“Θαυμαστός καινούργιος κόσμος”!
Όσοι ασχολούνται με το διαδίκτυο γνωρίζουν την Wikipedia. Είναι μία διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια με εκατοντάδες χιλιάδες λήμματα, τα οποία αναρτούν και στην συνέχεια βελτιώνουν/ εμπλουτίζουν οι ίδιοι οι χρήστες του Ίντερνετ. Εκεί θα βρει κάποιος ό,τι πιο πρόσφατο κυκλοφορεί στον κόσμο της πληροφορίας και ένα από τα πλέον πρόσφατα λήμματα (του 2021) είναι και ο νεολογισμός Great Resignation (Μεγάλη Παραίτηση) –
Περί τίνος πρόκειται;
Ο όρος σχετίζεται με τον χώρο της οικονομίας και περιγράφει μία τάση που εμφανίστηκε τον τελευταίο χρόνο της πανδημίας. Την άρνηση δηλαδή των νέων να συνεχίσουν να εργάζονται στις παλιές τους δουλειές με τους νέους κανόνες – μισθολογικούς και ωραρίου- που επέβαλε η αντιμετώπιση του ιού.
Στα καθ’ ημάς, από πέρυσι το καλοκαίρι πολλοί επιχειρηματίες, ιδιαίτερα του χώρου της εστίασης και του λιανεμπορίου περιέγραφαν πως μετά την λήξη του μέτρου της αναστολής εργασίας και όταν η αγορά έκανε τα πρώτα δειλά βήματα ανοίγματος, αυτοί δεν έβρισκαν προσωπικό. Κοινώς οι -κατά κανόνα νέοι ηλικιακά- εργαζόμενοι προτιμούσαν να μένουν άνεργοι, σιτιζόμενοι με τα επιδόματα αναστολής εργασίας και ανεργίας, παρά να συμβιβασθούν με το νέο εργασιακό καθεστώς όπως το διαμόρφωσαν οι ανάγκες αντιμετώπισης της πανδημίας Πολλοί θεωρούν το φαινόμενο σαν μία ακραία και παροδική αντίδραση.
Πάντως τείνει να λάβει μεγάλες διαστάσεις στις Δυτικές οικονομίες.
Πλέον οι οικονομολόγοι των ΗΠΑ παρομοιάζουν το φαινόμενο της Μεγάλης Παραίτησης με ένα είδος απεργίας και άρνησης προσφοράς εργασίας.
Στις ΗΠΑ το ποσοστό όσων αρνούνται να επιστρέψουν στις εργασίες τους κυμαίνεται, ανάλογα με τον κλάδο, από 4,5 έως 7%. Μόνο το τρίμηνο Απριλίου- Ιουνίου 2021, 8 εκατομμύρια Αμερικανοί παράτησαν τις δουλειές τους. Στο Ηνωμένο Βασίλειο το ποσοστό αυτό είναι είναι 4,7%, επί του συνόλου των εργαζομένων, στην Ολλανδία 2,9% , στην Γαλλία 2,3% κοκ. Ακόμα, και η Κίνα βιώνει ένα ανάλογο φαινόμενο.
Tι υποδαυλίζει την Μεγάλη Παραίτηση; Νομίζω η μεγάλη οργή. Αποτέλεσμα συλλογικής κοινωνικής ανωριμότητας, απογοήτευσης, διάψευσης προσδοκιών, αγωνίας για το παρόν και αβεβαιότητας για το μέλλον. Εδώ δεν χρειάζονται στατιστικές. Την συναντάς αυτή την Οργή παντού. Σε γνωστούς και άγνωστους σε μία καθημερινότητα γεμάτη εντάσεις. Την βλέπεις στην συνεχώς αυξανόμενη ενδοοικογενειακή, σεξουαλική και οπαδική βία. Στις ανήλικες συμμορίες των πόλεων που ξυλοκοπούν και ληστεύουν συνομηλίκους τους.
Στο μίσος που διαχέεται στο διαδίκτυο με την δολοφονία χαρακτήρων όσων έχουν αντίθετη άποψη. Στα καθημερινά εγκλήματα για ασήμαντη αφορμή. Στην μηδενική πλέον ανοχή στις αστοχίες του κράτους.
Στην αυξανόμενη παρουσία των Αντι-,που είναι άνθρωποι δίχως συγκεκριμένη ιδεολογική θεώρηση του γιατί είναι Αντί, απλά είναι απέναντι στα πάντα. Σημαιοφόροι τους αυτή τη στιγμή είναι οι αντιεμβολιαστές.
Θεσμοί και άτομα που μέχρι πριν λίγο καιρό έχαιραν σεβασμού, τώρα αμφισβητούνται και χλευάζονται, όταν δεν υφίστανται και επιθέσεις από διάφορες «συλλογικότητες». Πολιτικοί, καθηγητές, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες, επιστήμονες, ιατροί, οι πάντες γίνονται αποδέκτες ενός ολοένα αυξανόμενου θυμού και απαξίωσης. Ιδιαίτερα θυμωμένος ο κόσμος που ζει στο περιθώριο της οικονομικής ζωής. Οι μακροχρόνια άνεργοι. Οι Νεόπτωχοι της κρίσης. Υπάρχουν ανησυχητικά σημάδια πως η μεγάλη οργή θα μεταλλαχθεί σε πρωτοφανή τυφλή βία.
Εισερχόμαστε στον «Θαυμαστό καινούριο κόσμο» του Αλντους Χάξλεϋ; Στροβιλιζόμαστε σε μία δίνη Κακού δίχως ορατή διέξοδο; Το Μέλλον φαντάζει δυστοπικό. Μέχρι την παγκόσμια οικονομική κρίση χρέους του 2008 όλοι είχαμε την πεποίθηση πως η κάθε νέα γενιά θα ζει καλύτερα και ποιοτικότερα από την προηγούμενη.
Τα τελευταία 60 χρόνια, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πλανήτης (ή μάλλον το μεγαλύτερο μέρος του) έζησε μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη και χρόνια ειρήνης, πλούτου και ευημερίας.
Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν διατάραξε αυτή την ευημερία. Τώρα όμως έχουμε μπει σε περίοδο ενός νέου Ψυχρού Πολέμου, περίεργων υβριδικών οικονομικών πολέμων και κλιματικών αλλαγών που αρχίζουν να προκαλούν τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών. Και μάλλον θα πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε και να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα.
Είναι λες και η νέα πραγματικότητα που ζούμε να μας σιγοτραγουδάει εκείνο το χαριτωμένο τραγουδάκι της δεκαετίας του ‘70: «Να με συγχωρείτε, ποτέ δεν σας υποσχέθηκα έναν τριανταφυλλόκηπο» (I beg your pardon).
Όπως πάντα θα επιβιώσουν οι εξυπνότεροι και όσοι γνωρίζουν να ελίσσονται και να προσαρμόζονται. Το δυστύχημα είναι πως οι Δυτικές Κυβερνήσεις δείχνουν να μην έχουν αντιληφθεί το τι έρχεται ή να το αντιμετωπίζουν με επιπολαιότητα. Και κάποιες αντιπολιτεύσεις, με άκρατο καιροσκοπισμό, να το υποδαυλίζουν για να το εκμεταλλευτούν πολιτικά.
Το αποτέλεσμα είναι πως όσοι διατηρούν ακόμα την ψυχραιμία, τη νηφαλιότητα και την κριτική τους σκέψη να είναι απαισιόδοξοι και να αισθάνονται μετέωροι και απροστάτευτοι.
