Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου
Υπάρχουν άνθρωποι που διανύουν τη ζωή τους ακολουθώντας έναν δρόμο. Και υπάρχουν άλλοι που χαράζουν πολλούς δρόμους, αναζητώντας σε καθέναν τους μια διαφορετική εκδοχή της γνώσης, της δημιουργίας και της ανθρώπινης ολοκλήρωσης. Ο Σωτήρης Νικολακόπουλος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Η ζωή του αποτελεί μια διαδρομή όπου η επιστήμη συναντά τη λογοτεχνία, η διδασκαλία τη συγγραφική δημιουργία και η αγάπη για τον πολιτισμό συνομιλεί με την ακατάπαυστη αναζήτηση των κορυφών.
Το 1969 τελειώνοντας το 2ο γυμνάσιο έφυγε την αγαπημένη του Πάτρα και, επιβιβαζόμενος στο λεωφορείο της γραμμής με προορισμό την Αθήνα, ξεκίνησε ένα καινούργιο κεφάλαιο της ζωής του. Ήταν ένα ταξίδι που δεν μετέφερε απλώς έναν νέο άνθρωπο σε μια μεγάλη πόλη, αλλά κουβαλούσε όνειρα, προσδοκίες και τη βαθιά επιθυμία για μάθηση και δημιουργία.
Στην Αθήνα σπούδασε Πληροφορική, σε μια εποχή κατά την οποία η τεχνολογία άνοιγε νέους ορίζοντες και διαμόρφωνε σταδιακά έναν διαφορετικό κόσμο. Εργάστηκε ως προγραμματιστής Η/Υ και αναλυτής πληροφοριακών συστημάτων σε διάφορες εταιρείες, συμμετέχοντας στην εξέλιξη ενός επιστημονικού πεδίου που επρόκειτο να αλλάξει ριζικά την ανθρώπινη καθημερινότητα.
Ωστόσο, η επαγγελματική του πορεία δεν περιορίστηκε στον χώρο των επιχειρήσεων. Για είκοσι ολόκληρα χρόνια δίδαξε Πληροφορική στα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Αθήνας, το σημερινό Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Η διδασκαλία αποτέλεσε για εκείνον κάτι περισσότερο από επαγγελματική απασχόληση, υπήρξε μια διαρκής σχέση προσφοράς και επικοινωνίας με τη νέα γενιά. Καρπός αυτής της εκπαιδευτικής εμπειρίας υπήρξαν οκτώ (8) συγγράμματα διδακτικού περιεχομένου στην Πληροφορική, μέσα από τα οποία επιχείρησε να μεταδώσει τη γνώση με συστηματικότητα, σαφήνεια και παιδαγωγική ευθύνη.
Παράλληλα, όμως, με τον ορθολογισμό της επιστήμης, μέσα του καλλιεργούνταν ένας άλλος κόσμος: ο κόσμος της ποίησης, της φιλοσοφίας και του στοχασμού. Η λογοτεχνία δεν υπήρξε γι’ αυτόν μια περιστασιακή ενασχόληση, αλλά ένας δεύτερος δρόμος αυτογνωσίας και πνευματικής αναζήτησης.
Η συγγραφική του παρουσία είναι πολυσχιδής και ιδιαίτερα παραγωγική. Μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει δώδεκα ποιητικές συλλογές, έξι βιβλία φιλοσοφικού περιεχομένου και είκοσι δύο δοκιμιακά έργα, με θεματικές που εκτείνονται στον χώρο της επιμορφωτικής λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας και του ευρύτερου πνευματικού προβληματισμού. Στα έργα του αναζητά τη βαθύτερη ουσία του ανθρώπου, τη σχέση του με την κοινωνία, την αρετή, τη γνώση, την ελευθερία και την αέναη προσπάθεια για πνευματική εξέλιξη.
Κατά τη μακρά παραμονή του στην Αθήνα υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και του Κύκλου Ποιητών, ενώ συνδέθηκε και με τον ιστορικό Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός», έναν από τους σημαντικότερους πνευματικούς θεσμούς της νεότερης Ελλάδας.
Μια άλλη, εξίσου σημαντική διάσταση της προσωπικότητάς του αποκαλύπτεται στην αγάπη του για τη φύση και την ορειβασία. Για περισσότερα από πενήντα χρόνια υπήρξε ορειβάτης και οδηγός βουνού, κατακτώντας σχεδόν όλες τις μεγάλες κορυφές της ελληνικής ορεινής επικράτειας. Τα βουνά έγιναν γι’ αυτόν κάτι πολύ περισσότερο από τόποι περιπλάνησης. Υπήρξαν σχολεία υπομονής, αυτοπειθαρχίας και εσωτερικής ελευθερίας. Εκεί έμαθε πως η κορυφή δεν είναι μόνο ένας γεωγραφικός προορισμός, αλλά και μια προσωπική υπέρβαση. Γιατί κάθε ανάβαση απαιτεί δύναμη, επιμονή, συντροφικότητα και σεβασμό απέναντι στη φύση και στον άνθρωπο.
Στην προσωπική του ζωή δημιούργησε οικογένεια, παντρεύτηκε την Μάρω Φλεμοτόμου. Απέκτησαν δύο γιους και σήμερα χαίρονται την παρουσία πέντε εγγονιών. Η οικογένεια αποτελεί το πιο ουσιαστικό κεφάλαιο της διαδρομής του, εκεί όπου η εμπειρία συναντά τη συνέχεια και η αγάπη μετατρέπεται σε παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Ύστερα από πενήντα χρόνια, η επιστροφή στην Πάτρα δεν ήταν απλώς μια γεωγραφική μετακίνηση. Ήταν μια επιστροφή στις ρίζες, στις μνήμες και στην πόλη που παρέμενε ζωντανή μέσα του, παρά τη μακρόχρονη απουσία. Σήμερα συνεχίζει τη λογοτεχνική και πνευματική του δραστηριότητα, διατηρώντας αδιάλειπτη τη σχέση του με τα γράμματα και τον πολιτισμό.
Η προσφορά του τιμήθηκε από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός», ο οποίος του απένειμε τιμητική διάκριση για τη λογοτεχνική και πολιτιστική του δράση, ενώ παράλληλα του ανέθεσε την εκπροσώπηση του ιστορικού Συλλόγου στον Νομό Αχαΐας. Μια αναγνώριση που αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς του δίνει τη δυνατότητα να συμβάλει ενεργά στην πολιτιστική ζωή του τόπου καταγωγής του.
Ίσως, τελικά, η ζωή του Σωτήρη Νικολακόπουλου να συνοψίζεται σε μια διαρκή αναζήτηση:
από τον κώδικα της Πληροφορικής στον κώδικα της ανθρώπινης ψυχής, από τις αίθουσες διδασκαλίας στις σελίδες των βιβλίων και από τις κορυφές των ελληνικών βουνών στις κορυφές της σκέψης.
Η ζωή του είναι μια όμορφη διαδρομή με πολλές κορυφές: άλλες τις κατέκτησε με τα πόδια, άλλες με τη σκέψη, άλλες με την πένα και άλλες με την αγάπη των ανθρώπων του.
Και ίσως το σημαντικότερο είναι πως, ύστερα από τόσα χρόνια, εξακολουθεί να έχει την επιθυμία να δημιουργεί, να προσφέρει και να αναζητά.
Γιατί ο άνθρωπος δεν μετριέται μόνο από τις κορυφές που κατέκτησε, αλλά και από το φως άφησε πίσω του.
Γιατί ορισμένοι άνθρωποι δεν σταματούν να ανεβαίνουν, ( Ο Σωτήρης είναι ένας από αυτούς). Απλά αλλάζουν μόνο μονοπάτια.
Και όσο υπάρχει γνώση για να κατακτηθεί, λέξη για να γραφτεί, ιδέα για να γεννηθεί και κορυφή να κατακτηθεί, το ταξίδι του συνεχίζεται.
