Μέσα από έναν διάλογο που αγγίζει την Παιδεία, τη λογοτεχνία, την ιστορική μνήμη και τις ανθρώπινες αξίες, η συνομιλήτριά μας μιλά για όσα τη διαμόρφωσαν, για τις λέξεις που έγιναν ανάγκη ψυχής και για τις ιστορίες που αξίζει να διασωθούν στον χρόνο. Μια συνέντευξη που αναδεικνύει όχι μόνο τη συγγραφική της ταυτότητα, αλλά και τη βαθύτερη πίστη της στη δύναμη της γνώσης, της δημιουργίας και της ανθρώπινης ευαισθησίας.
Τι σημαίνει για σας Εκπαίδευση και τι Παιδεία;
Για μένα η Εκπαίδευση και η Παιδεία είναι δύο διαφορετικές έννοιες, που συχνά συγχέονται, αφού είναι και οι δύο λέξεις παράγωγες του ρήματος «παιδεύω», ωστόσο έχουν σημαντική διαφορά.
Η εκπαίδευση είναι το μέσο για την Παιδεία. Η ανταγωνιστική κοινωνία που ζούμε απαιτεί αναγκαίες κι εξειδικευμένες γνώσεις και δεξιότητες τις οποίες προσφέρει η Εκπαίδευση, εφόσον είναι οργανωμένη και θεσμοθετημένη διαδικασία που επικεντρώνεται στη μετάδοση συγκεκριμένων γνώσεων, πληροφοριών, αξιών, στην ανάπτυξη δεξιοτήτων, κριτικής σκέψης και την προσωπική ανάπτυξη με σκοπό την κοινωνική ένταξη, την κάλυψη επαγγελματικών και βιοτικών αναγκών μέσα από θεσμούς. Δεν αποτελεί όμως τη μοναδική προϋπόθεση για την Παιδεία.
Η Παιδεία είναι «το ισχυρότερο όπλο που μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο», όπως είπε και ο Νέλσον Μαντέλα ή όπως λέει ο δικός μας φιλόσοφος ο Πλάτωνας: «Είναι, «το εν μέγα», το οποίο θα συγκροτήσει ψυχικά ,ηθικά και πνευματικά το άτομο αλλά και ο θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίο θα θεμελιωθεί η ιδεώδης Πολιτεία». «Η Παιδεία, καθάπερ ευδαίμων χώρα, πάντα τ’ αγαθά φέρει», έχει πει κι ο Σωκράτης . Η Παιδεία προσφέρει την καλλιέργεια της προσωπικότητας. Είναι ο ήλιος, το φως της ψυχής, που καθορίζει τον άνθρωπο. Το βασικό κύτταρο της είναι η οικογένεια. Εκείνη είναι που θα κατευθύνει και θα στηρίξει το παιδί κοινωνικά, συναισθηματικά, η οικογένεια θα δώσει τις βασικές αξίες. Ύστερα έρχεται το σχολείο με πολλαπλό ρόλο και την τεράστια η ευθύνη και το χρέος του δασκάλου, για να ακολουθήσει η κοινωνία, το κράτος, τα ΜΜΕ, αλλά κι η στενότερη ομάδα..
Πες τε μιας μια προτροπή σαν δασκάλα, μα και σαν μάνα προς τους νέους, αλλά και μια παρότρυνση για τους γονείς που αφορά τα παιδιά τους.
Θεωρώ πως σαν δασκάλα η μεγαλύτερη προτροπή είναι να μάθω τους μαθητές μου να μαθαίνουν, να μην δέχονται τίποτε παθητικά, ώστε να αποκτήσουν αυτογνωσία, κριτική σκέψη και πνευματική ελευθερία. τη μοναδική φωνή της αλήθειας τους. Μα και σαν μάνα λέω να μην φοβηθούν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, να συνοδοιπορούν με την αρετή και τις αξίες που γαλουχήθηκαν κι εγώ θα είμαι βράχος και στήριγμά σε κάθε τους απόφαση.
Στους γονείς θα έλεγα να αφιερώνουν ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους, να τα αφουγκράζονται ακούραστα δείχνοντάς τους εμπιστοσύνη, αγάπη, κατανόηση.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα, κύρια των νέων που πρέπει να εστιάσουμε σαν διδάχοι σαν οικογένεια, σαν κοινωνία;
Δυστυχώς οι σύγχρονοι καιροί είναι πενιχροί και αβέβαιοι με πρωταρχικό αντίκτυπο στους νέους. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα των νέων. Το άγχος για το αύριο, η αστάθεια στην εργασία, η τυχόν αποτυχία σε εξετάσεις, οι αντικρουόμενες προσδοκίες από την οικογένεια και συνομήλικους, δημιουργούν διαταραχή στην ψυχική τους υγεία, κατάθλιψη, απομόνωση, συναισθηματικό κενό, που τροφοδοτούνται από την ψηφιακή απομόνωση, την κοινωνική αθλιότητα, την αβεβαιότητα και την έλλειψη ελπίδας.
Η ενασχόλησή σας με τη διδασκαλία για πολλές δεκαετίες στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και μάλιστα σε σχολεία της Κρήτης, της Μακεδονίας και της Αττικής σας έχει επηρεάσει ως συγγραφέα; Είναι πιθανόν να βάλει όρια ανάμεσα της συγγραφέα-δασκάλας να αφουγκράζεται τη διαίσθηση;
Αναμφίβολα η ενασχόληση με τη διδασκαλία συμβάλλει αμφίδρομα στην ανάγκη συγγραφής προσφέροντας σημαντικά οφέλη και τροφοδοτώντας ο ένας τον άλλο ρόλο. Θα αναφέρω σπουδαίους συγγραφείς, που υπήρξαν δάσκαλοι ή καθηγητές, όπως η Έλλη Αλεξίου, ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Βρεττάκος, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, « κοσμοκαλόγερος των ελληνικών Γραμμάτων». Από την Παγκόσμια Λογοτεχνία αναφέρω τον διάσημο Ρώσο συγγραφέα,Leo Tolstoy,J.K.Rowling ( στη παγκόσμια επιτυχία του Χάρυ Πότερ),, Stephen Κing, George Saunders, William Golding κ. ά. Δεν θεωρώ λοιπόν ότι μπαίνουν όρια ανάμεσά τους, απεναντίας ανοίγονται ορίζοντες συγγραφής. Η συνεχής επαφή με τη Γλώσσα, τη δομή και τον πλούτο ιδεών και αξιών, γίνεται δεξαμενή χαρακτήρων και συμπεριφορών. Ο δάσκαλος αφουγκράζεται και παρατηρεί την εξελικτική πορεία της ανθρώπινης φύσης, της ψυχολογίας, την αξία του ζωντανού διαλόγου. Αρνητικό είναι η έλλειψη χρόνου, αφού η διδασκαλία απαιτεί τεράστια αποθέματα ενέργειας και ενσυναίσθηση. Γι’ αυτό και πολλοί δάσκαλοι, ρίχνονται με πάθος στην Συγγραφή και Ποίηση μετά την ολοκλήρωση της διδασκαλικής τους ιδιότητας.
Πότε νιώσατε την ανάγκη να γράψετε ένα βιβλίο; Τι σημαίνει για σας γράφω;
Από πολύ μικρή. Από τότε που απόκτησα πλάκα και κονδύλι ως ακροάτρια(νήπιο )στο μονοθέσιο Σχολείο του χωριού μου. Ζήλευα τους μαθητές που είχαν βιβλία και ήξεραν να διαβάζουν και να γράφουν. Ήταν απέραντη η χαρά μου, όταν μου έδινα να φυλλομετρήσω κάποιο βιβλίο. Ρουφούσα με τα μάτια μου ό,τι έβλεπα. Ύστερα τραβούσα γραμμές στην πλάκα κι χάραζα κατά τον Καζαντζάκη «γιώτες και κουλούρες» Έκανα πως διάβαζα κι έλεγα ό,τι παράξενο άρπαζε το αυτί μου από το μάθημα. Θαύμαζα τη δασκάλα και ήθελα, όταν μεγαλώσω να της μοιάσω. Αργότερα οι κόρες των ματιών μου έπεφταν πρώτα στο όνομα του συγγραφέα. Θαύμαζα πολύ το έργο τους και θεωρούσα θείο δώρο ακατόρθωτο για μένα, γρήγορα όμως έγινε όνειρο ζωής. Από τη εφηβική μου ηλικία άφηνα το μολύβι να ρουφήξει ό,τι είχα στην ψυχή κι στο νου, κάθε εμπειρία και φαντασία, κάθε σκέψη καθετί που με συγκινούσε και με μάγευε το κατέγραφα. Το γράψιμο έγινε ανάγκη ψυχής σε πεζό ή ποιητικό λόγο. Η επιθυμία να γράψω ένα δικό μου μυθιστόρημα έγινε τεράστιο όνειρο, που αποζητούσε εκπλήρωση. Όμως οικογενειακές ή επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν άφηναν περιθώριο. Αρκέστηκα σε δραματοποίηση κειμένων ή σεναρίων για τις σχολικές παραστάσεις, Ποίηση, ημερολόγιο. Τα χρόνια περνούσαν η μεγάλη στιγμή ήρθε το 2019 που διακρίθηκα σε διαγωνισμό διηγήματος έτσι ξεκίνησε η υλοποίηση του ονείρου μου ως και σήμερα, γιατί «τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της», όπως έχει πει και ο Ουγκώ. Τώρα το « γράφω» είναι για μένα ολοκλήρωση, πληρότητα.
Από πού αντλείτε τα θέματά σας;
Είχα την ευλογία να γίνω δασκάλα και με συνδυασμό το επάγγελμα του συζύγου μου, γνώρισα πολλά μέρη της πατρίδας μας. Κουβαλώντας παντού ιερή παρακαταθήκη κι ανεξίτηλη επιρροή τον τόπο καταγωγής μου προσπαθούσα να συνταιριάσω καθετί που με μάγευε και με συγκινούσε στη διαδρομή αυτή και να το καταγράψω. Η οξυμένη προσοχή και παρατήρηση, η εμπειρία, η διείσδυση σε ανθρώπινες συμπεριφορές και χαρακτήρες, σημαντικές στιγμές, τυχαία γεγονότα που με σημάδεψαν , ειδυλλιακά τοπία, ήθη, έθιμα ,αξίες , ιστορία, κουλτούρα, νοοτροπία, εποχή, ανεξίτηλα προσωπικά βιώματα, με επηρεάζουν και είναι ικανά να γίνουν θεμέλιο της ιστορίας μου. Αλλά τον κύριο ρόλο τον έχει η φαντασία. Τα δυο πρώτα μυθιστορήματα «Στην κόχη της μοίρας» και «Σφουγγάρια της λήθης», είναι κοινωνικά μυθιστορήματα με θεμελιώδη ηθογραφικά θέματα, κοινωνικοπολιτικές αναφορές, φιλοσοφικές και υπαρξιακές αναζητήσεις και βασίζονται σ’ όλα τα παραπάνω. Το ιστορικό μυθιστόρημα «Εκεί όπου οι στάχτες ανθίζουν», προέκυψε από την αγάπη μου στην Ιστορία και την ανάγκη για ειρήνη στους καιρούς μας. Θεωρώ καθήκον μας τη γνώση της, γιατί, όπως λέει κι ο Βολτέρος, «Η Ιστορία είναι ο θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος ,παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και σύμβουλος για το μέλλον». Έδωσα λοιπόν νέες πτήσεις στη φαντασία μου, αλλά με ενθουσιασμό προσπάθησα να εξερευνήσω και να ανακαλύψω κάθε αθέατη πλευρά των μαύρων χρόνων της Κατοχής, από όπου κι αν πέρασε. Βρέθηκα στη Βιβλιοθήκη της Βουλής και άλλων Δήμων, ανακάλυψα δικά μου ξεχασμένα ιστορικά βιβλία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πήρα συνεντεύξεις, είδα ταινίες, Ντοκιμαντέρ , ώστε ανάμεσα στα πλοκάμια της μυθοπλασία να εμπλέκονται αληθινά ιστορικά γεγονότα, χωρίς να αλλοιώνεται η ταυτότητα και το μυστήριο της μυθοπλασίας.
Στο βιογραφικό εκτός από εκπαιδευτικός σε συνοδεύουν οι τίτλοι Συγγραφέας Ποιήτρια . Τι σε τραβάει πιο πολύ η Συγγραφή ή η Ποίηση; Μπορείς να το εξηγήσεις;
Η Ποίηση με ακολουθεί από μικρή ηλικία ως λύτρωση ψυχής. Ανοίγει δίοδο φωτός, είναι ο Παράδεισός μου. Λίγοι στίχοι μου από ένα ποίημα μου για την Ποίηση:
…………………………..
«Πίνακας κεντημένος
με μάγισσες λέξεις
που ηχούν με πάθος.
Δραπέτες συναισθήματα
Προσευχή γεννούν»
Η μυθοπλασία όμως ήταν όνειρο ζωής. Έχει τη μαγεία που με τράβηξε να καταθέτει ιδέες παρουσιάζοντας την πραγματικότητα όχι όπως φαίνεται αλλά κάτω από τα φαινόμενα .Είναι ένας κόσμος φτιαχτός, φανταστικός που σε παρασύρει, σε μαγεύει γίνεσαι μέρος της ιστορίας. Εισχωρεί στα σπλάχνα του φαίνεσθαι για να δείξει τη βαθύτερη πολυπλοκότητα των γεγονότων που συμβαίνουν και τις βαθύτερες αιτίες σχέσεων και αντιφάσεων. Οι ήρωες σπαράζονται από αντιφάσεις και αντιθέσεις καταθέτοντας έτσι ένα τρόπο να βλέπει κανείς τα πράγματα σφαιρικά και με συνεκτικότητα. Μεταφερόμενος στον πραγματικό κόσμο ωθεί τον άνθρωπο στη διαδικασία του σκέπτεσθε και τι μπορεί να κάνει για να γίνει καλύτερος, αφού πολλά μπορούν να γίνουν έτσι και αλλιώς και να καταλάβει πως όλοι είμαστε αλληλένδετοι.
Έχετε γράψει τρία μυθιστορήματα ογκώδη θα έλεγα με εξαιρετικές κριτικές και με βραβεύσεις. Ποια στοιχεία κάνουν ξεχωριστά τα βιβλία σας; Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για το καθένα;
Θα δανειστώ μέρος από το αφιέρωμα ολοσέλιδου άρθρου στην Εφημερίδα «ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ», στις 12/08/2026, με τίτλο: «ΜΑΡΙΑ ΚΑΜΗΛΑΚΗ- ΜΑΝΟΓΙΑΝΝΑΚΗ: Η δασκάλα που συνεχίζει να διδάσκει μέσα από τις σελίδες της», η ερίτιμη δημοσιογράφος και συγγραφέας, αγαπημένη, κυρία Εύας Λαδιά, που ευγνωμονώ κι ευχαριστώ βαθιά γράφει: «…Ακολούθησε θεαματική είσοδός της στο χώρο του μυθιστορήματος με έργα που ισορροπούν αριστοτεχνικά ανάμεσα στην ιστορική πραγματικότητα και τη μυθοπλασία. Κεντρικό χαρακτηριστικό της γραφής τη είναι η εναλλαγή έντονων εικόνων, η ψυχογραφικές συγκρούσεις των ηρώων και η ανάδειξη της γυναικείας μοίρας σε χαλεπούς καιρούς. Η πορεία της περιλαμβάνει σημαντικούς σταθμούς στην ελληνική Λογοτεχνία ε τις δημιουργίες της.
« Στην κόχη της μοίρας», (Εκδόσεις Αρμός 2021),Το ντεμπούτο της σε μεγάλη φόρμα. Μια συγκλονιστική ιστορία που ξεκινά από τα μέσα του 20ού αιώνα σε ένα χωριό της Κρήτης. Κεντρική ηρωίδα είναι η Μυρτώ ένα χαρισματικό κορίτσι έρχεται αντιμέτωπο με τις κοινωνικές προκαταλήψεις τις οικογενειακές συγκρούσεις και τα ίδια τα όνειρα.
«Σφουγγάρια της λήθης»(Εκδόσεις Ραδάμανθυς 2023):Το δεύτερο μεγάλο μυθιστόρημα, το οποίο εμβαθύνει στην ανάγκη του ανθρώπου να θυμάται ή να ξεχνά για να επιβιώσει. Η γραφή ώριμη σαγηνευτική με φόντο τις ιστορικές πληγές που αρνούνται να κλείσουν.
«Εκεί όπου οι στάχτες ανθίζουν»(Εκδόσεις Ραδάμανθυς 2025). Ιστορικό μυθιστόρημα,( Περιόδου 1940-1945)Ένα έργο ελπίδας και αναγέννησης, όπου η συγγραφέας πραγματεύεται την ικανότητα της ανθρώπινης ψυχής να ανασυγκροτείται μέσα από τα συντρίμμια.
«Η άνοιξη σταμάτησε στα Τέμπη».(Εκδόσεις Ραδάμανθυς2025),Συλλογικό αφιέρωμα στο οποίο συμμετέχει η συγγραφέα μας καταθέτοντας τη δική της συναισθηματική και λογοτεχνική μαρτυρία για μια εθνική τραγωδία που συγκλόνισε την Ελλάδα.
Ο Χρίστος Μπελλές είναι καταξιωμένος Ιστορικός καθηγητής Πανεπιστημίου, Πεζογράφος και κορυφαίος Ποιητής, μίλησε στην παρουσίαση του Ιστορικού Μυθιστορήματός σας, «Εκεί όπου οι στάχτες ανθίζουν «μάλιστα τότε σας έγινε η απονομή του Α΄ Βραβείου ιστορικού μυθιστορήματος από τη Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, και πώς νιώσατε;. Ποιες φράσεις από την παρουσίαση σε έκαναν να νιώσεις ευλογία για το πόνημά σου αυτό;
Με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη αφουγκράζομαι τους ομιλητές, που με τιμούν στις παρουσιάσεις των βιβλίων μου και πάντα νιώθω ευλογημένη για το αποτέλεσμα. Όμως για τους καταξιωμένους στο αξίωμά τους, μοναδικοί στη Λογοτεχνία, τον κύριο Χρίστο Μπελλέ και την κυρία Αικατερίνη Μπατάλια, Πρόεδρο της ΔΕΕΛ, όταν δέχτηκαν την πρότασή μου ένιωσα πανευτυχής, μεγάλη τιμή και ευγνωμοσύνη προϊδεάζοντάς ότι η ομιλία τους θα αναδείξει την αξία και θα δικαιωθεί η προσπάθεια της γραφής μου, όπως κι έγινε. Οι φράσεις που με συγκίνησαν από τον κύριο Μπελλέ ήταν «είχα καιρό να πυρακτωθώ από ένα τέτοιο βιβλίο», «Το βιβλίο έχει 6 αρετές. Με πρώτη τη Γλώσσα. Η 2η του βιβλίου είναι η εικόνα, η 3η είναι η καρδιά, η 4η είναι η μοναξιά, η 5ηείναι η αρετή και η 6ηαφορά τη Λαογραφία. Όλα είναι εδώ μες στο βιβλίο, η ζωή ,ο θάνατος , η αγάπη, ο έρωτας, ο πόλεμος, η ειρήνη, το μίσος το πάθος , η θυσία , η αξιοπρέπεια, η τραγικότητα , η χαρά, η λύπη ,ο μισεμός, η εγκαρτέρηση, η απαντοχή, η ελπίδα ,τα όνειρα, η ματαιότητα, η θυμοσοφία, η φιλοσοφία της ζωής, η μοίρα, η μικροί και οι μεγάλοι θάνατοι της κάθε μέρας κ.ά.
Όσο για τα θερμά λόγια και τη Βράβευση από την Πρόεδρο της ΔΕΕΛ κυρία Αικατερίνη Μπατάλια, ένιωσα την απόλυτη ευλογία: Ο λόγος της ήταν ένας ύμνος… Μεταξύ πολλών άλλων είπε: «Το έργο δεν είναι απλώς ένα αξιόλογο μυθιστόρημα, ένα ακόμα έπος της εποχής μας. Είναι ένα έργο μνήμης. Ένας είδος ήθους. Ένα έργο πνευματικής ευθύνης.
Είναι έργο που τιμά την Λογοτεχνία, διότι δεν την χρησιμοποιεί ως διακόσμηση του ιστορικού πόνου, αλλά ως οδό κατανοήσεως, ως πράξη συνειδήσεως ως ευγενή υπηρεσία προς το θάνατο».
Πόση ευλογία !Πόση τιμή! Πόσα ευχαριστώ μπορώ να πω και αν είναι αρκετά;
Ποιος είναι ο στόχος σας για τον αναγνώστη; Φτάνοντας στην τελευταία σελίδα τι θα θέλατε να αισθανθεί;
Ο αναγνώστης επενδύει πολύτιμο χρόνο και χρήμα και θέλω να νιώσει ικανοποίηση και πληρότητα στο τέλος της ανάγνωσης. Οι λέξεις να ηχούν στη σκέψη και τη φαντασία του. Να έχει νιώσει διαβάζοντάς το ταύτιση, εν συναίσθηση, να αισθανθεί τον κόσμο από μια άλλη οπτική, τελικά να βγει κερδισμένος , ώστε ανεπιφύλακτα να το συστήσει σε φιλαναγνώστες.
Πώς βλέπετε το μέλλον του βιβλίου; Δεν είμαστε σε δύσκολες εποχές;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είμαστε πραγματικά σε δύσκολες εποχές και το βιβλίο περνάει κρίση κι οι Έλληνες αποδεικνύεται πως είναι λιγότερο βιβλιόφιλοι. Επιπλέον η ψηφιακή εποχή υποχρεώνει το έντυπο βιβλίο να μοιράζεται το χώρο με το ηλεκτρονικό βιβλίο και το ηχητικό. Η αξία του χάρτινου βιβλίου ελπίζω με τα πλεονεκτήματά του να κρατήσει σταθερή την αξία του. Έχει τη δύναμη της αφής και της όσφρησης. Είναι εξαιρετικό δώρο, δεν έχει το φόβο διακοπής διαδικτύου ή μπαταρίας, σημειώνεις στις σελίδες του, γίνεται ιδιοκτησία σου, απορροφά σκέψη και συγκέντρωση, στολίζει το σπιτικό σου. Παρά τα πλεονεκτήματα, που ανέφερα, απειλείται από την τεχνολογία, αφού ο τρόπος διαβάσματος αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς. Η συνύπαρξη το έντυπου και του ηλεκτρονικού βιβλίου στις επιλογές των αναγνωστών είναι αναπόφευκτη, εφόσον το ψηφιακό βιβλίο είναι μια εύκολη λύση κυρίως για τη νεολαία.
Πού αποδίδετε μια σταδιακή απομάκρυνση από το βιβλίο;
Ο Κικέρωνας είπε κάποτε πως: «Αν έχεις έναν κήπο και μια βιβλιοθήκη έχεις όλα όσα χρειάζεσαι», τώρα φαίνεται πολύ μακρινό, ενώ πριν λίγα χρόνια θεωρούταν διαχρονικό. Η απομάκρυνση από το βιβλίο οφείλεται κυρίως στα νέα τεχνολογικά προϊόντα όπως το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μαγνητίζουν τον κόσμο και απορροφούν τη σκέψη. Είναι μια εύκολη λύση, ανέξοδη. Παράλληλα το βάρος και το άγχος της καθημερινότητας δεν αφήνουν περιθώρια για χαλάρωση με τη μελέτη ενός βιβλίου. Η εικόνα έγινε κυρίαρχος της ζωής. Η τηλεόραση, το τάμπλετ , το κινητό, προσφέρουν γρήγορη ψυχαγωγία χωρίς τη χρήση σκέψης, όμως δεν ξεχνάμε και τους οικονομικούς λόγους.
Τι θεωρείτε εξέλιξη του συγγραφέα; Ποια είναι η υπέρτατη αξία για σας;
Εξέλιξη του συγγραφέα θεωρώ την ωριμότητα της γραφής του. Η φωνή του να αντηχεί στο «είναι» του αναγνώστη, η ψυχογραφία των χαρακτήρων να αποκτά πολυπλοκότητα, δύναμη, αντιφάσεις, συγκρούσεις, ανατροπές , αλλά και η οικονομία λόγου.
Η υπέρτατη αλήθεια για μένα είναι η αυθεντικότητα. Η δύναμη της αλήθειας, ώστε ο αναγνώστης να συνοδοιπορεί στις σελίδες ανακαλύπτοντας τον εαυτό του. Θεωρώ ότι η αυθεντικότητα κάνει τα έργα διαχρονικά.
Θα θέλατε να μας πείτε τα μελλοντικά σας σχέδια όσο αφορά την γραφή;
Όπως σας ανέφερα η Ποίηση ήταν η πρώτη μου επαφή με την Λογοτεχνία. Ήρθε ώρα για την έκδοση της πρώτης Ποιητικής μου συλλογής, θεωρώ θα γίνει πρώτα ο Θεός, πολύ σύντομα. Η ευλογία που ένιωσα και η αγάπη στο ιστορικό μου μυθιστόρημά μου, με ώθησε να βγάλω από το συρτάρι το μυθιστόρημα, που είχα ξεκινήσει πριν απ’ αυτό και αναφέρεται στην τεράστια προσφορά των Κρητών Μακεδονομάχων στην απελευθέρωση της Μακεδονίας. Είχα υπηρετήσει στη Μακεδονία και έχω πολλά οπτικοακουστικά ερεθίσματα, που έδωσα λόγω στη γραφή του και τώρα συνεχίζω με ενθουσιασμό και έρευνα τη γραφή του.
Η συνομιλία με τη Μαρία Καμηλάκη-Μανογιαννάκη αφήνει μια ουσιαστική σκέψη: η Παιδεία, η λογοτεχνία και η ανθρώπινη ευαισθησία δεν είναι ξεχωριστοί δρόμοι, αλλά συγκοινωνούντες κόσμοι που συναντιούνται στην αναζήτηση της αλήθειας. Για εκείνη, η συγγραφή είναι ολοκλήρωση, η ποίηση λύτρωση ψυχής και η ιστορία μια πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Από την εκπαιδευτική αίθουσα έως τις σελίδες των μυθιστορημάτων της, παραμένει πιστή στην ίδια βαθιά πεποίθηση: πως ο άνθρωπος μπορεί να αναγεννηθεί ακόμη και μέσα από τις στάχτες του, αρκεί να μη χάσει την πίστη, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα του. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη προσφορά ενός δημιουργού: να μη δίνει απλώς απαντήσεις, αλλά να γεννά ερωτήματα, να συγκινεί και να κινητοποιεί τη σκέψη. Γιατί τα βιβλία που αξίζουν δεν τελειώνουν στην τελευταία σελίδα τους· συνεχίζουν να ζουν μέσα μας.
Who is Who
Η Μαρία Καμηλάκη -Μανογιαννάκη κατάγεται από το Μοναστηράκι Αμαρίου Ρεθύμνης. Δασκάλα, στρέφεται προς τη Λογοτεχνία. Γράφει ποιήματα, απ’ αυτά πολλά έχουν διακριθεί και δημοσιευτεί σε περιοδικά κι εφημερίδες, ενώ ετοιμάζεται η έκδοση της Ποιητικής της Συλλογής. Έχει γράψει και διασκευάσει λογοτεχνικά έργα για μαθητικές παραστάσεις, αρκετά από τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε σχολικά ή τοπικά περιοδικά. Το 2019 διακρίθηκε σε λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος .
Είναι μέλος: Στη Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών Καλλιτεχνών, στην Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών, στην OUNESCO,στο Σύλλογο Κρητών Επιστημόνων.
Συμμετέχει στον τόμο «Φιλολογική Πρωτοχρονιά» από το 2023 έως τώρα, στο περιοδικό ‘’Ραδάμανθυς» και το Λογοτεχνικό περιοδικό « Κέφαλος» με Διηγήματα και Ποίηση,και Διαγωνισμούς Ποίησης με διακρίσεις.
Το 2021 κυκλοφόρησε το 1ο της μυθιστόρημα «ΣΤΗΝ ΚΟΧΗ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ», από τις Εκδόσεις «Αρμός».
το 2023 το μυθιστόρημα «ΣΦΟΥΓΓΑΡΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ».
«ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ ΑΝΘΊΖΟΥΝ», είναι το τρίτο της μυθιστόρημα από τις Εκδόσεις «ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ»ΒΡΑΒΕΥΜΈΝΟ Α΄ΒΡΑΒΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ και ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΙΜΗΣ από τη Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.
Έχει τρία παιδιά και τρία εγγόνια που, όπως λέει είναι το φως, η ανάσα και η πυξίδα της ζωής της .
