Ένα βιβλίο και μια εργασία έγινε η αφορμή για τη δημιουργία της ταινίας μικρού μήκους ( 18′)
” The Trial ” . Πρόκειται για την μεταφορά της “ Δίκης ” , του Φραντς Κάφκα , δοσμένη μέσα από ένα σύμπαν σκιών.
Το βιβλίο έπεσε στα χέρια μου με αφορμή μια εργασία στη Δραματική Σχολή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΠΑΤΡΑΣ . Όταν διάβασα το βιβλίο δεν σκεφτόμουν εξ’ αρχής την διασκευή του σε ταινία , άλλωστε δεν ήταν ζητούμενο . Καθώς όμως προχωρούσα στην αφήγηση , ένιωθα οι εικόνες που έφτιαχνε το μυαλό μου να είναι μικρά καρέ από Film Noir , και κυρίως σκιές που γιγαντώνοται σε τοίχους . Στα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου , είχα ήδη ένα τετράδιο δίπλα μου με σημειώσεις , όταν το διάβασα αποφάσισα να ξεκινήσω την διασκευή κι επειδή οι σκιές και τα καρέ στη φαντασία μου δεν χωρούσαν άλλο στο κεφάλι μου , είχε έρθει η ώρα να τα βγάλω από εκεί και να τα αποτυπώσω στο χαρτόνι .
Όταν ξεκίνησα να σχεδιάζω τις φιγούρες ήξερα ότι οι βασικοί ήρωες , ειδικά ο Γιόζεφ Κ , ήθελα να είναι χάρτινοι . Το σκαλιστό χαρτόνι με βοήθησε να αποτυπώσω σχέδια με παραμορφωμένα πρόσωπα , εξαιρετικά γκροτέσκ σώματα και ταυτόχρονα πολύ λιτά και απλά . Ένας στόχος μου μέσα από αυτό είναι και η συνδημιουργία της φαντασίας τους θεατή . Πιστεύω πως όσο λιγότερα θα του αποκαλύψει η φιγούρα , θα μπει στη διαδικασία να φανταστεί περισσότερα για εκείνη , ώστε να συνθέσει την εικόνα της .
Νομίζω πως κάτι τέτοιο σήμερα το έχουμε ανάγκη . Η φαντασία σκοτώνεται με πολλούς τρόπους εκεί έξω και όσο καταστέλλεται η ικανότητα του να φανταζόμαστε το ωραίο – άρα και η θέληση να το πραγματώσουμε – τόσο θα δεχόμαστε τη ασχήμια και τη σαπίλα που κάποιοι δημιουργούν εκεί έξω , σε σημείο μάλιστα που δεν θα μπορούμε να τη διακρίνουμε και να τη θεωρούμε φυσική , επειδή ακριβώς δεν φανταστήκαμε ότι μπορούμε να την μεταμορφώσουμε .
Στην ταινία παρουσιάζονται πάνω από 35 φιγούρες , μάσκες , διαφορετικών υλικών και τεχνοτροπιών ( όπως το χαρτόνι , η ζελατίνα κ. α. ) , ακόμα και η σιλουέτα μου ως φιγούρα και πάνω από 15 διαφορετικά σετ σκηνικών τα οποία είναι μοναδικές συνθέσεις χάρτινων σκηνικών με φυσικών αντικειμένων . Έχουμε προσπαθήσει να ταιριάξουμε πολλά και διαφορετικά υλικά και με διαφορετικούς φωτισμούς με βάση όμως την παραδοσιακή τεχνική του θεάτρου σκιών , χωρίς να θυμίζει την γνώριμη εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας . Πειραματιστήκαμε χωρίς να ξέρουμε τι πρόκειται να γεννηθεί και πραγματικά ανυπομονούμε για το πως θα επικοινωνήσει η ταινία με το κοινό.
Οι συντελεστές της για μένα είναι το πιο σπουδαίο κομμάτι της δημιουργίας , το έμψυχο υλικό πίσω από το πανί προβολής και θέλω πραγματικά να τους ευχαριστήσω για την φροντίδα και την αγάπη που έδωσαν σε αυτό το project . Οι συμφοιτητές μου , η Μαρία Κουρούσια και ο Στέλιος Χατζόπουλος , είναι οι άνθρωποι που μαζί μετατρέψαμε το σχέδιο και τις πρώτες εκδοχές για να γίνουν η τελική ταινία που θα δείτε . Ειδικά το μοντάζ , το οποίο είναι δημιουργία του Στέλιου , ήταν πολύ απαιτητικό . Επίσης η ταινία διαθέτει πρωτότυπη μουσική , την οποία έχει συνθέσει ο εξαιρετικός Διονύσης Γιακουμέλος Γκικοδήμας . Απέδωσε το σύμπαν κάθε σκηνής και τους χαρακτήρες , χωρίς η μουσική του να ασκήσει πίεση ή να κατευθύνει το συναίσθημα του θεατή και παράλληλα χωρίς να χάσει αυτή την αισθητική thriller του συνολικού έργου , και αυτό ήταν ένα στοίχημα για εμάς . Τέλος η ομάδα “ Θέατρο Σκιών Χρήστος Καλπουζάνης ” , που για μένα είναι οικογένεια : ο Ανδρέας Αναστόπουλος (φωτισμοί , χειριστής φιγουρών κ.α.) , ο Κωνσταντίνος Καψαμπέλης ( χεριστής φιγουρών ) , ο Νίκος Αποστόλου ( moral support ) και φυσικά ο Χρήστος Καλπουζάνης ( για τη διάθεση του υλικού του και του στούντιο των γυρισμάτων ) , που είναι εκεί σε κάθε μου βήμα και τον ευχαριστώ.
Η ταινία αναμένεται να συναντήσει το κοινό στα φεστιβάλ κινηματογράφου κάνοντας πρεμιέρα αυτό το Σάββατο 25 Απριλίου και ώρα 17:15 στο φεστιβάλ CinePi Short Film Festival , στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς .
