PLÁSMATA: BODIES, DREAMS, AND DATA

Η Στέγη επιστρέφει με μια εντυπωσιακή έκθεση.
23 Μαΐου – 10 Ιουλίου 2022 | Πεδίον του Άρεως | Καθημερινά, 18:30 – 22:30
Είσοδος ελεύθερη

Δείτε το τρέιλερ εδώ

Ένα τεχνητό φεγγάρι από ακτίνες λέιζερ που δημιουργείται με την ενέργεια του αττικού ήλιου και υψώνεται στα 70 μέτρα· ένας φωτεινός κόκκινος πλανήτης 22 μέτρων, χωρισμένος σε δύο ημισφαίρια· ένας μετατεχνολογικός ναός· μια μετανθρώπινη πλανητική πόλη, projection mapping πάνω σε δέντρα, ένα σύγχρονο μαντείο που προσφέρει στους ανθρώπους προσωπική καθοδήγηση σχετικά με υπαρξιακά διλήμματα, προβολές έργων από τη συλλογή του NOWNESS και τη συλλογή του SHOWStudio του Nick Knight, ηχητικές διαδρομές και ηχοτοπία, ο κόσμος των videogames όπου το ηλιοβασίλεμα δεν σταματά ποτέ, ένα άβαταρ που αντιστέκεται στις τεχνολογίες αναβάθμισης, ένα ανδροειδές που μας δίνει φάρμακα σε ένα ξεχασμένο φαρμακείο στην άκρη του πάρκου.

Επιστρέφοντας στο Πεδίον του Άρεως για δεύτερη χρονιά, μετά την έκθεση “You and AI”, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση έρχεται με τα “Plásmata: Bodies, Dreams, and Data”, από τις 23 Μαΐου μέχρι τις 10 Ιουλίου του 2022, να πιάσει το νήμα από εκεί που το είχε αφήσει: εάν το “You and AI” ασχολήθηκε με την τεχνητή νοημοσύνη και τον τρόπο που τοποθετούμαστε απέναντι σε αυτήν, η φετινή έκθεση, “Plásmata: Bodies, Dreams, and Data”, αναζητά το σώμα, το δικό μας και το άλλο. Tο ατομικό και το συλλογικό, το ανθρώπινο και το μη ανθρώπινο και –τελικά– το πλανητικό. H ψηφιακή τεχνολογία εισχωρεί στο ανθρώπινο σώμα και ταυτόχρονα το επεκτείνει.

“We are having the time of our lives” γράφει το έργο που μας υποδέχεται στην έκθεση και δίνει τον τόνο της: ενός διασκεδαστικού ψηφιακού ονείρου, ενός κήπου απαγορευμένων απολαύσεων που ικανοποιεί και ταυτόχρονα καταβροχθίζει τα πλάσματα που είμαστε ή θα θέλαμε να είμαστε. Με 25 διεθνή έργα μεγάλων διαστάσεων για πρώτη φορά στην Ελλάδα και νέες αναθέσεις, περισσότερα από 250 τετραγωνικά μέτρα έργων LED, βίντεο, διαδραστικές εγκαταστάσεις, 3D scanning, γλυπτά, φωτιστικές εγκαταστάσεις, mapping, ψηφιακές ταινίες, animation, τα εκθέματα αποτυπώνουν τον τρόπο που επιβιώνουμε μέσα σε ένα ψηφιακό περιβάλλον, που βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από την αντανάκλαση που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε, σε γνωστές διαδρομές αλλά και στα πιο απρόσμενα σημεία του πάρκου.

Σε έναν κόσμο όπου τα δεδομένα είναι ο νέος πηλός, πώς χρησιμοποιούμε τα ψηφιακά μας «χέρια» για να δημιουργήσουμε διαφορετικούς τύπους πλασμάτων και ταυτοτήτων, για να κατεργαστούμε και να ανακατεργαστούμε τους εαυτούς μας; Πώς μπορούμε να διαπλάσουμε τα δεδομένα –αυτή τη νέα πρώτη ύλη– για να απελευθερώσουμε τα σώματά μας, να γιορτάσουμε τις αστείρευτες δυνατότητες των υβριδικών –φυσικών και ψηφιακών– κόσμων, προστατευόμενοι συγχρόνως από τη δυσοίωνη πτυχή τους, αυτήν της συλλογής δεδομένων και της επιτήρησης; Σε μια εποχή κατά την οποία έχουμε γίνει θεοί και συγχρόνως σκλάβοι των νέων μας δημιουργημάτων, πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον ψηφιακό πολιτισμό για να ενώσουμε την ανθρωπότητα αντί να τη διχάσουμε;