Η Θαλασσινή Μπόστ είναι ένα φωτεινό πλάσμα που εξ’ απαλών ονύχων το θέατρο ήταν το δεύτερο σπίτι της, μεγάλωσε ανάμεσα στις κουΐντες, γονείς της ο αγαπητός και καταξιωμένος ηθοποιός Γιάννης Μποστατζόγλου και η επίσης η αεικίνητη ηθοποιός και συγγραφέας Δήμητρα Παπαδήμα, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει μόνο που η Θαλασσινή, όχι απλώς κάτω από την μηλιά έπεσε αλλά έκανε πράξη “Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες” (δηλ. Εμείς όμως θα γίνουμε καλύτεροι), συνεχώς εξελίσσεται στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού της. Άφησε πίσω της την δημοσιογραφία καθώς σπούδαζε ΜΜΕ στο ΕΚΠΑ και ακολούθησε την μεγάλη της αγάπη την υποκριτική και την σκηνοθεσία, Κάνοντας τα δικά της αυτόνομα βήματα στο χώρο αυτό. Το “π¨ και η δημοσιογράφος Ευτυχία Λαμπροπούλου είχαν μία όμορφη συνομιλία με την Θαλασσινή Μπόστ την οποία σας παραθέτουμε.
Θαλασσινή, ξεκίνησες να σπουδάζεις ΜΜΕ – Δημοσιογραφία και τελικά κατέληξες στο θέατρο. Κατά πόσο σε επηρέασαν τα βιώματα που είχες από την κούνια στην απόφασή σου αυτή;
Σίγουρα έπαιξαν ρόλο, ποτέ δεν θα έλεγα όχι. Μεγάλωσα με τους γονείς μου να κάνουν αυτή τη δουλειά κι έμαθα νωρίς τα καλά της και τα κακά της. Περνώντας ο καιρός και βλέποντας ότι δε με ενδιέφερε τίποτα άλλο, επέλεξα το ίδιο.
Παρακολουθώντας κανείς την πορεία σου, θα έλεγε πως είσαι γεννημένη για την υποκριτική και τη σκηνοθεσία. Πώς καταφέρνεις να “τιθασεύεις” τη μητέρα σου όταν τη σκηνοθετείς; Σου θέτω το ερώτημα γιατί με τη σκηνοθετική σου ματιά και την ερμηνεία της μητέρας σου να υποδύεται την Πηνελόπη Δέλτα, ένιωσα πως έβλεπα μπροστά μου να παίρνει σάρκα και οστά η ηρωίδα.
Καταρχάς ευχαριστώ! Δεν το καταφέρνω, ή μάλλον δεν το καταφέρνω πάντα. Η μητέρα μου είναι μια ηθοποιός με μακρά πορεία στον χώρο, και όπως είναι λογικό, κάποιες απόψεις και πεποιθήσεις είναι βαθιά παγιωμένες. Χαίρομαι πολύ που μου λέτε ότι είδατε να παίρνει σάρκα και οστά η ηρωίδα — αυτός ήταν και ο στόχος: να φανεί η ανθρώπινη πλευρά μιας συγγραφέα – συμβόλου.
Ο παππούς σου, γνωστός εικαστικός Μποστ, έχει δηλώσει — σύμφωνα με τον πατέρα σου, Γιάννη Μποσταντζόγλου — πως προσπάθησε να τον αποτρέψει από την υποκριτική. Οι δικοί σου γονείς, στην επιλογή σου αυτή, πώς αντέδρασαν;
Με αγάπη, συγκίνηση, αλλά και τα λογικά κρατήματα. Ο χώρος είναι δύσκολος, και το γνώριζαν από πρώτο χέρι. Δεν έχει υπάρξει όμως στιγμή που να μη με στηρίξουν.
Αλήθεια, ποια είναι η καλλιτεχνική σχέση που έχεις από τον παππού σου; Νιώθεις να έχεις πάρει κάτι από την καλλιτεχνική ματιά που είχε για τα πράγματα;
Τον παππού μου τον θαυμάζω πολύ, και ακριβώς επειδή δεν τον πέτυχα εν ζωή, δεν έχει έρθει και η απομυθοποίηση. Είναι πολύ ψηλά για μένα, και ελπίζω να έχω πάρει κάτι από την καλλιτεχνική του ματιά. Δεν ξέρω αν μπορώ να τον συγκρίνω, γιατί οι εποχές που ζούμε δεν έχουν καμία σχέση με αυτές που υπήρξε ο παππούς.
Μεγάλωσες σε μια οικογένεια με έντονα τα χαρακτηριστικά της παιδείας, συγγραφής, θεάτρου και εικαστικών. Κατά πόσο όλα αυτά σε έχουν επηρεάσει στην καθημερινότητά σου;
Νομίζω μόνο θετικά! Είχα την τύχη να έχω άμεση πρόσβαση στις τέχνες από πολύ μικρή, αλλά την ακόμη μεγαλύτερη ποτέ να μην πιστέψω ότι αυτή είναι όλη η ζωή. Η καθημερινότητά μου, προσπαθώ πάντα να περιέχει κάτι ποιητικό. Αλλιώς δεν βρίσκω νόημα. Οπότε μάλλον έτσι έχω επηρεαστεί.
Μίλησέ μου για τα καλλιτεχνικά σου σχέδια, καθώς ανήκεις στους ανθρώπους εκείνους που εργάζονται μεθοδικά και άοκνα.
