«Τέχνη και Υγεία – Πράξη 1η : Ο ρόλος του Θεάτρου και του Χορού» Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Παναπιστημίου Πατρών

Poetry as Solo performance «ASCLEPIC: the Mirroring»

Το «ASCLEPIC: the Mirroring» είναι μια δραματουργία που αποτελεί αναθεώρηση, αναδιήγηση και επαναπλοκή μυθολογικών και φιλοσοφικών θεμάτων. Με μερική μετάφραση από διάφορα αρχαία κείμενα, παπύρους και λογοτεχνικά έργα, η πλοκή ανακαλεί τον Αρχαίο Έλληνα ημίθεο και Μέγα Ιατρό, τον Ασκληπιό, σε διάλογο με τον Θευθ τον Ατλάντιο, ενσωματώνοντας το θέμα της «Τέχνης της Θεραπείας». Το λογοτεχνικό έργο ως ποίηση και μορφή είναι γραμμένο σε έμμετρη αγγλική ποιητική φόρμα, χρησιμοποιώντας τετράστιχα. Ο τίτλος Asclepic παραπέμπει στην ετυμολογία του Ασκληπιού (λατ. Aesculapius), που σημαίνει «να ανοίγω» και στη λέξη έπος. Οι λέξεις του τίτλου υποδηλώνουν το άνοιγμα, την ανατομία και τη θεραπεία της αγιάτρευτης ουσίας του έπους της Ανθρωπότητας.

Η ποίηση, γραμμένη και αφηγημένη από την Ginger F. Zaimis, είναι μια συλλεγμένη σύνθεση από τις περιόδους της Αρχαίας Ελλάδας, της Ρώμης, της Ελληνιστικής και Φαραωνικής Αιγύπτου, καθώς και πέρα από αυτές. Ονόματα, τίτλοι και αναφορές παρουσιάζονται μέσω του ελληνικού πανθέου και των προαναφερθεισών μυθολογιών, ιστοριών και φιλοσοφιών, όπου είναι διαθέσιμες. Στο πλαίσιο αυτό, βρίσκουμε τον Μέγα Ιατρό, τον Ασκληπιό, σε διάλογο με τον Θευθ τον Ατλάντιο (γνωστόν και ως Ερμή Τρισμέγιστο). Το «Asclepic and the Mirroring» είναι μια ενσώματη παράσταση, η οποία ερμηνεύεται με τρόπο που επιτρέπει στη χορογράφο, Κάτια Σαβράμη να αναγνώσει εκ νέου και να επαναπροσδιορίσει τη «συλλογική σύνθεση» της ποίησης στο πλαίσιο της και να αναστοχαστεί τις σωματικές της εκδηλώσεις και τα επιτελεστικά στοιχεία, δίνοντας έμφαση στη πολιτισμικά βιώσιμη διαχρονική της προσεκτική ματιά. Η σύνθεση της κίνησης και η ερμηνεία του δισδιάστατου (κείμενο) δίνουν πνοή στην τρισδιάστατη (3D) παράσταση και πέραν αυτής, ενώ εισάγουν την έννοια της διακειμενικότητας, όπου το χορογραφικό έργο τέχνης αποκαλύπτει τις έμφυτες ποιότητες, υφές και στρώσεις του ποιήματος, ενώ δημιουργεί έναν ρευστό σύνδεσμο μαζί του. Μέσα από αυτή τη συλλογική σύνθεση, η ποιήτρια και συγγραφέας εφαρμόζει ένα από τα διακριτικά της γνωρίσματα ως συγγραφέας και αφηγήτρια (δηλαδή την εν προόδω μυθολογία και φιλοσοφία στην αγγλική ποίηση που παρουσιάζεται μέσα από τα αρχέτυπα του Ασκληπιού και του Θευθ), όπως επίσης και η χορογράφος, η οποία τοποθετεί γράμματα και λέξεις, ρυθμό και ερμηνευτική σε αντιπαράθεση (με την εκφραστικότητα και την ενσώματη υφή της παράστασης). Τόσο η Zaimis όσο και η Σαβράμη συνδέουν και αφομοιώνουν διεπιστημονικές στρώσεις που εκδηλώνονται με μέσον τον σόλο χορό για να προσφέρουν μια συνολική πρόσληψη. Αυτό το συλλογικό έργο ως ποίηση σε χορογραφημένη παράσταση παρουσιάζεται από το Εργαστήριο Σκηνικής Πράξης και Λόγου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Σε αυτή την παράσταση ξεδιπλώνεται η αφήγησή μας, ανακαλώντας και επαναφέροντας την σοφία και τις υποδείξεις για την Ανθρωπότητα, υπό την καθοδήγηση και τη μέντορα του Θευθ, του Βασιλικού Γραφέα, Φύλακα των Αρχείων, Διδασκάλου των Μυστηρίων και του Χρόνου…

Group performance «Σπουδή»

Η Χορογραφία αποτελεί «ΣΠΟΥΔΗ» στην κίνηση, που παρουσιάζεται από σπουδαστές του χορού και είναι εμπνευσμένη από την μουσική σύνθεση με τίτλο FEARFUL SYMMETRIES του Αμερικάνου John Adams. Η μουσική σύνθεση είναι, όπως υποδηλώνει ο τίτλος της, συμμετρική προβάλλοντας το συναίσθημα του φόβου και του άγχους. Φράσεις τεσσάρων και οκτώ μέτρων παρατάσσονται από την αρχή έως το τέλος του έργου, καθεμία από τις οποίες αρθρώνεται από εμφανείς αρμονικές εναλλαγές και έναν επίμονο παλμό. Στο FEARFUL SYMMETRIES η χορογραφία και οι ‘εκφραστικές χειρονομίες’ της είναι εμφατικές και υποστηρίζουν το μουσικό ύφος της pop και της μινιμαλιστικής ροκ σύνθεσης. Είναι ένα παράδειγμα όπως αναφέρει ο John Adams «ταξιδεύουσας μουσικής» που δίνει την εντύπωση συνεχούς κίνησης σε ένα μεταβαλλόμενο τοπίο. Αντίστοιχα ο χορός ο οποίος πραγματώνεται στον χώρο και τον χρόνο μέσω συνεχών μεταβολών σωματικών σχημάτων και ποιοτήτων κίνησης, προκαλούν τον Θεατή σε διάλογο στο ‘εδώ και τώρα’ της παράστασης. Η σχέση που δημιουργεί η χορογραφία, ανάμεσα στην μουσική και τον χορό, δίνει έμφαση στην οπτική αντίληψη της συμμετρίας και καθοδηγεί τον θεατή να διαμορφώσει το δικό του εσωτερικό ταξίδι όπου οι συνθήκες μεταβάλλονται συνεχώς, όπως άλλωστε και στην ζωή. Η χορογραφία αυτή που παρουσιάζεται στο καλωσόρισμα των νέων σπουδαστών του Πανεπιστημίου Πατρών, τους προσκαλεί σε αυτό το μουσικο-χορευτικό ταξίδι.

Διοργάνωση: ΕΜΒΙΩ ΑΜΚΕ, Εργαστήριο Υγιεινής, Τμήμα Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστήμιου Πατρών, Εργαστήριο Σκηνικής Πράξης και Λόγου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Υπό τη χορηγία του Υπουργείου Πολιτισμού.