“Μικρή Βαλίτσα” στο Θέατρο Λιθογραφείον

Κανένας δε θα άντεχε
κανένας δε θα μπορούσε να δεχτεί
κανένα σώμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για τέτοια λόγια:
Γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρωμομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς γίνεται και δε μας αγγίζουν
τα λόγια
τα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να τις καταπιείς
από τα χαλάσματα
από τους σκελετούς
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου…__!!!