, ήταν εξαιρετικά σπάνια μία κόκκινη σημαία κατά τη διάρκεια του αγώνα εκτός κι αν είχε συμβεί κάτι πολύ σοβαρό. Το SC από την άλλη χρησιμοποιούταν κι εκείνο με φειδώ.
Βλέπετε το μότο του Bernie Ecclestone εκείνη την εποχή ήταν διαφορετικό. «Whoever wins it deserves it» διαλαλούσε ο τότε άρχων του σπορ. Ήτοι εμείς ως διοργανωτές ανακατευόμαστε όσο γίνεται λιγότερο με τα αγωνιστικά θέματα του GP. Προέχει η αξιοπιστία του θεσμού και η αίσθηση στο κοινό ότι πάντα κερδίζει ο καλύτερος.
Θέαμα ποιότητας ή φθηνός εντυπωσιασμός;
Σίγουρα κάθε οργανισμός πρέπει να προσαρμόζεται συνεχώς στα νέα δεδομένα που προκύπτουν παγκοσμίως. Και η αλήθεια είναι ότι η F1 στα τελευταία χρόνια της εποχής Ecclestone είχε αρχίσει να μένει πίσω από τις εξελίξεις. Προτάσσοντας την ποιότητα του θεάματος που προσέφερε, έβλεπε την απήχησή της στο κοινό να μεγαλώνει με μικρότερο ρυθμό σε σύγκριση με τις κορυφαίες αθλητικές διοργανώσεις παγκοσμίως.
Η εξαγορά της F1 από την Liberty media ήρθε σε μία εποχή κατά την οποία το σπορ έβγαινε από την μία περίοδο άνευ προηγουμένου κυριαρχίας μία ομάδας έναντι των υπολοίπων. Και ήταν λογικό η νέα ιδιοκτησία να δοκιμάσει νέες μεθόδους για να κάνει πιο κερδοφόρο το προϊόν της.
Από την αρχή της περιόδου Liberty το σπορ εκσυγχρονίστηκε σε πολλούς τομείς. Κατάφερε να επιβιώσει από την καταστροφική οικονομικά περίοδο της πανδημίας. Αποδέχτηκε την -ορθή- θέσπιση του ορίου μπάτζετ. Και είχε την τύχη να δει την συγκλονιστικότερη -ίσως- σεζόν όλων των εποχών να εκτυλίσσεται το 2021.
Με τους νέους κανονισμούς υπήρχε η ελπίδα ότι ακόμη περισσότερες ομάδες θα έμπαιναν στο παιχνίδι του τίτλου. Όμως, η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική. Η Red Bull ξεκίνησε καλύτερα από όλους και φαίνεται ότι για μία ακόμη σεζόν δύσκολα θα προβληματιστεί για τους τίτλους οδηγών και κατασκευαστών.
Οπότε πώς θα έπρεπε να διαχειριστούν οι ιθύνοντες του σπορ αυτήν την κατάσταση; Να αφήσουν τους οδηγούς και τα μονοθέσια να προσφέρουν το θέαμα που μπορούν στην πίστα ή να παρεμβαίνουν κάθε λίγο και λιγάκι προσπαθώντας να «ανακατέψουν την τράπουλα»; Εν ολίγοις, επιλέγουν το αυθεντικό θέαμα ή τον φθηνό εντυπωσιασμό;
Η παρεξηγημένη σπανιότητα
Με την πρώτη επιλογή κινδυνεύουν να χάσουν το ενδιαφέρον ενός τμήματος του κοινού που παρακολουθεί επειδή «έχει πλάκα, είναι της μόδας, έχει στούκες και αγωνία». Η δεύτερη επιλογή, όμως, κρύβει έναν πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο. Να απομακρύνει από το σπορ τον πυρήνα του παραδοσιακού κοινού του· τους ανθρώπους που το παρακολουθούν επειδή απλώς αντιλαμβάνονται τους αγώνες αυτοκινήτου ως ένα έτσι κι αλλιώς εκπληκτικό θέαμα.
Εάν υπάρχει και ανταγωνισμός μεταξύ δύο ή και περισσότερων ομάδων για τη νίκη ακόμη καλύτερα. Όχι, όμως, εις βάρος της ακεραιότητας του θεσμού. Εξάλλου η «συλλεκτική» αξία σεζόν σαν του 2021 ή αγώνων όπως το Spa του 1998 καθορίζεται και από την ιστορική τους σπανιότητα.
Δεν είναι φυσιολογικό να ευελπιστεί κανείς ότι αυτά τα παραδείγματα συγκροτούν και τον κανόνα. Μήπως άλλωστε όλα τα παιχνίδια ποδοσφαίρου, μπάσκετ ή άλλων σπορ είναι το ίδιο θεαματικά; Αρκετοί τελικοί champions league ή μουντιάλ έχουν βγει «σούπες». Αφαιρεί κάτι αυτό από την λάμψη των παραπάνω διοργανώσεων;
Ο κόσμος ενδιαφέρεται για κάποιο σπορ και το παρακολουθεί επειδή πρωτίστως του αρέσει ως θέαμα. Έπειτα επιλέγει -συνήθως- κάποια ομάδα και επενδύει και συναισθηματικά σε αυτό. Δεν πρόκειται να σταματήσει να παρακολουθεί επειδή κάποιο παιχνίδι ήταν βαρετό ή σε ένα GP ο Verstappen κέρδισε άνετα. Θα αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον του, όμως, όταν αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπει είναι φτιαχτό και όχι αυθεντικό.
Το φιάσκο της Μελβούρνης
Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, σχεδόν τα πάντα έγιναν λάθος σήμερα στο Albert Park. Καταρχάς ακόμη και η πρώτη κόκκινη σημαία για το ατύχημα του Albon ήταν αρκετά τραβηγμένη. Ο αγώνας θα μπορούσε να συνεχιστεί κανονικά υπό SC για μερικούς γύρους μέχρι να καθαριστεί η πίστα.
Για την περίπτωση του Magnussen αναφερθήκαμε παραπάνω. Δεν νομίζουμε ότι σήκωνε κάτι παραπάνω από ένα αυτοκίνητο ασφαλείας. Το race control, όμως, ανεξήγητα καθυστέρησε να λάβει απόφαση άμεσα. Έτσι, σε περίπτωση SC ο αγώνας θα τερματιζόταν μάλλον υπό αυτό.
Προφανώς, θέλοντας να αποφύγουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο κατέφυγαν στη λύση της κόκκινης σημαίας. Verstappen εναντίον Hamilton και Alonso για δύο γύρους με έπαθλο τη νίκη, τι καλύτερο από αυτό; Όμως, ο Sainz είχε διαφορετική άποψη εμβολίζοντας τον συμπατριώτη του στην εκκίνηση.
Το μπάχαλο της πρώτης στροφής είχε σαν αποτέλεσμα την σύγκρουση και των δύο Alpine ενώ η μεγάλη μάχη για την πρώτη θέση που ανέμεναν οι άνθρωποι της F1 δεν ήρθε ποτέ. Ο Verstappen κέρδισε έτσι κι αλλιώς -μαντέψτε- υπό καθεστώς αυτοκινήτου ασφαλείας. Μετά τον αγώνα οι οδηγοί της Alpine παρουσιάστηκαν στους αγωνοδίκες με την μεταξύ τους σύγκρουση να χαρακτηρίζεται τελικά ως αγωνιστικό συμβάν.
Η Haas κατέθεσε ένσταση επειδή η τρίτη επανεκκίνηση δόθηκε με την σειρά που είχαν τα μονοθέσια πριν την δεύτερη και αυτό στοίχησε στον Hulkenberg την τέταρτη θέση. Δύσκολα θα γίνει αποδεκτή καθώς η τρίτη κόκκινη σημαία είχε βγει πριν ο πρωτοπόρος Verstappen ολοκληρώσει τον πρώτο τομέα της πίστας.
Και τέλος οι διοργανωτές του αγώνα παρουσιάστηκαν και εκείνοι στους αγωνοδίκες επειδή οι θεατές εισέβαλαν στην πίστα. Η τέλεια σύγχυση σε έναν αγώνα ο οποίος παρά το ότι προσέφερε αρκετό θέαμα αρχικά κατέληξε σε φαρσοκωμωδία. Ας ελπίσουμε να μην επαναληφθεί.
