Μια εύκολη διαπίστωση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είναι ότι τα μόνα εναπομείναντα κόμματα των οποίων η πολιτική πηγάζει από ιδεολογικές αρχές, και έχουν συγκεκριμένη οργανωτική δομή μέσα από την οποία αναδεικνύεται η ηγεσία τους (ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει ο καθένας για την εσωτερική τους δημοκρατία), είναι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ (αστικής, καπιταλιστικής ιδεολογίας) και το ΚΚΕ (Κομμουνιστικής ιδεολογίας). Τα υπόλοιπα κόμματα είναι αρχηγικά, δημιουργημένα από τον αρχηγό, που η πολιτική τους πρακτική δεν πηγάζει από κάποιες ιδεολογικές αφετηρίες αλλά από τις εκάστοτε καιροσκοπικές επιδιώξεις του αρχηγού του κόμματος. Που μπορεί να εκφράζεται άλλοτε με δεξιά, άλλοτε με αριστερή φρασεολογία ανάλογα με το που κρίνει ότι μπορεί να αλιεύσει ψήφους. Ο οποίος αρχηγός δεν έχει προκύψει από κάποιες εσωτερικές οργανωτικές διεργασίες, αλλά είναι ο a priori αρχηγός λόγω του ότι ο ίδιος δημιούργησε το κόμμα μετά από επαφές και συνεννοήσεις με άλλες πολιτικές προσωπικότητες λίγο ως πολύ παρομοίων καιροσκοπικών αναζητήσεων. Δεν απέχει πολύ από το χαρακτηρισμό «αρχηγός – ιδιοκτήτης» του κόμματος. Η «Ελληνική Λύση» ιδιοκτησίας Βεροπούλου, η «Πλεύση Ελευθερίας» ιδιοκτησίας Κωνσταντοπούλου, «ΜΕΡΑ 25» ιδιοκτησίας Βαρουφάκη, «ΕΛ.Α.Σ» ιδιοκτησίας Τσίπρα, και αναμένεται και κόμμα ιδιοκτησίας Σαμαρά.
Φυσικά οι μεγαλόστομες δηλώσεις όπως «κόμμα συνδεμένο με την κοινωνία» η «κόμμα που φέρνει την κοινωνία στην πολιτική σκηνή» είναι ευθέως αυτοαναιρούμενες από τον τρόπο και μόνο που ιδρύονται αυτά τα κόμματα. Θα περίμενε κανείς να δει μια διαδικασία συνελεύσεων κοινωνικών ομάδων (τοπικών, επαγγελματικών κλπ) μέσα από τις οποίες θα διατυπωθούν απόψεις και θα προκύψουν πολιτικές προτάσεις. Τι άλλο να σημαίνει η βαρύγδουπη φράση «σύνδεση με την κοινωνία». Αντ΄ αυτού έχουμε μια διαδικασία συνεννοήσεων του a priori αρχηγού, με πολιτικές προσωπικότητες, σε συνδυασμό με την ανυπαρξία οποιασδήποτε οργανωτικής δομής συμμετοχής του λαού τόσο στις πολιτικές επιλογές όσο και στον έλεγχο των κινήσεων της ηγεσίας. Ο καιροσκοπισμός και ο τυχοδιωκτισμός απαιτούν ελευθερία κινήσεων και επιλογών και απεχθάνονται τις δεσμεύσεις και τα «βαρίδια» που προκύπτουν από τέτοιου είδους δεσμεύσεις.
Η συντηρούμενη και συνεχώς διευρυνόμενη αυτή κοινοβουλευτική πραγματικότητα επομένως παύει να είναι κάποιο συγκυριακό γεγονός. Πρέπει πλέον να εκληφθεί ως φαινόμενο και επομένως να αναζητηθούν κάποια βαθύτερα αίτια με τα οποία συνδέεται.
Εδώ και αρκετά χρόνια ο καπιταλισμός έχει περάσει από τις εποχές της αναμφισβήτητης επικυριαρχίας του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού στα πλαίσια του οποίου ο παγκόσμιος ανταγωνισμός γινόταν για την δημιουργία και κατάκτηση νέων αγορών. Η εμφάνιση ενός νέου παράγοντα (κυρίως της Κίνας και γύρω από αυτήν των BRICKS) που αμφισβητεί ευθέως και με αποτελεσματικότητα την Αμερικανική επικυριαρχία, έχει οξύνει υπέρμετρα τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, και τον έχει μετατρέψει σε ανταγωνισμό επιβίωσης. Πλέον οι επί μέρους μικρότερες η μεγαλύτερες κεφαλαιοκρατικές δομές αγωνίζονται να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον που ο ανταγωνισμός των δύο μεγάλων Ιμπεριαλιστικών κέντρων δεν αφήνει χώρο για επί μέρους στρατηγικές και τακτικές. Οι εξελίξεις σ αυτόν τον Παγκόσμιο πόλεμο τρέχουν με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα και οι επιπτώσεις στα κράτη είναι πολύ πιο άμεσες και καθημερινές. Στην χώρα μας οι επιπτώσεις είναι καθημερινές και ο Ελληνικός λαός βλέπει τις δηλώσεις του Τράμπ να μετασχηματίζονται σε πληθωρισμό και ακρίβεια την αμέσως επόμενη μέρα. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες ο κοινωνικός ιστός διαρρηγνύεται.
Μια οικονομική και κοινωνική ολιγαρχία αποκομίζει τεράστια κέρδη από την κρίση, ενώ ο υπόλοιπος λαός (εργατική τάξη, μεσαία στρώματα, μικροί παραγωγοί, επαγγελματίες, ακόμα και βιοτεχνίες) υφίστανται καθημερινά οικονομικά πλήγματα. Το πιο σημαντικό πολιτικό χαρακτηριστικό της σημερινής πραγματικότητας είναι ότι εξαφανίζονται όλες οι δυνατότητες εναλλακτικών πολιτικών λύσεων. Η κοινωνία σταδιακά οδηγείται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Από την μία η ολιγαρχία και από την άλλη όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα του λαού, χωρίς κάποιο κοινωνικό στρώμα να μπορεί να σταθεί ανάμεσα με μια δική του αυτοτελή στρατηγική οικονομικής επιβίωσης.
Από την άποψη αυτή η ύπαρξη δύο ιδεολογικοπολιτικών κέντρων στο Ελληνικό κοινοβούλιο, (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με αστική καπιταλιστική ιδεολογία, και ΚΚΕ με κομμουνιστική ιδεολογία), έρχεται σε διαλεκτική σύνδεση με την ταξικά διαμορφούμενη κοινωνική πραγματικότητα.
Η απουσία κάποιου ενδιάμεσου κοινωνικού στρώματος που να μπορεί να διεκδικήσει τα συμφέροντα του με πολιτική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία από την Κεφαλαιοκρατία, ευθύνεται και για το γεγονός ότι τα ιδεολογικοπολιτικά σχήματα «Σοσιαλδημοκρατία», «Αριστερά», «κεντροαριστερά» κλπ είναι πλέον κενά περιεχομένου και έχουν μείνει μόνο οι δημοσιογράφοι των ΜΜΕ να τα παπαγαλίζουν καθημερινά μπας και ξεγελάσουν το λαό ότι υπάρχουν εναλλακτικές πολιτικές. Σε άλλες παλαιότερες συνθήκες η Σοσιαλδημοκρατία θα παρήγαγε πολιτικές κοινωνικού κράτους παροχών στην Υγεία, την Παιδεία, την Ασφάλιση κλπ. Η Αριστερά θα είχε ένα πολιτικό πλαίσιο βαθέματος της δημοκρατίας και φιλολαϊκής πολιτικής υπεράσπισης των εργαζομένων από το κεφάλαιο. Τώρα οι πολιτικές αυτές αντιμετωπίζονται ως ουτοπίες, ως λαϊκισμοί και οι έννοιες αυτές παπαγαλίζονται κενές περιεχομένου.
Από την άλλη η κατάσταση αυτή θα οδηγούσε νομοτελειακά την πολιτική σκηνή του Κοινοβουλευτικού συστήματος σε μια καθαρή ταξική πολιτική σύγκρουση, πράγμα που θα αμφισβητούσε την ίδια την ύπαρξη του κοινοβουλίου αφού ο αυτοσκοπός του είναι ακριβώς η αποφυγή μιας καθαρά ταξικής σύγκρουσης. Η ύπαρξη επομένως κομμάτων ανάμεσα στους δυο ιδεολογικοπολιτικούς κομματικούς πόλους είναι απολύτως αναγκαία για το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα. Την ανάγκη αυτή έρχονται να καλύψουν οι πολιτικές προσωπικότητες που δημιουργούν ιδιόκτητα αρχηγικά κόμματα. Από την μία διαβλέπουν την ευκαιρία που τους προσφέρει το κενό και η ανάγκη ύπαρξης ενδιάμεσου κόμματος, από την άλλη αδυνατούν να διατυπώσουν πλαίσιο ιδεολογικοπολιτικών αρχών γιατί δεν υπάρχει δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Είναι υποχρεωμένοι να κινούνται καιροσκοπικά με επί μέρους γκρίνιες για οικονομικοπολιτικά σκάνδαλα που αναπόφευκτα θα δημιουργεί η ληστρική μανία του κεφαλαίου.
Η αστική κοινοβουλευτική σκηνή θα προτιμούσε οι ηγέτες των κομμάτων αυτών να μην είναι πρόσωπα φθαρμένα από εφαρμογές μνημονίων και άλλων αντιλαϊκών πολιτικών. Όμως κάτι τέτοιο αν και επιδιώχθηκε δεν έγινε κατορθωτό και το γεγονός αυτό πρέπει επίσης να έχει τις αιτίες του. Έτσι καταλήγει σε προσωπικότητες φθαρμένες που προσπαθεί ματαίως να τις «καθαρίσει» μέσω της έντεχνης προπαγάνδας των ΜΜΕ, και να τους προσομοιάσει με πολιτικές προσωπικότητες και κόμματα που υπερψήφισε ο λαός στο παρελθόν πιστεύοντας στο όραμα τους. Πλην όμως «ποταμώ γαρ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ» (Ηράκλειτος).
