Το ιστορικό νεοκλασικό που κάποτε φιλοξενούσε το Αρχαιολογικό Μουσείο και το Δημοτικό Ωδείο, στη γωνία των οδών Αράτου και Μαιζώνος, έχει μετατραπεί σε ένα πατρινό σύμβολο ατέρμονης αναμονής, θυμίζοντας το περίφημο Γεφύρι της Άρτας. Η ανακαίνιση του κτιρίου ξεκίνησε πριν από την πανδημία, και σήμερα, τέσσερα χρόνια αργότερα, τα προστατευτικά καλύμματα παραμένουν στη θέση τους, αποτελώντας το μόνιμο σκηνικό ενός έργου που αρνείται να ολοκληρωθεί.
Είναι αναμφίβολο ότι, δεδομένων των συχνών πτώσεων σοβάδων στην Πάτρα, τα προστατευτικά είναι απαραίτητα για λόγους ασφαλείας. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν έγκειται στην ύπαρξή τους, αλλά στην κατάληψη του δημόσιου χώρου. Στην πλευρά της Μαιζώνος, η περίφραξη καταλαμβάνει ολόκληρο το πεζοδρόμιο, καθιστώντας αδύνατη την ασφαλή διέλευση των πεζών.
Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα οξυμένη, καθώς το συγκεκριμένο σημείο έχει μεγάλη κίνηση: ακριβώς δίπλα βρίσκεται το Στρούμπειο Σχολείο και λίγα μέτρα παρακάτω υπάρχει στάση του Αστικού ΚΤΕΛ. Γονείς με παιδιά, μαθητές και ηλικιωμένοι αναγκάζονται να περπατούν στο οδόστρωμα της Μαιζώνος – ενός από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της πόλης – θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα.
Αυτή η εικόνα γεννά εύλογα και επιτακτικά ερωτήματα: Για πόσο ακόμη θα επικρατεί αυτή η επικίνδυνη κατάσταση; Ποια προτεραιότητα θα δοθεί τελικά: η επίσπευση της ολοκλήρωσης του έργου ή μήπως ένα ατύχημα που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί;
Ενώ η Πάτρα συζητά εκτενώς για την ασφάλεια των κτιρίων της, το συγκεκριμένο νεοκλασικό αναδεικνύει εμφατικά ότι η συντήρηση δεν είναι απλώς ζήτημα διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά πρωτίστως θέμα δημόσιας ασφάλειας. Μέχρι τότε, τα πανιά θα συνεχίσουν να θυμίζουν το έργο που λιμνάζει, και οι πολίτες θα συνεχίσουν να ελίσσονται ανάμεσα στα διερχόμενα οχήματα.
