Με αφορμή τις δύο παραστάσεις του εμβληματικού έργου «Ο Υπηρέτης δύο Αφεντάδων» του Κάρλο Γκολντόνι, που θα παρουσιαστεί στην Πάτρα Τρίτη 25 & Τετάρτη 26 Αυγούστου στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, η καταξιωμένη ηθοποιός Φαίη Ξυλά μιλά στην Ευτυχία Λαμπροπούλου για το περιοδικό «Πατρινόραμα-Hellenic». Σε μια ειλικρινή και ουσιαστική συζήτηση, αναφέρεται στη δύναμη της κωμωδίας, στη διαχρονικότητα του Γκολντόνι, στη μαγεία της θεατρικής περιοδείας και στις «μάσκες» που καλείται να αποβάλει ο σύγχρονος άνθρωπος, αποδεικνύοντας πως το θέατρο εξακολουθεί να αποτελεί έναν χώρο συνάντησης, αλήθειας και βαθιάς συγκίνησης.
Η κωμωδία μοιάζει να προσφέρει γέλιο, αλλά συχνά κρύβει βαθιές ανθρώπινες αλήθειες. Ποια ήταν η πιο δυνατή αλήθεια που ανακαλύψατε μέσα από τον δικό σας ρόλο στον «Υπηρέτη δύο Αφεντάδων»;
Η ηρωίδα μου είναι μια γυναίκα που αναγκάζεται να υποδυθεί τον άντρα, ώστε να μπορέσει να ταξιδέψει εκείνη την εποχή μόνη της για να διεκδικήσει τα χρήματα που χρωστάνε στην οικογένειά της και για να βρει και να βοηθήσει τον αγαπημένο της.
Είναι μια πολύ δυναμική γυναίκα τολμηρή και διεκδικητική που μόνη προσπαθεί να ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες για τον έρωτά της και αυτό την κανει πολύ ενδιαφέρουσα.
Μέσα απο το έργο του Γκολντόνι η μεγαλύτερη αλήθεια που ένιωσα είναι πως όλοι οι άνθρωποι, όσο διαφορετικοί κι αν φαίνονται, κινούνται από τις ίδιες ανάγκες.
Να επιβιώσουν να αγαπηθούν να ανήκουν κάπου. Η κωμωδία του Γκολντόνι θίγει ουσιαστικά ζητήματα και μας επιτρέπει να γελάσουμε με τις αδυναμίες μας χωρίς να κρίνει. Αυτό είναι το μεγάλο της δώρο.
Η παράσταση επιστρέφει μετά τη μεγάλη περσινή επιτυχία. Όταν ξαναφοράτε το ίδιο κοστούμι και ανεβαίνετε ξανά στη σκηνή, αισθάνεστε ότι επιστρέφετε σε έναν γνώριμο άνθρωπο ή ότι τον ανακαλύπτετε από την αρχή;
Μπορει η βάση να είναι η ίδια, αλλά ένας ρολος εξελίσσεται, όπως και και κάθε ανθρώπινος χαρακτήρας. Αλλάζω εγώ, αλλάζουν οι συμπρωταγωνιστές, αλλάζουν οι θεατές και μαζί και η παράσταση είναι διαφορετική. Κάθε βράδυ ανακαλύπτεις καινούργιες αποχρώσεις. Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. Είναι ζωντανό και δεν επαναλαμβάνεται ποτέ.
Ζούμε σε μια εποχή όπου το άγχος και η καθημερινότητα βαραίνουν τους ανθρώπους. Πιστεύετε ότι το θέατρο και ειδικά μια τόσο ζωντανή κωμωδία μπορεί να λειτουργήσει σαν μια μικρή «ανάσα» για το κοινό; Υπήρξε στιγμή που το νιώσατε έντονα κοιτώντας τους θεατές;
Πιστεύω ότι το θέατρο εξακολουθεί να έχει σημαντικό λόγο ύπαρξης γιατί είτε μέσα από την κωμωδία είτε μέσα από το δράμα αποσκοπεί στο να συγκινήσει τον θεατή.
Αν μια παράσταση το καταφέρνει αυτό, τότε ναι, είναι μεγάλη «ανάσα»!
Ο Γκολντόνι μιλά για την επιβίωση, την αγάπη, τις κοινωνικές ανισότητες και τις μάσκες που φοράμε. Πόσο επίκαιρα είναι όλα αυτά σήμερα και ποια “μάσκα” θεωρείτε ότι δυσκολεύεται περισσότερο να βγάλει ο σύγχρονος άνθρωπος;
Ο Γκολντόνι θίγει διαχρονικά ζητήματα και για αυτό αφορά τόσο στο σήμερα. Νομίζω στον σύγχρονο κόσμο η πιο επικίνδυνη μάσκα είναι αυτή της τελειότητας. Οι περισσότεροι θέλουν να νιώθουν και να φαίνονται διαρκώς δυνατοί, άτρωτοι και επιτυχημένοι. Πιστεύω όμως, πως όταν αγκαλιάζουμε τις ήττες τις ρωγμές και τις αδυναμίες μας, γινόμαστε πιο ελεύθεροι και ανθρώπινοι.
Έχετε διανύσει μια πορεία γεμάτη σημαντικές συνεργασίες και ρόλους. Υπάρχει ακόμη κάτι που σας συγκινεί λίγο πριν ακουστεί το τρίτο κουδούνι ή η εμπειρία δεν αφήνει χώρο για άγχος και συγκίνηση;
Για μένα το τρίτο κουδούνι είναι η στιγμή που αφήνεις πίσω την όποια καθημερινότητα και ξεκινάς ένα ταξίδι σε έναν διαφορετικό κόσμο. Αυτό δεν μπορεί να μην εμπεριέχει συγκίνηση. Το τρίτο κουδούνι μου θύμιζε πάντα τον λόγο που διάλεξα την τέχνη του θέατρου.
Η περιοδεία σημαίνει συνεχείς μετακινήσεις, διαφορετικά θέατρα και ένα νέο κοινό κάθε βράδυ. Τι είναι αυτό που σας γεμίζει περισσότερο σε αυτή τη διαδρομή και ποια μικρή στιγμή κρατάτε πάντα στην καρδιά σας από κάθε ταξίδι;
Αν υπάρχει προηγούμενη ζωή σίγουρα θα ήμουν ηθοποιός σε περιοδεύων θίασο (μπουλούκι). Μου αρέσει πολύ να παίζω κάθε βράδυ σε άλλη συνθήκη. Άλλο θέατρο, άλλη πόλη, άλλο κοινό. Καθένα έχει τελείως ξεχωριστή και διαφορετική ενέργεια και το βρίσκω πολυ γοητευτικό. Οπότε, δεν κρατάω μόνο μια στιγμή στο μυαλό αλλά πολλές διαφορετικές από κάθε ταξίδι.
Αν μετά το τέλος της παράστασης μπορούσατε να αφήσετε στους θεατές μόνο ένα συναίσθημα ή μία σκέψη φεύγοντας από το θέατρο, ποιο θα θέλατε να είναι και γιατί πιστεύετε ότι το έχουμε περισσότερο ανάγκη σήμερα;
Θα ήθελα να φύγουν με την αίσθηση ότι υπάρχουν άνθρωποι που μοιράζονται μια ιστορία, γελάνε μαζί, συγκινούνται μαζί, νιώθουν μια κοινή αλήθεια. Επομένως, υπάρχει ελπίδα για περισσότερη κατανόηση του ενός προς τον άλλον.
Με λόγο απλό, ουσιαστικό και γεμάτο ευαισθησία, η Φαίη Ξυλά υπενθυμίζει πως το θέατρο δεν είναι μόνο ψυχαγωγία, αλλά μια ζωντανή εμπειρία που ενώνει ανθρώπους μέσα από το γέλιο, τη συγκίνηση και την αναγνώριση των κοινών μας αδυναμιών. Ο «Υπηρέτης δύο Αφεντάδων» επιστρέφει όχι μόνο ως μια απολαυστική κωμωδία, αλλά και ως μια διαχρονική υπενθύμιση ότι η αγάπη, η ανάγκη για επιβίωση, η αλήθεια και η αποδοχή της ανθρώπινης ατέλειας παραμένουν πιο επίκαιρες από ποτέ. Και ίσως, όπως λέει και η ίδια, αυτή η κοινή εμπειρία να είναι η μεγαλύτερη ελπίδα για περισσότερη κατανόηση και ανθρωπιά.
