Την Κυριακή 18 Ιανουαρίου, ανηφόρισα προς το Τρίκορφο Φωκίδας. Εκεί, στην Ιερά Μονή των Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σαρώφ, δεν πήγα απλώς ως επισκέπτρια πήγα ως άνθρωπος που ζητά ενδυνάμωση, καθώς η Ιερά Μονή πανηγύριζε, μετά την Θεία Λειτουργία τέλεσε λιτανεία και έπειτα έκοψε την πρωτοχρονιάτικη πίτα της.
Και τη βρήκα, ναι την βρήκα !
Σε μια ήσυχη συνομιλία, μα βαθιά χαραγμένη μέσα μου, ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής και Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος Πατέρας Νεκτάριος Μουλατσιώτης μου αφηγήθηκε μια ιστορία καταγεγραμμένη, αληθινή, μα πάνω απ’ όλα βιωμένη.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να διαβάζεις ένα θαύμα σε βιβλίο και άλλο να το ακούς από τα χείλη εκείνου που το έζησε ή το κουβαλά ως ιερή παρακαταθήκη. Τότε δεν ακούς μόνο λόγια. Βλέπεις το βλέμμα, τη σιωπή, νιώθεις την ανάσα που βαραίνει όταν η μνήμη επιστρέφει.
Η ιστορία μάς οδηγεί πίσω, στη δεκαετία του ’80, στην Ιερά Μονή Παναγίας Μαλεβής, κοντά στο Άστρος Κυνουρίας. Ένα μοναστήρι χτισμένο το 717μ.Χ., φωλιασμένο στον Πάρνωνα, αφιερωμένο στη Θεοτόκο. Εκεί φυλάσσεται μια εικόνα που η Ιερά Παράδοση θέλει να είναι μία από τις εβδομήντα που αγιογράφησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Μια εικόνα που κατά καιρούς μυροβλύζει, σκορπίζοντας παρηγοριά, ίαση και άρρητη ευωδία πίστης.
Πρωταγωνιστής της αληθινής μαρτυρίας, ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής και Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος Πατέρας Νεκτάριος Μουλατσιώτης. Νέος τότε κληρικός, νεοχειροτονημένος, δοκιμαζόμενος. Μια σύγκρουση με τον Μητροπολίτη του, τον οδήγησε σε εκκλησιαστικό διωγμό. Και όπως συμβαίνει συχνά στους ανθρώπους του Θεού, η δοκιμασία δεν ήταν μόνο εξωτερική ήταν και εσωτερική.
«Έχω άδικο; Ή αδικούμαι;»
Το ερώτημα τον έκαιγε νύχτα και μέρα.
Με τον φάκελο της αλληλογραφίας στα χέρια, ταξίδεψε στη Φλώρινα, στον πνευματικό του πατέρα, τον μακαριστό Μητροπολίτη Αυγουστίνο Καντιώτη. Εκεί άκουσε λόγια κοφτερά σαν μαχαίρι και τρυφερά σαν προσευχή, «Έχεις το δίκιο. Μα το δίκιο μόνο του δεν φτάνει. Πρέπει και να στο αποδώσουν. Και πάνω απ’ όλα, να σεβαστείς το χέρι που σου μετέδωσε τη Χάρη».
Η συμβουλή ήταν σαφής, σιωπή, υπακοή, αποχώρηση χωρίς πικρία.
Λίγους μήνες αργότερα, ο πατήρ Νεκτάριος βρέθηκε με προσκυνητές στην Ιερά Μονή Παναγία Μαλεβή. Εκεί, μέσα στον Ιερό Ναό, μπροστά στην εικόνα, γονάτισε. Και δεν ζήτησε αξιώματα, ούτε δικαίωση ανθρώπινη.
Ζήτησε σημάδι.
«Παναγία μου», προσευχήθηκε, «αν αδίκησα, δώσε μου δύναμη να ζητήσω συγγνώμη. Αν αδικήθηκα, δείξε μου το. Έστω με μία σταγόνα μύρο».
Η παράκληση συνεχιζόταν. Η φωνή του έσπαγε. Τα μάτια του δεν ξεκολλούσαν από την εικόνα.
Και τότε, η εικόνα άρχισε να θαμπώνει. Ο αέρας να βαραίνει. Και ξαφνικά η ευωδία. Το Μύρο. Όχι μία σταγόνα. Αλλά ποτάμι, όπως τα δάκριά του κατά την διάρκεια της προσευχής.
Το μύρο έτρεχε από την εικόνα ασταμάτητα, κύλησε στο προσκυνητάρι, στο δάπεδο, προς την πόρτα του ναού. Οι μοναχές με βαμβάκι το μάζευαν δακρυσμένες. Η ηγουμένη Παρθενία, με φωνή επιτακτική, έδιωξε τον κόσμο έξω.Και ζήτησε από τον πατέρα Νεκτάριο να κρατήσει την εικόνα.Τα χέρια του μούσκεψαν. Τα μανίκια του ποτίστηκαν. Η ευωδία έμεινε πάνω του για εβδομάδες. Και εκείνος δεν μίλησε. Μόνο φίλησε την εικόνα. Και ευχαρίστησε. Αργότερα, μόνο στη γερόντισσα, αποκάλυψε τι είχε ζητήσει. Έτσι εμαθά και εγω αυτή την αληθινή μαρτυρία. Όχι ως θρύλος. Αλλά ως κατάθεση πίστης.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που ο Ουρανός δεν απαντά με λέξεις. Απαντά με μύρο. Και τότε, η σιωπή γίνεται βεβαιότητα.
