Γράφει ο Ηλίας Ασπρούκος –Περιβαλλοντολόγος
Καθόμουν σε ένα από τα κεντρικά καφέ της Θεσσαλονίκης, απολαμβάνοντας το καθιερωμένο μου καφεδάκι. Διάβαζα την εφημερίδα μου και ανάμεσα στις γραμμές των ειδήσεων, άφηνα το βλέμμα μου να ταξιδεύει στο γαλάζιο του ουρανού και στο βαθύ μπλε του Θερμαϊκού. Μια συνηθισμένη, όμορφη στιγμή της καθημερινότητας, μέχρι που κάτι ήρθε να διαταράξει τη σκέψη μου.
Ο χώρος άρχισε ξαφνικά να γεμίζει από εφήβους, νέα κορίτσια και αγόρια, γεμάτα νιάτα και ζωή. Κι όμως, η εικόνα τους μου φάνηκε παράξενη. Δεν υπήρχαν χαμόγελα, αυθόρμητες φωνές, πειράγματα, εκείνη η ανεπιτήδευτη χαρά που θυμάμαι από τη δική μας εφηβεία. Αναρωτήθηκα, βέβαια, μήπως απλώς οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν και οι άνθρωποι. Άλλωστε, κάθε γενιά έχει τη δική της γλώσσα, τις δικές της συνήθειες και τον δικό της τρόπο να εκφράζεται. Περίμενα, ωστόσο, να ακούσω μια συζήτηση, μια ανταλλαγή απόψεων, ένα γέλιο που θα ξεχώριζε μέσα στη βουή του καφέ. Τίποτα. Παρέες αγοριών και κοριτσιών, όλοι σκυμμένοι πάνω από ένα κινητό. Τα βλέμματα καρφωμένα στις οθόνες, τα δάχτυλα ασταμάτητα σε κίνηση, αλλά οι άνθρωποι δίπλα τους σχεδόν ανύπαρκτοι. Κατά διαστήματα ακούγονταν κάποιες άναρθρες κραυγές και λέξεις ακατανόητες, που ακόμη κι εγώ, παρότι έχω εγγόνια στην ηλικία τους, δυσκολευόμουν να καταλάβω.
Και τότε γεννήθηκε μέσα μου ένας βαθύτερος προβληματισμός πόσο κοντά μπορεί να βρίσκονται άνθρωποι που δεν κοιτάζονται στα μάτια; Πόσο ουσιαστική μπορεί να είναι μια φιλία όταν η επικοινωνία περιορίζεται σε μηνύματα, σύμβολα και εικόνες;
Δεν είναι το κινητό ο εχθρός, ένα εργαλείο της εποχής μας, με δυνατότητες και χρησιμότητα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν γίνεται προέκταση του χεριού, όταν υποκαθιστά τη ζωντανή επαφή, όταν κλέβει από τα παιδιά την εμπειρία της πραγματικής συντροφιάς, της συζήτησης, του παιχνιδιού, ακόμη και της σιωπής που μοιράζονται δύο άνθρωποι κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον.
Δεν μπορούμε να κατηγορούμε μια ολόκληρη γενιά. Μπορούμε, όμως, να αναρωτηθούμε τι της προσφέρουμε και τι της στερούμε. Γονείς, σχολείο και κοινωνία έχουμε ευθύνη να διδάξουμε εκ νέου την αξία της ανθρώπινης παρουσίας.
Γιατί η εφηβεία πρέπει να είναι γέλιο, όνειρα, φιλίες, έρωτες, αυθορμητισμός και αναμνήσεις. Όχι μια ατελείωτη περιήγηση σε μια φωτεινή οθόνη.
Φεύγοντας από εκείνο το καφέ, κοιτάζοντας ξανά τον Θερμαϊκό, ένιωσα μια βαθιά θλίψη. Γιατί το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι οι νέοι κοιτούν συνεχώς τα κινητά τους. Αλλά μήπως, μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ψηφιακή επικοινωνία, χάσουν σιγά σιγά την ικανότητα να επικοινωνούν πραγματικά μεταξύ τους.
