Η Γαλάτεια Ι. Βέρρα, ποιήτρια, μουσικολόγος και εκπαιδευτικός, μιλά στο περιοδικό «πατρινόραμα- hellenic» και στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου, σε μια συζήτηση που ξεδιπλώνει την ποίηση ως εσωτερική διαδρομή και ως πράξη μνήμης. Με λόγο ευαίσθητο και στοχαστικό, ανασύρει εικόνες από την Πάτρα του 1976, τις μουσικές της σπουδές και τη σχέση της με τη γλώσσα, φωτίζοντας τον τρόπο που οι λέξεις γίνονται εμπειρία και συναίσθημα. Η συνέντευξη αποκαλύπτει έναν κόσμο όπου η ποίηση συνυπάρχει με τη μουσική και την παιδαγωγική πράξη, ενώ η δημιουργία παραμένει μια αθόρυβη αλλά επίμονη αναζήτηση του κάλλους και της αλήθειας.
Μεγαλώνοντας στην Πάτρα του 1976 ποιες μνήμες νιώθετε πως χαράχτηκαν πιο βαθιά μέσα σας και εξακολουθούν να τροφοδοτούν την ποίησή σας;
Μία ισχυρή μνήμη που ανακαλώ είναι η πρόδηλη στοργή της μητέρας μου, στην οποία απηύθυνα πλήθος γλωσσικών ερωτήσεων.Με εντυπωσίαζαν ποικίλα εκφραστικά σχήματα καθώς και η δυναμική των νοημάτων που λειτουργούσαν ζωτικά εντός μου.Σταδιακά ερωτευομουν την ελληνική γλώσσα.
Πώς η διαδρομή σας στις μουσικές σπουδές και η καθημερινή σας επαφή με τα παιδιά στην Κεφαλονιά διαμορφώνουν τον εσωτερικό σας κόσμο και τη δημιουργική σας φωνή;
Οι σπουδές μου στο τμήμα μουσικών σπουδών στο Α.Π.Θ. μου άνοιξαν ορίζοντες υψηλής διανόησης και νοερης ενατένισης.Οδήγησαν τα βήματα μου σε ιερά μονοπάτια λέξεων και ήχων.Άλλωστε, οι τέχνες αποτελούν πληθωρικό αποτύπωμα βιωμάτων και μας εισάγουν σε μία αισθητική ενός ακόρεστου κορεσμού.Η δε καθημερινή μου επαφή με τα υπέροχα παιδιά στην Κεφαλονιά μεγιστοποιεί την φωνή μου και απλώνει κεντήματα αρχοντικά στον καμβά των προσδοκιών.
Σε μια εποχή όπου οι λέξεις συχνά χάνουν το βάρος τους τι σημαίνει για εσάς να επιμένετε στην ποίηση ως τρόπο έκφρασης και αντίστασης;
Πράγματι, σε μία εποχή πτωχειας και εκποίησης της ποίησης ας κάνουμε μια αντίσταση ποιότητας.Ας αναζητήσουμε το κάλλος.Ας δροσιστούμε σε πηγές καθαριες.Ας επιλέξουμε το φώς αληθούς κατάθεσης και αποτύπωσης.
Το νέο σας βιβλίο Ψίθυροι βαθιάς αλληγορίας μοιάζει να ακροβατεί ανάμεσα σε δύο γλώσσες και δύο κόσμους ποια ανάγκη σας οδήγησε σε αυτή τη δίγλωσση εξομολόγηση;
Το νέο μου βιβλίο με τίτλο: ” Ψίθυροι βαθιάς αλληγορίας” απευθύνεται σε δύο κόσμους.Τον εσώτερο και τον παγκόσμιο.Η Ελληνική γλώσσα δεσπόζει και η Αγγλική γλώσσα υπηρετεί σε μεγαλύτερη ακτίνα και εύρος ικανό την αίγλη της χώρας μας.
Πόσο επηρεάζει η γνώση διαφορετικών γλωσσών την ευαισθησία σας απέναντι στις λέξεις και τη μουσικότητα των στίχων σας;
Ο πολιτισμός των γλωσσών προσθέτει. Δεν αφαιρεί. Άλλωστε, η Ιταλική γλώσσα και κυρίως η Ισπανική έχουν μοναδική ηχητική συγγένεια, συνάφεια και εκφορά με την δική μας γλωσσική ταυτότητα.
Ως μέλος σημαντικών λογοτεχνικών ενώσεων νιώθετε πως ανήκετε σε μια κοινότητα που σας στηρίζει ή η ποίηση παραμένει μια βαθιά μοναχική διαδρομή;
Οι λογοτεχνικές ενώσεις στις οποίες ανήκω μου δίδουν την σπάνια τιμή της ευγενούς επιστασίας και καθοριστικής κηδεμονίας.Παράλληλα, δεν μπορώ να μην επισημάνω την ιδιότυπη σιωπή μιας δημιουργικής γέννας.
Αν μπορούσατε να ψιθυρίσετε κάτι στον αναγνώστη πριν ανοίξει το βιβλίο σας τι θα θέλατε να του εμπιστευτείτε για να τον προετοιμάσετε για αυτό το ταξίδι;
Εκλεκτε μου αναγνώστη, κάνε αυτό το ταξίδι με την καρδιά και όχι με τον νου. Νιώσε, χαμογέλασε, άφησε το σεπτό σου δάκρυ.Τίποτα πιο πολύτιμο από την φωνή της ψυχής πάνω στις διαδρομές των λέξεων.
Η Γαλάτεια Ι. Βέρρα, μέσα από τον λόγο της, υπενθυμίζει πως η ποίηση δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά τρόπος εσωτερικής ανάσας και επιστροφής στην ουσία των πραγμάτων. Η μνήμη, η μουσική και η γλώσσα συνυφαίνονται σε ένα ενιαίο ποιητικό σύμπαν. Η συνέντευξη αυτή δεν κλείνει, αλλά αφήνει ένα άνοιγμα προς τον αναγνώστη που καλείται να ακούσει τον ψίθυρο των λέξεων και να αναγνωρίσει, μέσα του, τη δική του αθέατη ποίηση.
