Σ.Γεωργίου:» Ζούμε σε ένα εγωκεντρικό κόσμο»
Ο νέος κόσμος που ζούμε καθημερινά από την μια φαίνεται καλύτερος,αλλά από την άλλη είναι μάλλον χειρότερος.Αποκτούμε περισσότερη γνώση καθημερινά αλλά δεν γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Ισως γιατί η ανθρωπιά δεν διδάσκεται! Από την μια γινόμαστε σύγχρονοι και ανοιχτόμυαλοι στην σκέψη,αλλά απαθείς για τον γειτονά μας και την ίδια την Γη. Παλαιότερα σε ένα χωριό όλοι βοηθούσαν στο να κτιστεί ένα νέο σπίτι για ένα νέο γείτονα ώστε να εξελιχθεί το χωριό και η κοινωνία. Σήμερα μάλλον στο γκρεμίζουν κιόλας! Παλαιότερα έλεγαν το ρητό αν καεί το σπίτι του διπλανού σου τρέξε να βοηθήσεις γιατί θα καεί και το δικό σου. Σήμερα μάλλον πήγαμε στο άλλο άκρο. Ο θανατός σου η ζωή μου σε πολλές περιπτώσεις καθημερινά και ας μην μιλάμε για κανονικό θάνατο. Και αν καεί το σπίτι του διπλανού καλύτερα γιατί θα έχω εγώ μόνο! Έτσι όμως όχι δεν εξελίσσονται οι κοινωνίες,αλλά καταστρέφονται!
Και σε εθνικές τραγωδίες κανονικά ποσταρίσματα παραλίες,σέξυ φώτος και ποτάρες και χλιδές. Ξεσπάθωσαν και μερικοί επώνυμοι και απορούσαν πολλοί για το φαινόμενο. Μα γιατί ; Αυτός είναι ο νέος κόσμος. Της απάθειας,του εθισμού πια στο κακό,ότι έτσι είναι ο κόσμος σήμερα και τα πράγματα και αφού εμείς είμαστε καλά,δεν τρέχει τίποτα. Πρόσφατα δεν είχαμε και την τραυματισμένη από τροχαίο με εγκατάλειψη νεαρή σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας και δεν σταμάταγε κανείς; Βέβαια αν είναι κανένας δικός τους θα βρίζουν τους πάντες που δεν έτρεξαν για βοήθεια. Ληστεία γίνεται δίπλα σου,μια γυναίκα την χτυπάνε και οι περισσότεροι κοιτάζουν αδιάφορα. Καμία βοήθεια. Πολλοί λένε που να μπλέξω. Και άλλοι ούτε καν νοιάζονται. Αφού χάθηκε η ανθρωπιά τι ψάχνετε;
Ζούμε σε ένα εγωκεντρικό κόσμο που ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του και όχι την κοινωνία. Θα πει κανείς από την κορυφη δεν φάινεται αυτό; ¨Οταν οι πολιτικοί κοιτάνε την πάρτι τους και το κόμμα τους και όχι την κοινωνία; Αυτός είναι ο νέος κόσμος. Καίγονται τα παντα δίπλα σου και λες έλα μωρέ,καλά είμαι εγώ,πάμε για την παρτάρα μας. Αυτή είναι η νέα κοινωνία στο συνολό της. Γιατί σαφώς υπάρχουν και οι χρυσές εξαιρέσεις και όχι κανόνας δυστυχώς. Αυτοί οι εθελοντές πχ στις φωτιές που πάνε και με δικά τους έξοδα,κινδυνεύουν,κουράζονται,αναπνέουν καπνό και σώζουν ζωές,ζωάκια,ανθρώπινες παρουσίες. Κανένα ευχαριστώ και θα τους χλευάσουν κιόλας οι χαίστες και χαίστισες και σαν καημένους που όπως έχει τύχη να ακούσω “καλά ρε αυτοί δεν έχουν τίποτα να κάνουν στην ζωή τους”; Βέβαια όταν βρεθούν σε κινδυνο οι χαίστες και χαίστισες “μα που πάει αυτή η κοινωνία; Κανείς δεν ήρθε να με βοηθήσει”!
Μια σύγχρονη παγίδα για την αποχαύνωση της κοινωνίας είναι να σου λένε μην κοιτάς τι κάνει ο δίπλα σου και να μιλάμε μόνο για θετκά πράγματα. Και κάπως έτσι κοΙμόμαστε τον ύπνο του δικαίου και είμαστε σε ένα λήθαργο οδηγούμενοι με ασφάλεια στον …γκρεμό
Ασφαλώς πρέπει σαν μέλη της κοινωνίας να παρατηρούμε τα πάντα,να καυτηριάζουμε τα αρνητικά αλλά να είμαστε και αισιόδοξοι. Αλλά ένας κόσμος που δεν νιάζεται για το τι συμβάινει δίπλα του,δεν τον ενδιαφέρει η Γη που είναι κατοικός της και από αυτήν ζει και αναπνέει,που δεν τον ενδιαφέρει η κοινωνία που είναι μέλος της,τι ακριβώς περιμένει; Τι ακρβώς προσδοκά; Και δεν βλέπει το ταβάνι να έρχεται πάνω του; Μετά μην έχουμε απορίες. Η κοινωνία της απάθειας και της αδιαφορίας που φτιάχνουμε εμείς γιατί εμείς είμαστε η κοινωνία,η κοινωνία του παρτικισμού,θα έχει ολέθριες συνέπειες για όλους μας….Αλλαξτε όσο ακόμα είναι,αν είναι καιρός. Η απάθεια στην καταστροφή δίπλα μας φέρνει την δυστοπία
Δες το αλλιώς..
