Hταν τα πολύ δύσκολα χρόνια της γερμανικής Κατοχής, όταν ο αδελφός της, ο Κώστας, πέθανε από την πείνα, όπως και πολλοί άλλοι τότε. «Ακόμα θυμάμαι με τρόμο, ότι όταν τον πηγαίναμε για την ταφή, τρεις φορές τον αφήσαμε στη μέση του δρόμου, για να τρέξουμε ξαφνικά στα καταφύγια και να αποφύγουμε τους βομβαρδισμούς». Αυτά μου είχε πει κάποτε για τα παιδικά της χρόνια, η Καίη Σκορδίλη, στα χέρια της οποίας άφησε την τελευταία του πνοή, ο μεγάλος και αξέχαστος συνθέτης και αριστοτέχνης του μπουζουκιού και σύζυγός της, Σπύρος Σκορδίλης, ο δημιουργός της μεγάλης λαϊκής επιτυχίας, «Ο,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο…Είναι κακό, στην άμμο να χτίζεις παλάτια…»
«Αν και ήμουν τότε μικρό κοριτσάκι, οι εικόνες της εποχής εκείνης δεν ξεχνιούνται», θυμάμαι ότι μου είχε εξομολογηθεί με πόνο. «Εχουν μείνει ζωντανές στη μνήμη μου». Η ίδια πέρασε πολλά και σαν παιδί και όταν μεγάλωσε. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και η μητέρα της ήταν έγκυος, όταν είχαν πάρει τον πατέρα της στρατιώτη. Δεν ξαναγύρισε και ποτέ δεν έμαθαν εάν έζησε, ή εάν σκοτώθηκε.
Αφού τελείωσε ο πόλεμος, η μητέρα της παντρεύτηκε για δεύτερη φορά.
«Δύο εβδομάδες μετά, τον έβαλαν φυλακή τον πατριό μου, που λεγόταν Βαγγέλης, ενώ επρόκειτο να τον στείλουν εξορία στη Μακρόνησο, επειδή ήταν αντάρτης», θυμάμαι ότι μου είχε πει η Καίη Σκορδίλη. «Όταν τον επισκέφτηκε η μητέρα μου, αυτός της ζήτησε να πάει στο αμερικανικό προξενείο και να πει τι συνέβη. Η μητέρα μου δεν μπορούσε να καταλάβει, αλλά αυτός επέμεινε. Μετά μάθαμε ότι ήταν γεννημένος στην Αμερική. Όταν ενημερώθηκε η πρεσβεία, ενήργησε αμέσως και τον έβγαλαν από τη φυλακή. Λίγο καιρό μετά, μας επιβίβασαν σε πλοίο του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού και μας έφεραν στην Αμερική».
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΑΡΧΕΙΟ “Ε.Κ”/ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΣ
Ηταν Μάιος του 1946 όταν η μικρή Καλλιόπη, όπως είναι ολόκληρο το όνομά της και ήταν μόλις 10 χρονών, έφτασε με τον πατριό της και τη μητέρα της στη Ν. Υόρκη.
Τα πρώτα χρόνια υπέφεραν πολύ στην Αμερική. Στην αρχή είχαν μείνει κοντά στην 44η Οδό της 8ης Λεωφόρου στο Μανχάταν. Η περιοχή τριγύρω είχε πολλούς ομογενείς.
Ο πατριός της για τέσσερα ολόκληρα χρόνια ήταν στο νοσοκομείο, γιατί του δημιουργήθηκε μεγάλο πρόβλημα από έναν τραυματισμό του με σφαίρα στο πόδι κατά τα χρόνια που ήταν αντάρτης. Τελικά, οι γιατροί αναγκάστηκαν να του κόψουν το πόδι.
Η μητέρα της με δυσκολία βρήκε δουλειά σε βιοτεχνία που έφτιαχνε γούνες, μια από τις εργασίες που απασχολούσαν πολλούς ομογενείς.
Στη Ν. Υόρκη, η μικρή Καίη, πήγε στο σχολείο και κάποια στιγμή συνάντησε τον τραγουδιστή Θεόδωρο Καβουράκη με αρκετούς δίσκους τον οποίο και παντρεύτηκε. Μετά από καιρό άνοιξαν οι δυο τους εστιατόριο, με επιτυχία.
Το 1972 ήλθαν στη Φλόριδα, όπου ήταν εγκαταστημένος ένας καλός τους φίλος, ο Νίκος Πατίδης, ο οποίος είχε παλαιότερα και το ελληνικό νυχτερινό κέντρο «Ζορμπάς» στο Τάρπον Σπρινγκς. Αλλά, μερικά χρόνια αργότερα, η Καίη χώρισε.
ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ Κ. ΣΚΟΡΔΙΛΗ.
Στη Φλόριδα, γνώρισε και τον Σπύρο Σκορδίλη, η σύζυγός του οποίου, γνωστή τραγουδίστρια, Λένα Ντάινα, πέθανε ξαφνικά ύστερα από λίγο καιρό. Αφού πέρασε ένα διάστημα γνωριμίας, η Καίη παντρεύτηκε τον φημισμένο καλλιτέχνη, στον ιστορικό ιερό ναό του «Ελληνικού χωριού», Τάρπον Σπρινγκς, Αγιο Νικόλαο.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι δυο τους εργάστηκαν σε διάφορες πόλεις της Αμερικής. Αν και υπήρχαν δυσκολίες, ταξίδευαν μαζί και έβρισκαν δουλειά και οι δυο τους στα ίδια κέντρα. Ο Σπύρος έπαιζε το μπουζούκι του και τραγουδούσε και η Καίη, εργαζόταν όπου μπορούσε στα ίδια κέντρα διασκεδάσεως.
«Οταν σε ένα ζευγάρι ο άνδρας δουλεύει όλο το βράδυ, έρχεται το πρωί και την ίδια ώρα πρέπει να φύγει για δουλειά η γυναίκα, τότε δεν ζουν μαζί και είναι πολύ δύσκολο. Ετσι, σκεφτήκαμε να εργαζόμαστε τις ίδιες ώρες. Και όταν δεν έβρισκα δουλειά εκεί που δούλευε ο Σπύρος, έβρισκα κάποια άλλη», μου είχε πει η Καίη.
H Kαίη Σκορδίλη έγραψε στίχους για 36 τραγούδια στα οποία ο σύζυγός της έβαλε τη μουσική, και ηχογραφήθηκαν σε τρία CD.
«Πολλές φορές ο Σπύρος μου ζήταγε να γράψω στίχους για να τους κάνει τραγούδια», θυμάμαι ότι μου είχε πει η Σκορδίλη. «Στην αρχή, του είχα πει, ότι δεν ξέρω από στίχους, αλλά αυτός επέμενε και με παρότρυνε. Θυμάμαι μια μέρα που είχαμε πάει στη Σαρασότα της Φλόριδας για να παίξουμε όχι στον ιππόδρομο με άλογα, αλλά στα σκυλιά που τρέχουν, όπως συνηθίζεται στην Αμερική. Χάσαμε 2000 δολάρια. Στην επιστροφή, ο Σπύρος μου είπε ότι παραλίγο θα κέρδιζε. Του είπα ότι αυτό ήταν όνειρο. Αμέσως τινάχτηκε και μου είπε: ‘Γράψτο κάτω. Είναι ωραίος τίτλος για να γράψεις στίχους’. Μέχρι να επιστρέψουμε, έφτιαξα μερικούς στίχους στο δρόμο τους οποίους μετά από λίγες μέρες τελείωσα στο σπίτι. Ετσι, ένα από τα τραγούδια με μουσική του Σπύρου και στίχους δικούς μου, έχει τον τίτλο ‘Ηταν όνειρο’».
Πήγη: https://www.ekirikas.com/thymamai-treis-fores-afisan-ton-nekro-g/
