Θεατρική παράσταση “Πολύχρωμη πυξίδα” στο θέατρο όροφως

Τι λένε οι βαρκάρηδες; Τι λένε;

Δεν καταλαβαίνει. Φοβάται.

Ταξιδεύει.

Περιμένει. Κρυώνει.

Ένα φως πέφτει πάνω τους. Φωνάζουν.

Όλοι στη βάρκα φωνάζουν.

Οι ψαράδες τους παίρνουν αγκαλιά.

Ο Αφάλ και η Μάιρα.

Μια χώρα. Πόλεμος.

Τα ταξίδια. Ο φόβος. Η ελπίδα. Οι ιστορίες. Τα όνειρα.

Την μια στιγμή ειρήνη, την άλλη πόλεμος.

Δύο παιδιά αντικριστά.

Δύο δρόμοι παράλληλοι

που θα τα οδηγήσουν κοντά.

Μια τρυφερή ιστορία που συνέβη κάποτε.

Ας πούμε ότι πρέπει να φύγετε μακριά απ’ το σπίτι, δεν ξέρετε για πόσο, δεν ξέρετε για πού και μη ρωτάτε γιατί. Πείτε ότι κινδυνεύετε. Πρέπει να πάρετε μαζί σας τα απαραίτητα. Τι θα διαλέξετε; Ποιά είναι τα απαραίτητα;

Πόσες λέξεις χρειάζονται για να περιγράψουν έναν ξενιτεμένο και το ταξίδι του;
Καμία… αφού η ιστορία κάθε μετανάστη, κάθε πρόσφυγα, είναι πανανθρώπινη και πέρα από τις λέξεις. Η παράσταση χρησιμοποιεί μόνο εικόνες, αποτίνοντας έναν φόρο τιμής σε όλους εκείνους που, αφήνοντας τα πάντα πίσω τους, τόλμησαν να ξενιτευτούν.

Μια καλοφτιαγμένη ιστορία, πραγματική… γιατί έχει συμβεί χιλιάδες φορές δίπλα σου και δίπλα μου. Οι “τακτοποιημένες” ζωές μας δεν βλέπουν τους αόρατους γείτονές μας, τους κυνηγημένους, αυτούς που δεν είναι όμορφοι, λαμπεροί, προβεβλημένοι, που δεν γυαλίζουν μέσα στον συλλογικό ναρκισσισμό μας και η έγνοια τους είναι η επιβίωση.

Οι πρόσφυγες είναι κι αυτοί άνθρωποι σαν όλους τους άλλους. Το μόνο πράγμα που τους διαφοροποιεί είναι ότι βρέθηκαν στην καρδιά κάποιας σύγκρουσης που τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, τους αγαπημένους τους και τη μόνη ζωή που γνώριζαν ως τότε. Έκαναν μια διαδρομή γεμάτη κινδύνους, και γιατί; Επειδή πολύ συχνά είχαν να επιλέξουν ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Επέλεξαν τη ζωή.

Παιδιά αναγκάζονται να φύγουν ολομόναχα από τις πατρίδες τους, για να σωθούν. Ένα ταξίδι σωτηρίας από τον κατεστραμμένο κόσμο τους προς την Ευρώπη της ελπίδας και της ασφάλειας. Περπατούν σε αφιλόξενους τόπους, κρύβονται από στρατιώτες και αστυνομικούς που ορθώνουν εμπόδια στον δρόμο τους… Πληρώνουν «εμπόρους ονείρων», για να μπουν σε μια βάρκα. Παλεύουν με τα κύματα, χωρίς τα περισσότερα να ξέρουν να κολυμπούν… Τελικά θα φτάσουν στον προορισμό τους; Οι ελπίδες και τα όνειρά τους για το μέλλον θα πραγματοποιηθούν; Και με τη σκέψη τους πάντα στις οικογένειες, που έμειναν πίσω…

Μια ιστορία που έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά στο θέμα προσφύγων. Επίσης θα τα βοηθήσει να ξεχωρίσουν και να καταλάβουν έννοιες όπως πόλεμος, μετανάστης, πρόσφυγας. Θα νιώσουν και θα αντιληφθούν πως όλα τα πλάσματα της γης χρειάζονται αγάπη, φροντίδα, οικογένεια και φίλους.

“…Μακάρι το θέμα του έργου να ήταν παρωχημένο, μακάρι να ήταν ανεπίκαιρο, μακάρι οι φτωχοί άνθρωποι με το σκούρο δέρμα που περνούν και από τη χώρα μας θέλοντας να φύγουν μακριά από τη μακάβρια πραγματικότητα του πολέμου, να μην θεωρούνταν ένοχοι μέχρι αποδείξεως της αθωότητάς τους…”

“…Δεν παύει ποτέ να συγκλονίζει το γεγονός ότι πολλοί θεωρούν την ειρήνη κάτι δεδομένο. Δεν είναι αυτονόητη. Εκατομμύρια άντρες, γυναίκες και παιδιά ζουν τον πόλεμο καθημερινά. Η δική τους πραγματικότητα είναι η βία, τα κατεστραμμένα σπίτια, οι εκατόμβες αθώων. Και η μόνη επιλογή που έχουν στη διάθεσή τους είναι να φύγουν. Να «επιλέξουν» να εκτοπιστούν. Δύσκολα το λες επιλογή αυτό…”

—