Με λόγο στοχαστικό, βαθιά ανθρώπινο και αφοπλιστικά ειλικρινή, ο Κώστας Τουρνάς ανοίγει την ψυχή του και μιλά στο περιοδικό Πατρινόραμα – Hellenic και στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου, ενόψει της μεγάλης συναυλίας που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2026, στις 19.00, στο γήπεδο του Απόλλωνα στην Πάτρα.
Λίγο πριν συναντηθεί επί σκηνής με τον Διονύση Τσακνή και το κοινό της πόλης, ο σπουδαίος δημιουργός μιλά για το ροκ ως εσωτερική στάση ζωής, για τα τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο, για τη βαθιά ανάγκη της έκφρασης και για εκείνες τις βραδιές μουσικής που λειτουργούν σαν ανάπαυση ψυχής. Μια συνέντευξη – κατάθεση, όπου η μουσική γίνεται διάλογος και η σκηνή τόπος ουσιαστικής συνάντησης.
Πώς αντιλαμβάνεστε εσείς την έννοια του ροκ και με ποιον τρόπο αυτή η φιλοσοφία εκφράζεται τόσο μέσα από τη μουσική σας όσο και μέσα από τη συνύπαρξή σας επί σκηνής με τον Διονύση Τσακνή στη συγκεκριμένη παράσταση;
Η δική μου αντίληψη για το ροκ πηγάζει από τον τίτλο «ροκ εν τρολ», που, στην ουσία, τι είναι; Τα αμετάβλητα, οι αρχές μας, τα εντός μας, αυτά τα οποία μας διέπουν και τα οποία μπορούν να συνυπάρχουν με τον κόσμο, είναι τα ακίνητα σε κίνηση, σε συνύπαρξη. Αυτό, τώρα, στην Ελλάδα έχει εκφραστεί λίγο-πολύ με το ζεϊμπέκικο, που είναι, αν θέλετε, ένας χορός του κορμιού, ο οποίος, στην ουσία, επιχειρεί να εκφράσει αυτά τα αμετακίνητα εντός μας και τη συνύπαρξη με τους ανθρώπους. Είναι λίγο περίπλοκο, αλλά εν την αυτή περιπτώσει κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ.
Απ’ την άλλη, το να είσαι σε μια παράσταση όπου συγγενεύεις με τα τραγούδια που συνυπάρχουν σε αυτή, όπως είναι όλο το ρεπερτόριο του Διονύση Τσακνή, τον οποίο αγαπάω και εκτιμάω, είναι χαρά. Να ευχαριστιέσαι και με τα δικά σου τραγούδια, που τα μοιράζεσαι με τον κόσμο, αλλά σου δίνεται η δυνατότητα να πεις και εσύ ο ίδιος τραγούδια που δεν είχες την ευκαιρία να ερμηνεύσεις, μαζί με τον Διονύση Τσακνή, να συνυπάρξεις και όλα αυτά.
Είναι μία παράσταση που τη χαιρόμαστε πολύ και οι δύο, και εγώ και ο Διονύσης. Ελπίζουμε να τη χαρεί και ο κόσμος τη Δευτέρα 19/1/16, στο γήπεδο του Απόλλωνα, στις 19.00.
Σε μια συναυλία που λειτουργεί ως ζωντανή συνομιλία με το κοινό, πώς προσεγγίζετε τη διαμόρφωση του ρεπερτορίου και ποια είναι τα βασικά σας κριτήρια όταν επιλέγετε τα τραγούδια που θα μοιραστείτε με τους ανθρώπους που σας τιμούν με την παρουσία τους;
Όταν επιχειρείς μια συνομιλία με τον κόσμο, όπως είναι μια συναυλία, είναι σίγουρο ότι αυτή δεν γίνεται μόνο από τους καλλιτέχνες, αλλά και από τους ανθρώπους που συμμετέχουν εκεί είτε ενεργά είτε ως ακροατές, ως θεατές.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι και εκείνοι έχουν προσδοκίες. Οι άνθρωποι που έρχονται να σε τιμήσουν με την παρουσία τους έχουν συνδέσει σημεία της ζωής τους με τραγούδια που αγάπησαν, με τραγούδια που συμπορεύτηκαν μαζί τους σε διάφορες στιγμές της διαδρομής τους. Είναι τραγούδια που δεν μπορείς να αγνοήσεις.
Αυτά τα τραγούδια, λοιπόν, εξαρχής συμπεριλαμβάνονται σε μια παράσταση. Φυσικά, εκεί μπορεί να γίνουν και κάποια λάθη, γιατί τα τραγούδια είναι πάρα πολλά. Εκείνο όμως που επιχειρώ εγώ σε κάθε παράσταση είτε μόνος μου είτε, όπως τώρα, μαζί με τον Διονύση Τσακνή και την παρέα είναι να μοιράζομαι με τον κόσμο τραγούδια που αξίζουν τον κόπο. Ακόμη κι αν δεν έχω τη βεβαιότητα ότι είναι γνωστά ή αγαπημένα, ή ότι το κοινό τα αναγνωρίζει άμεσα.
Δεν είναι πολλά. Είναι, όμως, τραγούδια που αγαπάω πολύ και που θεωρώ πως αξίζει να εμπεριέχονται στην παράσταση.
Πιστεύετε ότι τα τραγούδια μπορούν να ξεπεράσουν τον χρόνο και να συνομιλήσουν ουσιαστικά με τις νεότερες γενιές; Τι είναι, κατά τη γνώμη σας, αυτό που κάνει ένα τραγούδι διαχρονικό;
Κάποια τραγούδια συναντάνε τις καρδιές των ανθρώπων, δηλαδή είναι δική τους έκφραση, δικό τους ζητούμενο να το πουν, δικό τους ζητούμενο να το μιλήσουνε και να το τραγουδήσουνε. Τότε αυτά τα τραγούδια από μόνα τους έχουν τα εχέγγυα να μένουν στον χρόνο και να περνάνε σε νεότερες γενιές. Εφόσον οι νεότερες γενιές συνομιλήσουν με αυτά, τα κάνουν δικά τους. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, ξέρω ότι υπάρχουν τραγούδια τα οποία αντέχουν στο χρόνο, ότι και οι νεότερες γενιές θα υιοθετήσουν και θα κάνουν δικά τους, και υπάρχουν και τραγούδια που οι νεότερες γενιές τα ξεπερνάνε γιατί έχουν δική τους έκφραση και τη δική τους στιγμή να μιλήσουν γι’ αυτά, να επικοινωνήσουν με αυτά, να τα τραγουδήσουν. Έτσι δεν είναι τόσο θέμα τις ελπίζω εγώ αλλά τι εκ των πραγμάτων μένει στον και περνάει στις νεότερες γενιές.
Κοιτώντας τη μέχρι σήμερα πορεία σας, ποια είναι η σχέση σας με την ανάγκη της έκφρασης και της ειλικρινούς επικοινωνίας μέσα από το τραγούδι και πώς βιώνετε σήμερα τη συνάντησή σας με τον κόσμο μέσα από μια μουσική βραδιά;
Το τραγούδι είναι ένα εκφραστικό μέσο. Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να εκφραζόμαστε, γιατί ό,τι κρατάμε βαθιά μέσα μας και παραμένει ανέκφραστο είναι μάλλον ζημιογόνο για εμάς τους ίδιους. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, στη δική μου πορεία και στα δικά μου χρόνια, μέχρι και σήμερα, ό,τι ένιωσα ότι θέλω να το μοιραστώ και να εκφραστώ γι’ αυτό, ό,τι θέλω να πω και να μιλήσω γι’ αυτό, το έχω κάνει.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι δεν έχω ζητούμενα, δεν έχω εκκρεμότητες, δεν έχω απογοητεύσεις από τη δική μου αν θέλετε έκφραση. Από το να καταφέρω να πω, να επικοινωνήσω και να μοιραστώ με τους ανθρώπους αυτά που ρίζωσαν την ψυχή μου, τις σκέψεις μου, τα αισθήματά μου.
Πάντα, όμως, θεωρώ ότι όταν κανείς επικοινωνεί με τους γύρω του ανθρώπους, το πρώτο ζητούμενο είναι να έχει βουτήξει βαθιά μέσα του και να είναι ειλικρινής με αυτά που λέει και με αυτά που μοιράζεται. Γιατί όταν βουτάμε βαθιά μέσα μας και, με ειλικρίνεια, φέρνουμε αυτά στην επιφάνεια και τα μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους, αυτό γίνεται και αιτία να ερχόμαστε πιο κοντά.
Γιατί, στο βάθος της ψυχής μας, οι άνθρωποι είμαστε όλοι ίδιοι, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, οικονομικής επιφάνειας ή χρώματος. Στο βάθος της ψυχής μας έχουμε τις ίδιες ανάγκες, τις ίδιες ελπίδες, τους ίδιους πόθους. Στο βάθος της ψυχής μας οι άνθρωποι είμαστε οι ίδιοι.
Αυτά που μας χωρίζουν, δυστυχώς, είναι όσα έρχονται στην επιφάνεια: θέσεις και αντιθέσεις, δυσαρέσκειες και ματαιώσεις. Δεν έχω πράγματα που να μένουν ανείπωτα και να περιμένουν να βγουν στην επιφάνεια και να μοιραστούν με τους ανθρώπους. Ό,τι με απασχόλησε στη ζωή μου, το έχω καταγράψει και το έχω μοιραστεί.
Πάντα ελπίζω ότι κάτι από όλα αυτά αφορά τους ανθρώπους με τους οποίους βρισκόμαστε κοντά και ότι μπορούμε να μοιραστούμε μαζί στιγμές όπου θα τραγουδήσουμε, θα μιλήσουμε για τα αισθήματά μας, τις σκέψεις μας, τους πόθους μας, τις ελπίδες μας.
Και αυτό είναι που κάνει, ξέρετε, μια βραδιά μουσικής θεατρικής παράστασης ιδιαίτερη. Για όλους μας και για τους συμμετέχοντες και για τους καλλιτέχνες είναι ένα διάλειμμα από τα καθημερινά, από την επανάληψη, από το μονότονο, από το επίμονο και το επίπονο. Είναι ένα διάλειμμα, είναι μια ανάπαυση.
Και έτσι πάντα προσβλέπω όχι τόσο στο τι θα πω ή στο τι να πω, όσο στο να συναντηθώ και να συγκροτηθώ μαζί με τους ανθρώπους.
