Η γυναίκα μιλά. Και η φωνή της δεν είναι πια ψίθυρος. Είναι κραυγή, ειρωνεία, γέλιο που κόβεται απότομα στη μέση. Είναι η καθημερινότητα που όλοι γνωρίζουμε, αλλά λίγοι τολμούν να κοιτάξουν κατάματα.
Η Νικολέτα Βλαβιανού επιστρέφει στην Πάτρα, στο θέατρο Επίκεντρο+, στις 9 και 10 Ιανουαρίου και ώρα έναρξης 21:15 , με τον εμβληματικό μονόλογο των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε «Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία», ένα έργο ορόσημο του παγκόσμιου θεάτρου που, σχεδόν μισό αιώνα μετά τη συγγραφή του, συνομιλεί ανατριχιαστικά με το σήμερα.
Μια «στερεοτυπική» νοικοκυρά ξετυλίγει την ιστορία της και αποκαλύπτει έναν κόσμο εγκλωβισμού, μοναξιάς, καταπίεσης αλλά και εκρηκτικής επιθυμίας. Με όχημα το γκροτέσκο και την πολιτική κωμωδία, η Βλαβιανού ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο γέλιο και την κοινωνική αιχμή, μετατρέποντας τη σκηνή σε καθρέφτη της σύγχρονης γυναικείας εμπειρίας.
Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή της Πάτρας, η Νικολέτα Βλαβιανού μιλά στο Πατρινόραμα -Hellenic και στη δημοσιογράφο Ευτυχία Λαμπροπούλου για τη διαχρονικότητα του έργου, τη θέση της γυναίκας σήμερα, τη δύναμη του γέλιου ως πολιτικού εργαλείου και για εκείνες τις αλήθειες που, όταν ειπωθούν δυνατά, δεν αφήνουν κανέναν αμέτοχο.
Το έργο γράφτηκε το 1977, τι είναι αυτό που το κάνει, κατά τη γνώμη σας, να συνομιλεί τόσο άμεσα με τη σημερινή πραγματικότητα των γυναικών;
Καταρχάς πιστεύω ότι ένα κείμενο γραμμένο από τον Ντάριο Φο και Φρανκα Ραμε διατηρεί την διαχρονικότητα του. Η σημερινή πραγματικότητα των γυναικών συνεχίζει να είναι σκληρή και για μένα τα τελευταία 15 χρόνια βαδίζουμε προς τα πίσω Και στο θέμα θέσης της γυναίκας μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία.
Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά τη συγγραφή του, το «Μόνο σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία» αποδεικνύει πως το θέατρο μπορεί ακόμη να είναι βαθιά πολιτικό, ζωντανό και επικίνδυνα ειλικρινές. Μέσα από το γέλιο που λυτρώνει και την αλήθεια που πονά, η Νικολέτα Βλαβιανού φέρνει στη σκηνή μια γυναίκα που δεν ζητά οίκτο, αλλά ακρόαση. Μια ηρωίδα που μιλά για όλες εκείνες που σωπαίνουν, για όλους εκείνους που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη της καθημερινότητας. Στο Επίκεντρο+ της Πάτρας, η φωνή αυτή δεν τελειώνει με το χειροκρότημα· συνεχίζει στις συζητήσεις που ανοίγουν μετά, στις σκέψεις που δεν ησυχάζουν, στις μικρές και μεγάλες ανατροπές που ξεκινούν όταν μια αλήθεια ειπωθεί δυνατά. Γιατί, τελικά, το θέατρο του Φο και της Ράμε και όσων το υπηρετούν με συνέπεια δεν προσφέρει απαντήσεις. Προκαλεί ερωτήματα. Και αυτό είναι το πιο βαθιά επαναστατικό του στοιχείο.
Ταυτότητα παράστασης «Μόνο Σπίτι, Κρεβάτι και Εκκλησία» Ντάριο Φο / Φράνκα Ράμε Μετάφραση: Αιλλέας Καλαμάρας Αποδοση και δραματουργικη Επεξεργασια: Νικολετα Βλαβιανου Ερμηνεια: Νικολετα Βλαβιανου Σκηνοθεσια: Νικολετα Βλαβιανου και Μονικα Κολολοκοτρωνη Βοηθος Σκηνοθετη: Μαργαριτα Τριφτη Εικαστικη Επιμελεια / Σκηνικα: Βασιλης Θεος Δημοσιες Σχεσεις και Επικοινωνια: Νταιζη Λεμπεση Social Media: Ελενη Βαζακα Φωτογραφιση ,Σχεδιασμος Φωτισμων: Χριστινα Φυλακτοπουλου Ενδυματολογια: Δαφνη ΤσακωταΚινηση Μονικα Κολοκοτρωνη Γραφιστικη Επιμελεια: Δανάη Παππά Μουσικη Επιμελεια: Βασιλης Κωνσταντουλακης Τρειλερ Παραστασης: Δημήτρης Παπαδόπουλος Μακιγιαζ φωτογραφισης: Βασιλης Θεος Βοηθός Σκηνής: Ιπποκράτης Κτιστάκης.
